• Stukjes in het wild

    Schrijf­les

    Hoe ik erheen wandel, licht gespannen, ruikend onder mijn oksel, ademend in mijn hand. Een peper­munt­je. Ik merk de zon op, maar de warmte komt niet binnen. Ik dwing mezelf: ontspan, relax, voel de warmte, de zon. Ik repeteer het gesprek. In gedachten. Wat wil ik zeggen? Hoe wil ik het zeggen? Hoe zal het aankomen? Te hard? Te zacht? Zinvol? Teleur­stel­lend? Zal ik het ooit weten? En de terugweg. Stui­te­rend. De zon komt binnen. Eindelijk. Het stroomt. Opluch­ting. Vol­doe­ning. Ik zie de vogels, de gekke bosjes langs de weg, de rekwi­sie­ten op de ven­ster­bank van het huis om de hoek. Ik hoor mezelf praten, in gedachten, hoe ik het zei, de ogen van de ontvanger. Kwam het aan? Was het goed? Ik weet het niet. Maar de tijd verstreek, dat is de over­win­ning. Ik leef me in: hoe voelt ze zich? Met genade gefileerd, en toch gena­de­loos onder de loep genomen? Met respect behandeld, en toch de ene knauw na de andere? Precies wat ze wil, en toch alles wat ze vreesde? Uit­ge­kleed door mijn oordeel, getooid met mijn enthou­si­as­me? Het vergt veel. Een op een. Iemands gedachten op papier. En dat ik daar dan op schiet, want dat…

  • Stukjes in het wild

    Octaafje

    In mei stopte ik met roken en sindsdien heb ik er een octaafje bij. In de hoogte uiteraard. Het is een leuk octaafje, een dat de kop opsteekt bij enthou­si­as­me of de slappe lach, en soms als ik ver­ont­waar­digd maar niet boos ben. Kortom: een ver­rij­king van mijn leven. Vorige week was ik aan­ge­scho­ten, en toen besefte ik het, van het octaafje. Ik hoorde mijn enthou­si­as­me door de tuin galmen en dacht: hee, zo heb ik nog nooit geklonken. De volgende dag tijdens een wandeling was Wannes me aan het plagen en tijdens het kirren hoorde ik het weer. Ik vroeg hem of hij het ook gemerkt had, van dat octaafje. Ik deed voor welke tonen ik bedoelde en hij zei jaaaaa, zo leuk, en zo we belandden we opnieuw in de slappe lach. Sindsdien werkt het twee kanten op, niet alleen heb ik er een octaafje bij als ik de slappe lach heb, ik kan ook de slappe lach krijgen door alleen maar over het octaafje te beginnen. Vandaag stuurde ik hem een berichtje met de vraag of we zouden lunchen. Ik begon het berichtje met de aan­dui­ding [octaafje] en het werd prompt een dolle boel aan tafel. Wat…

  • Over schrijven,  Stukjes in het wild

    Ik moet mijn auteurs af en toe flink laten schrikken

    Dankzij het fan­tas­ti­sche weblog Brain Pickings dat ik al jaren volg, botste ik weer eens op de schrijf­tips van Margaret Atwood. Het aardige aan haar schrijf­tips is dat ze zelf een span­nings­boog in zich hebben. Ze begint met heel kleine wenken, super­ge­de­tail­leerd, om je later omver te blazen met het schrijf­ad­vies der schrijf­ad­vie­zen: stop met zeuren, want je doet dit jezelf aan. Door de schat­tig­heid van de eerste tip (neem twee potloden mee in het vliegtuig) zie je de plottwist van niemand-heeft-je-verdomme-verteld-dat-je-móest-schrijven-dus-zeik-niet helemaal niet aankomen, en mede daarom komt dat advies zo hard binnen. Waarmee die opbouw op zichzelf een schrijf­ad­vies is: benut alle moge­lijk­he­den van het genre! Ik geef zelf schrijf­les en verzin dus dagelijks schrijf­ad­vie­zen. In de tekst op deze site waarin ik mijn werk­zaam­he­den aanprijs, noem ik mezelf schrijf­coach én schrijf­juf, en vooral als ik over die eerste rol nadenk, kan ik leren van deze aanpak van Atwood: neem je auteurs mee in jouw verhaal over schrijven en laat ze af en toe eens flink schrikken. Momenteel werk ik aan een syllabus Hoe begin ik aan een het schrijven van een boek waarin ik een stap­pen­plan uitwerk voor de hulpvraag die ik het meeste krijg: hoe begin…

  • Stukjes in het wild

    Slapeloos

    Vandaag schreef ik op Twitter: ‘Als ik vrijwel niet heb geslapen, zoals vannacht, ben ik een sucker voor de lift­mu­ziek die de NOS achter de kabel­krant plakt.’ Ik kreeg de vraag waarom ik zo slecht had geslapen en ik had daar wonder boven wonder een antwoord op: 1 september. In België duurt de vakantie van 1 juli tot 1 september en hoewel ik daar als zelf­stan­di­ge erg weinig mee te maken heb, suis ik per ongeluk elk jaar toch een beetje mee op de hype. Want ook al ga ik doorgaans al in juni op vakantie en ben ik dus in augustus alweer lang en breed aan het werk, 1 september voelt als de deadline voor al die vage goede voor­ne­mens die ik in mijn vakantie maak. Je weet wel, dat gevoel dat je alles volkomen anders gaat doen als je weer thuis bent. Daar kan ik in juli en augustus altijd een beetje mee smokkelen, want mijn eigen vakantie mag dan wel al enige tijd voorbij zijn, het voelt toch nog een beetje als vakantie met die stilte in je mailbox en die hit­te­gol­ven die elkaar ver­drin­gen. Maar op 1 september is ook die smok­kel­tijd voorbij en dan zet…

  • Stukjes in het wild

    Niks

    Ik weet niet meer wanneer het was dat ik stopte, ik denk in december, maar misschien was het al januari. Ik weet nog wel waarom. Wannes vroeg: ‘Maar als je nagaat waar je op dit moment écht over zou willen schrijven, wat is dat dan?’ Mijn antwoord was: ‘Niks.’ Er viel een stilte. Het voelde obstinaat. Het leek alsof ik alleen uit kre­ge­lig­heid ‘niks’ ant­woord­de, want er was altijd ‘iets’ geweest. Deze ‘niks’ was een pose, hoopte ik, om te verbergen dat er wel ‘iets’ was. Misschien diep en onvind­baar, misschien aan de opper­vlak­te maar ongewenst, misschien iets waar ik bang voor was, iets waar ik geen zin in had, een boek, een artikel, gedachten, gedichten. ‘Niks’ was onbe­staan­de. ‘Meen je dat?’ vroeg hij. Ik knikte, hoewel ik nog twijfelde. Razend­snel legde ik mijn antwoord langs de waarheid. Wilde ik nog ergens over schrijven. NEEE! Echt niet? NEEHEE. Ik schrok er zelf van. Er waren eerder fases geweest dat ik niet schreef, maar dat waren periodes waarin ik dat eigenlijk wel wilde, maar geen tijd had, de vorm niet wist te bedenken of gewoon doodsbang was voor het resultaat. Deze keer voelde het alsof ik het echt niet wilde. Helemaal…

  • Stukjes in het wild

    Zie­len­rust

    1. Op Twitter zit ik me dagelijks druk te maken over de beeld­vor­ming in reguliere media en op sociale media. Te weinig mensen nemen mijns inziens hun ver­ant­woor­de­lijk­heid als het gaat om de giftige cultuur van leugens en haat die momenteel het internet en de politieke fora beheerst. Gisteren heb ik me moeten inhouden toen heel Vlaan­de­ren ging #twee­ten­zo­als­Theo. De memes ver­spreid­den zich als een olievlek, ook onder mensen die best zouden kunnen weten wat het probleem is met memes maken over nieuw-extreem-rechts. Nieuw-rechts leunt op een sterke meme-cultuur. Daarom is het zo riskant om hun boodschap in ludieke beelden bela­che­lijk te maken, je versterkt alleen maar hun pro­pa­gan­da­metho­de. Vooral in Vlaan­de­ren, dat zichzelf al jaren geleden op twee nati­o­na­lis­ti­sche rege­rin­gen trak­teer­de, lijken ver­stan­di­ge mensen niet door te hebben wat hun gegin­ne­gap voor effect heeft op de popu­la­ri­teit van het extreem-rechtste gedach­te­goed. Ik zie wel­den­ken­de mensen zichzelf elke dag opnieuw grappig vinden omdat ze de nati­o­na­lis­ten weer zo gevat te kakken hebben gezet, terwijl die nati­o­na­lis­ten lekker ach­ter­over kunnen leunen omdat anderen hun publi­ci­teit verzorgen. Moe­de­loos­ma­kend. 2. De pim­pel­me­zen hebben eieren. Dat weet ik niet zeker, omdat ik ze a. niet durf te storen en omdat b. het deurtje van…

  • Stukjes in het wild

    Het echte leven

    1. Het is mooi buiten, maar ik had zoveel werk dat ik er de afgelopen weken weinig kwam. Wannes en ik doen ver­plich­te wan­de­lin­ge­tjes om te voorkomen dat we de hele dag zitten te zitten, maar als ik echt veel werk, word ik monomaan en vergeet ik al die dingen die zo heilzaam voor me zijn. Het is jammer dat monomaan werken zo lekker is, zo ver­sla­vend. Suizend surfen op je alertheid tot je merkt dat het uit­ein­de­lijk nergens goed voor is. Het voelt als dis­ci­pli­ne, maar het is een gijzeling door je taak­span­ning, je weet wel, die boog die doet alsof hij een boog is, maar die slechts de lucht in wil; als een koe­pel­ten­tje dat je in je eentje opzet. Het was een van de dingen die ik leerde de afgelopen maanden: dat monomaan werken lekker lijkt, maar dat niet is. 2. Er was ruzie gisteren op Twitter. Daar bemoeide ik me niet mee, hoewel mijn handen jeukten, want je kunt mij niet sneller uit de tent lokken dan een onzuiver debat te voeren, maar aan ruziën op internet doe ik niet meer. Dat lijkt overigens gemak­ke­lij­ker dan het is. Het afgelopen jaar moest ik vooral de ruzies…

  • Stukjes in het wild

    Wil je ook zelf­oog­sten?

    Leu­ve­naars (en omge­vin­ge­naars) opgelet! Mijn plan was om een ode aan de zelfoogst te schrijven, maar ik vind het eigenlijk veel ple­zie­ri­ger om me nog even over te geven aan mijn totale gebrek aan inspi­ra­tie. Gewoon lekker niet schrijven. Maar … de geweldige plek waar ik en Wannes groente oogsten heeft nog plaats voor nieuwe oogsters, de tijd dringt en ik gun het jullie allemaal van harte. Drie jaar geleden begonnen we ermee, en het is een van de fijnste nieu­wig­he­den van de afgelopen jaren. Het is heel fijn om op het veld te zijn, het is fijn om te weten dat je een bedrijfs­mo­del steunt waar de boer van kan leven, het is fijn om bedden vol bio­lo­gi­sche groente tot je beschik­king te hebben, het is fijn om zo ook aan de bio­di­ver­si­teit rond Leuven bij te dragen, het is fijn om je na verloop van tijd geen stadse sukkel meer te voelen, het is fijn om heel betaal­ba­re, bijzonder lekkere groente te eten, het is fijn om à volonté te plukken en te graven, en het is fijn dat onze boer weet wat lekker eten is. Mocht je interesse hebben in zelf­oog­sten in de omgeving van Leuven, dan…

  • Stukjes in het wild

    Het ligt ook aan die fucking tofoe

    Al jaren probeer ik tofoe te beheersen. Omdat ik het handig vind, zo’n brok eiwitten die je eender welk smaakje kunt geven, omdat het goedkoop is en omdat ik het niet uit zou kunnen staan als het me niet zou lukken om er iets lekkers van te maken. Doorgaans ging het niet zo voor­spoe­dig, ver­moe­de­lijk meestal door mijn eigen toedoen, ik ben een grillige kok. Ervaren, gedreven en met dui­de­lij­ke ideeën over hoe iets zou moeten smaken, maar ook onge­dul­dig, over­moe­dig en non­cha­lant. Die com­bi­na­tie leidt 90 procent van de tijd tot suc­ces­vol­le expe­ri­men­ten, maar tofoe zit op de een of andere manier altijd in die 10 procent smerige maal­tij­den die ik ons voor­scho­tel. Mijn geschie­de­nis met tofoe zou je ook grillig kunnen noemen. De aller­eer­ste keer dat ik tofoe at, was op de lagere school. Ik bleef eten bij een jongetje uit de klas dat reform­win­ke­lou­ders had en we kregen droge rijst, groene slierten, enorme witte blokken tofoe, en daar dan een heel bord van. De tijd die verstreek tussen mijn eerste brok tofoe en de bodem van dat bord herinner ik me nu nog. In de jaren erna kreeg ik tofoe in ver­schil­len­de ver­schij­nings­vor­men aan­ge­bo­den en soms was…

  • Columns

    Gelijk­spel

    Als Neder­land­se feministe sta je altijd met 1–0 achter in gesprek­ken met Vlamingen over eman­ci­pa­tie. ‘Hoe kan het toch dat Neder­land­se vrouwen altijd de ach­ter­naam van hun man aannemen?’ hoor je dan. Schoor­voe­tend moet ik in zulke gevallen bekennen dat mijn moeder inderdaad nog de naam van haar echt­ge­noot aannam, terwijl de moeder van mijn Belgische man fier onder eigen vlag leeft. Dus ja: 1–0. ‘En Neder­land­se vrouwen werken toch massaal deeltijds?’ is doorgaans het volgende onderwerp dat ter tafel komt. Dat zou dan 2–0 moeten zijn, maar dan begin ik toch te sputteren en ja en nee tegelijk te knikken of schudden. Want ja, Neder­land­se vrouwen werken het meeste deeltijds van alle Euro­pe­a­nen, en ja, er zijn talloze redenen waarom die grote hoe­veel­heid part­ti­mers wijst op een gebrek aan eman­ci­pa­tie. Maar in België werken de mannen dan weer opvallend weinig deeltijds, en wat is eman­ci­pe­ren­der: je beiden over de kop werken of allebei meer tijd hebben voor zaken die ook gedaan moeten worden? Deeltijds werken kan ik iedereen aanraden. Mij lukt het doorgaans niet omdat ik een onza­ke­lij­ke zelf­stan­di­ge ben, maar die fases in mijn leven dat ik voldoende kon verdienen in minder dan 40 uur wist ik direct…

  • Stukjes in het wild

    De aller­slecht­ste strategie is een blij­ver­tje

    Soms voel ik me onvol­was­sen als de pest. Dat gebeurt bij­voor­beeld als ik een elek­tri­ci­teits­pro­bleem heb. Stroom afzetten, kroon­steen­tjes open schroeven, draadjes geschei­den houden, kleuren checken, tot zover kan ik er nog wel iets mee, maar als de basics niet toe­rei­kend zijn, voel ik me kin­der­lijk afhan­ke­lijk van de mensen die wel de moeite hebben genomen zich te verdiepen in elek­tri­ci­teit. Écht volwassen mensen dus. Het lichtpunt in de mid­den­ka­mer piept al sinds we hier woonden. We hadden allerlei deductie-oefeningetjes gedaan: andere lamp, zelfde lichtpunt, zelfde lamp, ander lichtpunt, maar het resultaat was niet zo simpel dat we gewoon een nieuwe lamp moesten kopen en dus par­keer­den we het probleem in het hoekje met problemen die te moeilijk zijn om op te lossen. Het parkeren van het probleem was nog lastig, want het was donker in de mid­den­ka­mer en ik werk daar. Zodra het té donker werd en ik toch maar even het licht aandeed, begon het lichtpunt te piepen. Niet heel hard, en ook niet heel aanwezig, maar wel áltijd, en net indrin­gend genoeg om niet te kunnen onthoren. Het probleem parkeren, was dus een illusie, want het was altijd óf donker, of er was een piep. Terwijl, het…

  • Stukjes in het wild

    Dominante vrouw

    ‘Zou je misschien zelf je kleren goed willen draaien? Anders ben ik eindeloos bezig alle broeken, truien en t‑shirts om te keren.’ Ik had me inge­hou­den. Al een tijdje. Omdat ik een dominante vrouw ben, en ik dat niet wil zijn. Voor je het weet moet Wannes alles doen zoals ik het doe, en daar wordt niemand beter van. Maar dit kostte me tijd. Veel tijd. Alle broeken goed draaien, het binnenste binnen, het buitenste buiten, zoals het hoort. Dus ik zei er toch maar wat van. Niet onge­dul­dig, nee, zo neutraal mogelijk, want ik wil geen zeikerd zijn. Maar ik wil ook niet eindeloos broeken terug­draai­en als dat niet nodig is. ‘O,’ zei hij. ‘Moest dat niet?’ ‘Moest wat niet?’ ‘Alles bin­nen­ste­bui­ten keren? Ik doe dat speciaal voor jou.’ Ik wilde door­vra­gen, voor mij? Hoezo dat? Maar ineens wist ik het weer. Toen zijn zus ging trouwen, al meer dan tien jaar geleden, had hij eens een fluwelige jeans gekocht. Een zachte, met een speciale glans. Don­ker­bruin. Heel mooi. ‘Die moet je maar bin­nen­ste­bui­ten keren voor je ‘m in de was doet,’ had ik toen gezegd. ‘Dan heb je kans dat we die mooi houden, met dat harde Leuvense…

  • Stukjes in het wild

    De Blije Bukster wordt vandaag 14

    Dertien jaar geleden plaatste ik dit verhaal voor het eerst. Sindsdien plaats ik elke 14 februari het verhaal van De Blije Bukster: een ode aan de dag dat ik mijn stoute schoenen aantrok, waarna ik mijn stoute veters en de perfecte man strikte. Wannes heette in 2005 op internet Yuri Maanzand Vandaag veertien jaar geleden was ik in staat van ex. En als ik ergens geen zin in had, was het wel om in staat van ex zijn. Ik wilde wilde romances, hete harts­tocht en bakken vol aandacht. Maar goed, als je nog niet zo lang in staat van ex bent, dien je wat geduld te hebben. En daarvoor moet je dus niet bij mij zijn. Geduld. Ik weet niet eens hoe je het schrijft. Ik kan bijzonder slecht afwachten. Mijn handen zijn voor het heft gemáákt.Dus terwijl ik in alle staten van ex was, brak er ineens een Valen­tijns­dag aan. Doorgaans vergeet ik Valen­tijns­dag keihard, maar nu was er werk aan de winkel. Ik heb geen Valen­tijns­dag nodig om ver­lei­de­lij­ke briefjes te schrijven, ik kan immers erg slecht afwachten, zodoende neem ik regel­ma­tig zelf het heft in handen. Maar een dag dat je zonder humbug al je poet kunt…

  • Maartje in de media,  Over journalistiek

    Maartje bij De Wereld Vandaag over een omstreden woord

    Op dinsdag 11 december 2018 vroeg Ruth Joos in De Wereld Vandaag op Radio 1 of ik toe­lich­ting wide geven bij deze tweet. Hier kun je het fragment beluis­te­ren. Wil je meer weten over de ‘zonden Israëls’ waar Ruth Joos het over heeft, lees dan het stukje dat ik schreef over de ranzige reacties op deze tweet.

  • Stukjes in het wild

    Een goede week

    De afgelopen week had ik een goede week. Er was veel werk, na een jaar met veel te weinig werk, onge­loof­lijk veel kloot­zak­ke­rig gedrag van mensen die belang­rijk voor me zijn of waren, en veel te veel stress. Het voelde goed: eindelijk weer goed kunnen focussen op werk, nuttig zijn, zelf­ver­trou­wen kweken, vergeten hoe waar­de­loos ik me voelde, hoe genaaid en hoe dom. En omdat ik de afgelopen maanden op de valreep ben ontkomen aan aan een totale instor­ting had ik de afgelopen week ook een gevoel van trots: TOCH NOG EEN GOEDE WEEK IN 2018! ONGE­LOOF­LIJK! Dat is de opti­mis­ti­sche versie van het verhaal. De pes­si­mis­ti­sche is: de afgelopen week merkte ik dat je een stressstoor­nis die je waar­schijn­lijk al je hele leven meedraagt, niet zomaar de nek omdraait. Je kunt allerlei trucjes hebben om jezelf in toom te houden: goed slapen, goed eten, naar buiten, bewegen, ont­span­nen, en toch kan het leven je gewoon pootje haken en dan blijk jij toch weer diegene met die stressstoor­nis te zijn. Gespreks­hy­gi­ë­ne Sociale media zijn voor mij als alleen­wer­ken­de free­lan­cer in allerlei opzichten een ver­rij­king. Ik beschouw mijn gespreks­part­ners daar als sur­ro­gaat­col­le­ga’s, ik krijg er de brood­no­di­ge aanspraak, ik gebruik de…