Gedro­geerd

Las het stukje Liefde vs.Angst op het weten­schaps­we­blog van de VPRO en daalde af in mijn her­in­ne­ring.

januari of februari 1994 – ‘n simpele maan­dag­avond

20:00
Ik sta bij de Aan­trek­ke­lij­ke Man voor de deur. De Aan­trek­ke­lij­ke Man is zo goed als onbekend voor me. Ik vind het spannend.

23:30
De Aan­trek­ke­lij­ke Man heeft indruk­wek­kend voor me gekookt en heeft me her­haal­de­lijk lijntjes en pilletjes aan­ge­bo­den. Ik heb telkens weer afge­sla­gen. Harddrugs zijn niet mijn kop thee.

0:30
De Inmiddels Iets Minder Aan­trek­ke­lij­ke Man heeft het zich goed laten smaken. Op alle fronten. De Inmiddels Iets Minder Aan­trek­ke­lij­ke Man wordt langzaam minder aan­spreek­baar. Hij is voort­du­rend op zoek naar een xtc‐pil die hij is kwijt­ge­raakt. Hij vindt hem niet. Ik vind het stom gezeur.

01:00
Ik drink mijn biertje op en zie dat de Steeds Minder Aan­trek­ke­lij­ke Man op de bank in slaap is gevallen. Ik besluit te ver­trek­ken.

01:05
Ik zoek mijn jas. Ik voel me vreemd. Veel lichaams­de­len tintelen. Mijn kaak begint een onvrij­wil­li­ge glimlach aan te nemen. De Onaan­trek­ke­lij­ke Man is in diepe slaap.

01:10
Verdomd! Dit gevoel ken ik! Van de twee expe­ri­ment­jes met xtc.
De Afsto­te­lij­ke Man is absoluut niet wakker te krijgen. Laat staan tot ver­ant­woor­ding te roepen.

01:20
Ik zoek een telefoon. Bel een Goede Vriend die in bed Love Boat op video ligt te kijken, want ook voor hem is het een simpele maan­dag­avond. Ik leg het verhaal (voor zover dat mogelijk is) uit en vraag om gezel­schap.
De Goede Vriend blijkt een Heel Goede Vriend en zegt dat hij wakker zal blijven en dat hij begrijpt dat ik liever niet in mijn eentje ga zitten spacen.

1:25
Al tintelend stuiter ik de trap af. En vloek nog eens hart­gron­dig op de slapende Zeer Afsto­te­lij­ke Man.
Ik kom buiten. Er ligt sneeuw. Dat lag er net nog niet.
Niet een beetje sneeuw, maar een cen­ti­me­ter of 15.
Amsterdam is doodstil. Het is tenslotte een simpele maan­dag­avond.

1:35
Zonder besef van tijd peddel en ploeg ik op mijn fietsje door de sneeuw. Alles klinkt dof. Eigenlijk bevalt het eufo­ri­sche gevoel me wel. Alleen op de wereld en dan weten dat je elk moment kunt opstijgen.

2:00
Over het kip­pen­eind­je fietsen, doe ik meer dan een half uur. Ondui­de­lijk is of dat door de sneeuw komt of door mijn bizarre staat van zijn. Mijn Zeer Goede Vriend is in slaap­te­nue.

4:00
Ik blijf opgewekt babbelen, terwijl mijn Zeer Goede Vriend tegen de slaap vecht. Ik voel me lekker en ono­ver­win­ne­lijk. Her­haal­de­lijk bekijk ik mijn pupillen, die ondanks het felle keu­ken­licht groot blijven.

5:30
Mijn Goede Vriend is in slaap gevallen en ik vermaak me. Ik stort me op de Fawlty Towers-video’s. Kijk alle afle­ve­rin­gen achter elkaar. Lach hardop, terwijl alles blijft tintelen.

8:30
Mijn stam­cof­fee­shop gaat over een half uur open. Ik fat­soe­neer mij en loop met kraal­oog­jes richting een warme bak cap­puc­ci­no.

9:00
Talloze vrienden en kennissen komen binnen, als altijd. Ze komen voordat hun werk of college begint even thee of koffie drinken. Of ze zijn klaar voor een ochtendje hangen. Net als ik. Ik praat met iedereen. Maak grapjes, bied rondjes aan. Ik flirt met Jan en alleman en maak vrienden bij de vleet. Alsof ik een avondje uit ben.

10:30
Het exta­ti­sche gevoel verdwijnt. Ik taai af, ga naar bed.

Met dank aan de Achteraf Bezien Zeer Onaan­trek­ke­lij­ke en Uiterst Onbe­trouw­ba­re Vreemde Man.

Nieuwe reacties kun je hieronder plaatsen.
Oude reacties op dit stukje staan hier.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.