• Stukjes in het wild

    Com-mu-ni-ca-tie

    Dwarzand en M (bij u beter bekend als Dwarzand JP. Bach en Purple Sheep Smetana) zijn al een eeu­wig­heid mijn beste vriendjes. Ik heb daar een paar van, van die beste vriendjes. Dwarzand en M behoren tot de elite. Tegen­woor­dig heb ik een bandje met Dwarzand en M en zit ik dus met mijn beste vriendjes in een band. Daardoor worden mijn beste vriendjes ook elkaars beste vriendjes en dat is leuk. Heel leuk. Maar eerst moeten ze nog even leren com­mu­ni­ce­ren, die beste vriendjes van mij. Want dat gaat niet vanzelf. En ik spreek uit ervaring als ik zeg: je kunt alleen beste vriendjes zijn als je een beetje fat­soen­lijk met elkaar kunt com­mu­ni­ce­ren. Pra-ten dus. Dwarzand en M hebben nog een lange weg te gaan. Begin 2004 had ik ook al ‘ns een paar maanden een bandje met onder meer M en Dwarzand. M was toen pianiste en Dwarzand speelde gitaar. De com­mu­ni­ca­tie tussen en M en Dwarzand was toen al weer­ga­loos. Dwarzand: Het is ach­ter­een­vol­gens G, Fis, en dan een C. M: Een Fis? Maar je speelt daar helemaal geen Fis. Dat is een Cis. Dwarzand: Okee, een Cis dan. Daarna komt D, G, D, G. M:…

  • Stukjes in het wild

    Interview met PP. Poppetje

    PP. Poppetje was een bekende inter­vie­wer en het alter-ego van Jessica. Sinds wanneer weblog je? 23 mei 1980 Dat logje kwam met enige ver­tra­ging op het net. Wat was je eerste ken­nis­ma­king met het ver­schijn­sel webloggen? Ik denk via Merel Roze. Ik heb een jaar of vier met Merel samen­ge­werkt en ik geloof dat mijn zus en mijn nicht ‑die ook oud-collega’s van Merel zijn- mij vertelden dat ze een weblog had. Die begon ik toen te lezen. Mijn eerste ken­nis­ma­king met mijzelf als weblogger was een paar maanden later, november 2003. Ik had tot dan toe alleen wat weblogs gelézen, maar op een sombere novem­be­r­avond in een wat-zal-ik-nou-weer-eens-doen-stemming maakte ik plot­se­ling een weblog aan bij punt.nl. Het verbaasde me zelf. Waarom begon je ermee? Door mijn stemming die avond. Ik dreigde me te gaan vervelen. Dat zou hooguit vijf minuten geduurd hebben, maar toch. Alleen al het moment van dreiging is voor mij genoeg iets der­ge­lijks te beginnen. Op die manier belandde ik ooit op een cursus Pentjak Silat en zo begon ik met liedjes schrijven. En zo komt het ook dat ik soms tot mijn grote schrik ineens aan een prijs­vraag zit mee te doen. Deze keer draaide dat…

  • Stukjes in het wild

    Wat doen we met de Lama?

    We gaan Zezunja’s Zotisch Weblog demo­cra­ti­se­ren. Dat demo­cra­ti­se­rings­pro­ces werd lang geleden ingezet met aller­han­de problemen die u voor mij oploste, vragen die u beant­woord­de en onder­wer­pen die u aandroeg (zie gehele archief). Maar nu gaan we nog een stapje verder. Vandaag mag u beslissen of het probleem in kwestie überhaupt wel opgelost moet worden. Cooly wooly, niet? Kan het nóg demo­cra­ti­scher? Het probleem van dienst is de pop-up. Het zit zo. Er zijn mensen die denken dat ik u bestook met reclame voor onbe­dui­den­de bedrijven door een pop-up-schermpje op u af te vuren. Welnu: ik zou niet dúrven! En toch is het wel waar. Mijn pagina spuugt u tegen­woor­dig midden in het gezicht. Flatsj! Een pop-up! Heel ergerlijk vermoed ik. Dat lama­ge­drag komt niet door mij, maar door een van mijn tel­ler­tjes. Ik ben verslaafd aan websher­locks, cijfers, per­cen­ta­ges, getallen en big brothers die uw doen en laten op dit weblog dag en nacht in de gaten houden. Inmiddels prijken er drie van die tellers op mijn site, die allemaal weer andere dingen van u bijhouden. Eén van die tellers heet Webstats4u. Die is oud en nieuw tegelijk. Oud als in: het was de aller­eer­ste teller die ik had (toen…

  • Stukjes in het wild

    Gepiepeld

    ‘Maar, mevrouw, ik vind dat u nog ver­schrik­ke­lijk aardig reageert. Ik weet niet wat ík in uw geval precies had gedaan, maar dat ik uit mijn vel was gespron­gen staat vast. ’ Ik viel stil toen hij dat zei. Deze snotaap aan de lijn bij Fortis vatte daar mooi wel even the story of my life in een paar zinnen samen. Tsk. Ik maakte me er van af met een ver­haal­tje over de jaren dat ik zelf op een stoel als de zijne zat. Jaren waarin ik gerou­ti­neerd kluitjes moest uitdelen, waarmee ik klanten ver­vol­gens op accurate wijze in het riet stuurde. Boos worden had bij mij niet echt veel zin. Alle ver­woes­ten­de energie die de boze­rik­ken in mijn oor uit­stort­ten, belandde in mijn rap­por­ta­ge in één enkele zin: klant is boos. En dan maakte het echt niet uit of ik zojuist tien minuten achtereen voor stoephoer was uit­ge­maakt of dat iemand mij uiterst beheerst vertelde: ‘Mevrouw, ik ben wel een beetje boos.’ Klant- is – boos. Daarom begreep ik hem en daarom had ik zo aardig gere­a­geerd. Zei ik. En hoewel er geen woord van gelogen was, loog ik toch. Mijn geschie­de­nis in de ik-ben-maar-een-telefoniste-en-ik-kan-het- ook-niet-helpen-industrie had maar zó…

  • Stukjes in het wild

    TCTE of Zezunja die in een veel te duur hotel logeert (2)

    Vervolg op TCTE of Zezunja die in een veel te duur hotel logeert (1), ‘Liefje, dit is zo kut’, schreef ik en ik stuurde hem een link naar een nieuws­be­richt over de stakingen in het Belgische openbaar vervoer afgelopen vrijdag. De dag van het ver­vroeg­de ver­jaar­dags­ca­deau: The Corniest Trip Ever (TCTE). ‘Don’t worry’, schreef hij, monter als hij is. ‘Ik ben bang dat je er niet gaat geraken’, schreef ik een paar dagen later en ik flipte wat in mijn uppie. Zo gaat dat met ver­ras­sin­gen, je moet alles alleen doen. ‘My love for you is stronger than a stomme staking’, schreef hij. Met dat laatste was ik blij, in het kader van TCTE. Want hij – ik noem mijn lief voor het gemak maar even Y, anders blijf ik aan het ‘lieven’- wist nog helemaal niks, het was tenslotte een cadeautje. Het enige dat Y wél wist, was dat hij in Den Haag uit de trein (grmbl) moest stappen en dat het tripje de wel­lui­den­de naam TCTE droeg, The Corniest Trip Ever. En daar voldeed die laatste zin aan. So far so good. Y ving vrij­dag­mid­dag boordevol goede moed The Corniest Trip Ever aan vanuit het verre Leuven, heel…

  • Stukjes in het wild

    TCTE of Zezunja die in een veel te duur hotel logeert (1)

    Dat gaat dus zo. Ik ben arm en lief is bijna jarig. Ik wil een weekendje weg voor bijna niks en ik ga speuren op internet. Ik vind huisjes met banken vol vlooien, huisjes aan de snelweg, huisjes in het huis van iemand anders en huisjes in gru­we­lij­ke oorden als Houten of Zoe­ter­meer. Om over hotels nog maar te zwijgen. Ik zoek verder en ik reserveer niets. Als na uren zoeken voor niets de zon dreigt op te komen, stuit mijn oog op een bouwwerk van formaat. Het Kurhaus. ‘Voor niets’ is anders, maar leuk is het wel. Zeker na de parade van manke, lamme en blinde huisjes die ik zojuist voorbij heb zien trekken. Ik denk aan gaten. De gaten in mijn hand, de gaten in mijn bank­re­ke­ning die nodig dicht moeten, liefst niet door weer een ander te gat te crëeren. Al die gaten! Ik besluit niet voor één gat te vangen te zijn, wijs een potje aan waar een gat mag ontstaan, vul het reser­ver­ve­rings­for­mu­lier in en spring er eentje in de lucht. Zo’n gat. (wordt vervolgd) De oude reacties op dit stukje kun je hier lezen. Nieuwe reacties mag je gewoon hieronder plaatsen.

  • Stukjes in het wild

    Mislukt

    Ik at een stukje kaas en ik staarde. Ik kauwde. Kauw. Kauw. Kauw. Deze week nam ik een ver­strek­ken­de, blijm­a­ken­de beslis­sing. Die tiert wat door en galmt wat na. Beslis­sin­gen zijn ver­kwik­kend. En heavy. Hapje. Kauwen. Staren. En ik moest ook ineens meer werken. Ik vind het heel plezierig, maar mijn handen hebben het laatste woord bij mij thuis. Ik denk aan waar niet is en de keizer die zijn recht verliest. Nog een hapje. Beetje kauwen. Deze week hoorde ik voor het eerst opnamen van de band. Mijn band. Wij allevier. Dat was con­fron­te­rend. Ik moet meer en harder. Zij moeten minder en strakker. Maar o wat zijn we goed. Staar. Kauw. Herkauw. Die brief aan die dichter heb ik écht opge­stuurd. Ben benieuwd wat er gaat gebeuren. Ik hoef die halve wereld niet, maar brutaal zijn wil ik wel. Kaas is lekker, trouwens. Hap. Kauw. Staar. Hermi kwam langs en Dagmar belde en de drummer kwam langs en ik kreeg stikveel brieven en kaartjes deze week. Mijn ex belde om te zeggen dat ik ondanks alles wel een lief meisje was en mijn ouders gunnen me het beste. En deze week arti­cu­leer ik nog beter als ik ‘vriendje’…

  • Stukjes in het wild

    Woorden in een brief die ik vandaag schreef

    In order of appe­a­ran­ce: veel lang spring­vro­lijk gods­al­le­mach­tig verknocht over­dre­ven herhaal in de war niet stoppen gratis extra lang­du­ri­ge treinrit Phan­ta­sia­land hard zacht denk duizel suis thuis brief schrok ver ins outs huilbui zakdoek treintje Phan­ta­sia­land blij bukken bellen huilbui ultieme geluk­kig­heid natuur­lijk recht potje dolle boel toeval héél grappig best hopla grote dingen draaien hand waag­hal­zen wel niet wel niet gebeurt hoeveel veel De oude reacties op dit stukje kun je hier lezen. Nieuwe reacties mag je gewoon hieronder plaatsen.