Stukjes in het wild

Waarom huizen kopen helemaal niet zo leuk is (1)

Okee, ik heb mijzelf verplicht tot het her­be­le­ven van de hel van een paar dagen geleden, dus hier zit ik: kopje koffie, sigaretje, alle her­sen­cel­len waarop staat ‘ver­dron­gen trauma’s’ in het gelid en mijn vin­ger­top­pen stil­le­tjes rustend op het toet­sen­bord.
Zoals beloofd, volgt later een mash‐up van Lola rennt en 24, maar eerst heeft u wat voor­ken­nis nodig. En ik zal u even voor­stel­len aan de hoofd­rol­spe­lers.

Vereiste voor­ken­nis
Ik woon in een veel te duur en veel te klein huisje in de Amster­dam­se Pijp (ja, ik ben én young én urban én pro­fes­si­o­nal). Ruim een jaar geleden woonde ik twee­hon­derd meter verderop in dezelfde straat in een véél groter en nóg véél duurder appar­te­ment. Ik was toen net geschei­den en verkeerde in opperste woning­nood.
Omdat ik maar weinig opties en geld had, besloot ik mij niet langer uit te laten buiten en een eigen appar­te­ment te kopen. Dat werd het huisje waar ik nu zit.

Mijn appar­te­ment­je is onderdeel van een pand waarin negen woningen zijn gemaakt en daar zit die verdomde aap die uit die mouw komt: het huis was toen ik het koop­con­tract tekende nog niet gesplitst. Met andere woorden: het bestond nog slechts uit een appar­te­ment op de begane grond en een bovendeel waar alle andere appar­te­men­ten onder vielen. Gevolg: ik had het huis wel gekocht, maar de verkoper kon niet leveren totdat de splitsing van het bovendeel een feit was.

Gelukkig viel daar een mouw aan te passen (zonder aap deze keer), want ik kon een tijdelijk woon­con­tract­je tekenen en alvast verhuizen naar mijn nieuwe huis. De over­dracht van het huis zou dan later plaats­vin­den, als de splitsing eenmaal rond was. Kortom: tot zover niets aan de hand. Ik verhuisde op 1 november 2004 en wachtte rustig af wat komen ging.

De appar­te­men­ten naast mij en boven mij moesten nog verbouwd worden voordat de split­sings­aan­vraag de deur uitkon, dat wist ik. Het ver­ont­rust­te mij dan ook, dat ik in het voorjaar van 2005 nog steeds níéts had gehoord. Ik verlangde hart­gron­dig naar werk­man­nen die mij uit mijn slaap zouden houden, maar het bleef langdurig stil.
Inmiddels was ik flink zenuw­ach­tig, want hypo­thee­kof­fer­tes en taxaties en zulks hebben maar een beperkte houd­baar­heid. En erger: hoewel de kans bijzonder klein was, kon het hele feest ook nog steeds afge­bla­zen worden. Die split­sings­ver­gun­ning was namelijk beloofd, maar niet nog binnen. En ik wist: gemeentes beloven wel vaker dingen. Echt rustig slapen deed ik dus niet.

Naarmate de seizoenen ver­stre­ken, begon mij te dagen dat als ik die verkoper niet een loop tegen het hoofd zou zetten, ik met Sint Juttemis nog steeds in een ‘tij­de­lij­ke’ situatie zou verkeren. Met alle verlopen offertes en taxaties vandien.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik bestookte zijn waarnemer met tele­foon­tjes, zielige verhalen en keiharde deadlines. Ik schreef hem briefjes waarin ik hem vroeg beter te com­mu­ni­ce­ren, con­fron­teer­de hem met beloftes en werd een nasty onder­buur­vrouw.

Ik zal u de verdere details besparen, maar laten we het erop houden dat de verkoper en ik heel andere ideeën hebben over planning en orga­ni­sa­tie en dat het wel héél duidelijk was dat niet zíjn hypo­thee­kof­fer­te op korte termijn zou verlopen. Hoe hard ik ook duwde en trok, de kar kwam nau­we­lijks in beweging.

Om een lang verhaal íéts minder lang te maken, jas ik de rest er in vogel­vlucht doorheen. Op 30 november zou de hypo­thee­kof­fer­te verlopen. Als ik die niet zou accep­te­ren zou me dat om allerlei redenen 17 duizend euro kosten, die ik er niet bij kon hypo­the­ken. Met andere woorden: niet op tijd splitsen, betekende geen onderpand, betekende een nieuwe offerte, betekende met spoed ergens 17 duizend euro vandaan halen.
Op 29 november had de verkoper dan eindelijk alles geregeld. Dacht ik. Met andere woorden: 24 uur voor het ver­strij­ken van de deadline kon er getekend worden. Dacht ik.
Tot zover de voor­ken­nis. Wordt vervolgd.

Featuring
Me, myself and I – Hoewel ik mijn hand niet omdraai voor een aankoop van meer dan een ton, houd ik in het geheel niet van zakelijke beslom­me­rin­gen, grote ver­ant­woor­de­lijk­he­den en niet te overziene cij­fer­ber­gen. Om die reden was het mas­ter­plan om zelf alleen hand­te­ke­nin­gen te zetten en het begrijpen van de hele kwestie aan inge­huur­de anderen over te laten.

Verkoper – Een nimmer bereik­ba­re en daardoor totaal gezichts­lo­ze Zweed die in Londen woont en huisjes melkt in de Amster­dam­se Pijp.

Waarnemer van de verkoper – Een nimmer bereik­ba­re veertiger die op drie hoog in ons pand woont en niettemin nimmer bereik­baar is. Ontvangt veel duistere post voor zo mogelijk nog duis­ter­der inves­te­rings­be­drij­ven. Houdt van werken tegen de deadline en is absoluut niet in staat diezelfde deadline op eigen kracht te halen. Moet alles doen en doet niks.

Onder­bu­ren – Vrien­de­lij­ke arty farty yuppen van midden dertig met twee kindjes én een split­sings­ver­gun­ning van de begane grond (zij wél). Tot op het aller­laat­ste moment was niet duidelijk dat zij ook maar iets met de hele zaak te maken hadden.

Hypo­theek­ad­vi­seur – Een van de Martijns. Mijn cij­fer­ma­tig brein. Degene die van zowel het gat in mijn hand, als mijn finan­ci­ë­le des­in­te­res­se toch nog iets moois weet te maken. Degene die steeds opbelt om te zeggen dat het vijf voor twaalf is. Hij vertelde mij nog nooit zo’n dossier mee­ge­maakt te hebben.

Notaris 1 – De notaris die mijn dossier voor­be­reidt, in de gaten houdt en gro­ten­deels uitvoert. Een lieve doch strenge dame met wie ik de laatste maand inten­sie­ver contact onder­hield dan met mijn moeder. Niet eerder heeft iemand zoveel tegen mij gezegd dat ik niet begreep. Ook zij vertelde mij nog nooit zo’n dossier mee­ge­maakt te hebben.

Notaris 2 – De notaris van de verkoper met wie ik eigenlijk niets te maken hoor te hebben, maar die ik gewoon ben gaan bellen toen bleek dat de verkoper zijn zaakjes niet goed regelde. Deze meneer vertelde mij eveneens nog nooit zo’n dossier mee­ge­maakt te hebben.

Ziezo, u bent geïn­tro­du­ceerd. Het echte werk moet nog beginnen.
Lees hier hoe het verder gaat.

De oude reacties op dit stukje kun je hier lezen. Nieuwe reacties mag je gewoon hieronder plaatsen.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.