Tijd om 2006 de deur uit te toptienen (2)

De 10 minst­zeg­gen­de en meest wil­le­keu­ri­ge memo­ra­be­le momenten van 2006

10. Het moment dat ik op Lowlands in de stromende regen een droge zitplaats onder een parasol had veroverd en ik nood­ge­dwon­gen een uur lang moest kijken naar tien­tal­len harige onder­be­nen van mannen die voor mijn neus op tafel stonden te schuilen.

9. Het moment tijdens de over­dracht van mijn huis in Amsterdam, toen de koopster met teleur­stel­ling in haar stem zei: ‘Ingericht zag het er veel groter uit’.

8. Het moment in juli dat er drie hoog­zwan­ge­re vrouwen in onze tuin zaten. En het moment, de volgende dag, dat ik bedacht dat een foto nemen toch het minste was wat ik had kunnen doen.

7. Het moment dat ik me meldde bij de dienst bui­ten­lan­ders van de gemeente voor een ver­blijfs­ver­gun­ning en ik me heel erg blank, heel erg EU en heel erg voor­ge­trok­ken voelde.

6. Het moment dat ik hoorde hoeveel het etentje ter ere van mijn afscheid van mijn werk had gekost. Hoe hoog het bedrag precies was weet ik niet meer, maar het ging om veel meer dan ik dacht waard te zijn.

5. Het moment dat ik een oud‐student als con­cur­rent zag zitten tijdens een sollicitatie‐opdracht. Zij werd het gelukkig ook niet.

4. Het moment dat ik werd mee­ge­troond naar een out­door­ver­ras­sing waarvan mij vooraf was verteld dat die binnen zou plaats­vin­den, waardoor ik blauw van de kou een waan­zin­nig optreden van John Zorn zag.

3. Het moment dat mijn Russische klas­ge­no­te bij Franse les aan mij vroeg: ‘Nelson Mandela, qui est‐ce? Un joueur de football?’.
Dat was nadat ik bij een eerder raad­spel­le­tje al eens per ongeluk Mit­ter­rand in mijn hoofd had genomen. Toen vroeg ze: ‘C’est un chanteur?’ Later beperkte ik me bij kwisjes tot David Beckham en Jennifer Lopez. Die wist ze feilloos te raden.

2. Het moment dat iemand op straat tegen mij zei: ‘Hee, ben jij niet Zezunja?’

1. Het moment dat mijn schoon­moe­der mijn Imelda Marcos‐verzameling één voor een uit de ver­huis­doos moest halen, omdat al die schoenen in bulk niet meer in de auto pasten. Dat voelde erg als: kuch, aangenaam, kuch, ik ben Zezunja.

12 reacties

  1. @10: jakkes,… oh en stinken dat het daar gedaan moet hebben. Of niet?
    @ 3: Nelson Mandela en Mitterand zijn nu ook niet meteen voor de hand liggende figuren en in dat opzicht vind ik wel dat je een hoog Willem Ruis‐gehalte hebt.
    @ 2: wel, laatst ging ik dus naar mijn tandarts in jouw buurt daar egens aan het Begijnhof en het leek wel of ik overal Zezunjas (Zezun­jas­sen? hoe moet ik in godsnaam jouw naam in het meervoud schrijven) zag. Ik weet niet wat ik zou zeggen als ik je echt ooit zou tegen komen, maar inderdaad,… je bent een BV geworden.
    @ 1: zo, en nu weet ik ook weer dat Imelda Marcos een onge­loof­lij­ke schoenen‐freak was en dat jij niet onder hoeft te doen. Maar waarom die kuch kuch,… owv de schoenen, owv de auto,…?? Dat begrijp ik niet zo goed.

  2. @ Lilimoen: Een BV? Toe maar! En dan te bedenken dat #2 in NL plaats­vond. M.a.w. ik ben BV én BN’er! Wat een faam!

    Over #1: nou ik schaamde me A. voor de hoe­veel­heid schoenen, want die is echt ziekelijk. Zo heb ik zeven paar ver­schil­len­de All Stars (om maar wat te noemen). Maar als je schoon­moe­der dan ook nog al die schoenen apart moet vast­pak­ken… Sommige schoenen stinken, sommige schoenen zijn alleen bedoeld voor in de slaap­ka­mer (if you see what I mean) en sommige schoenen zijn gewoon te veel.

  3. *grijns*
    Yuk! Een bedelaar op mijn blog! Ksssjt.
    En welke van de vier paar zwarte botjes met hoge hakken bedoel je? ;)
    Trouwens: jij wordt hier in huis altijd als voorbeeld genoemd van dat ‘t nog erger kan… Hoewel hij altijd weer twijfelt of het erger is of net zo erg.
    ;P

  4. Zo’n blank EU moment ken ik ook. Meerdere zelfs.
    Toen ik op het vliegveld van Teheran een Iraans meisje opgepakt en afgevoerd zag worden omdat ze een vals NL paspoort had en toen ik daarna bij de vreem­de­lin­gen­po­li­tie aan de beurt was, werd mijn paspoort omhoog gehouden “Kijk zo ziet een echt NL paspoort eruit”.
    En toen ik in Istanbul langs duuzenden Turken kon voor­krui­pen omdat ik geen visum had die nagekeken behoefde te worden…
    Ik voelde me blank en truttig.

  5. Mit­ter­r­Rand dRaait zich in zijn gRaf genoeg­lijk nog eens op zijn Rug en denkt tevReden (want dat is het geluk van de doden) zonder wRok:

    Zo gaat het dus zelfs met politieke sterren
    men gedenkt mij, maar negeert mijn twee r‐en

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.