Welkom op mijn identiteitscrisis

Misschien ben ik mezelf wel kwijt. Misschien tart ik mezelf tot ik echt niets meer te verliezen heb. Mijzelf niet, mijn familie niet, mijn huis niet en mijn werk niet. Huis en werk al opgezegd. Familie, vrienden en Amsterdam verlaten. Netwerk en bandje overboord. Dreads eraf en als klap op de vuurpijl mijn website op zijn kop. Hoppa! Weg identiteit, weg imago, weg vangnet, weg alles-zoals-het-was.
Deels is die onthechting een onvermijdelijk bijverschijnsel van het verhuizen. Het hoort erbij. Een verplaatsing van een paarhonderd kilometer leidt al gauw tot iets dat lijkt op ‘opnieuw beginnen’. Maar dat van die dreads had niet gehoeven. Dat kapsel was na vijf jaar nog immer een succes en gaf me gek genoeg een duidelijkere identiteit. En die website, waarom nu? Waarom dit onderdeel van regelmaat en ritme in mijn leven óók onderwerpen aan een rigoureuze verandering? Waarom blijft er helemaal niets bij het oude?

Om eerlijk te zijn: ik weet het niet. Er zijn een boel verklaringen mogelijk, zoals diepgewortelde wispelturigheid mijnerzijds, een zakelijk belang nu ik als zelfstandige verder ga, en een grote behoefte mij aan te passen aan het klimaat waarin ik mij bevind.
Dat laatste is, hoewel bijzonder vaag, het belangrijkste. Ik ben verhuisd naar een andere biotoop; het weer is anders, de mensen zijn anders, de cultuur is anders en ik ben anders. En als ik me zo anders voel, zitten de kleren die ooit lekker zaten, ineens niet meer zo comfortabel, moet de muziek die ik eerst luisterde, plaats maken voor muziek die beter in het hier en nu past, en is mijn weblog gedoemd tot aanpassing aan omstandigheden waarin een Belgisch-allochtoonse freelanster op zoek is naar heur identiteit.
En u moet zich het allemaal maar laten aanleunen. U bent slachtoffer van mijn identiteitscrisis en ik kan alleen maar hopen dat verandering van spijs daadwerkelijk doet eten. Want hoewel de basis van dit weblog nog dezelfde is – een zotisch weblog -, is er een hoop veranderd. Zo zijn de Z-en verdwenen en daarmee de allitererende rubrieken en de zijbalk met-zijdelings-wat-zijdelinks. U kunt mijn archief met Z-rubrieken en de zijbalk as we knew it overigens nog steeds terugvinden op de oude webzijde, klik.

Tsja, en wat u ervoor in de plaats krijgt? Nou, uhm, een nieuw moodswing-proof interieur. Het zit zo: mocht u een ander behangetje willen, dan klikt u gewoon op een van de vierkantjes links bovenaan en dan verandert de achtergrond vanzelf. Magisch.
En verder heb ik voortaan nog maar drie rubrieken in plaats van elf. Want óf het gaat nergens over en dan past het in de rubriek Nihilisme, óf het gaat over mij en dan past het in de rubriek Surrealisme, óf het gaat over iets belangrijks en dan valt het onder Idealisme. Erg veel andere opties zijn er niet. Heel overzichtelijk voor mij én voor u.
En dan – heel belangrijk: ik heb mij ontdaan van het juk bij-elk-praatje-hoort-een plaatje. Ik mag voortaan stukjes schrijven zonder visuele opsmuk. Gewoon, kaal, in woorden. Wat een rust.
Voor het visuele aspect -kuch- staat rechts bovenaan voortaan een foto of tekening. En soms zal ik ook in de logjes zogenaamde duimnagels plaatsen die naar een groter exemplaar leiden.
Voor het overige kunt u uitleg over mij en deze webzijde vinden onder het kopje Solipsisme. En er is nog wat werk in uitvoering, maar dat merkt u vanzelf.
Dit weblog is bedacht en vormgegeven door mijzelve, met onnoemelijk veel hulp en geduld van Yuri, die vrijwel alles heeft getweakt, geknipt en geschoren.
Rest mij nog wat haartjes weg te blazen en Zezunja’s Zotisch Weblog voor geopend te verklaren.

PS. Overige dankwoorden vindt u binnenkort rechts bij Egoïsme (copyright).