Stukjes in het wild

Aan Jan en alleman

- Aan iedereen die nog mail van mij moet krijgen.

Ken je dat? Dat je in de bank hangt. In de sporen van ban­ke­ro­sie. Het tafeltje ernaast is plakkerig, de her­in­ne­ring aan verticaal is vaag. Als je nu de belas­ting­for­mu­lie­ren zou invullen, zou je agenda langzaam leger raken. Als je nu die lessen zou voor­be­rei­den ook. Als je nu nog iets kon, zou je veel.

- Aan iedereen die nog wacht op iets van mij, een factuur of zo.

Gisteren had ik twee uur over. Ik praatte tegen de poes. Op mijn roze sloffen stiefelde ik naar de avond­win­kel­au­to­maat. Toen ik thuiskwam, keek ik naar Funniest Home Video’s. Daarna prikte ik mijn strip­pen­kaart op het prikbord. Ik zette wat thee en beoor­deel­de een namaak­si­ga­ret van de Lidl. Mijn lief had mooie kleren aan en iets in mij vergat volkomen dat er ook nog facturen verstuurd moesten worden.

- Aan iedereen die de komende dagen iets met mij te maken heeft.

Stel je voor: je tilt twee grote dozen, en met je rech­ter­ring­vin­ger hou je ook nog een tas met han­ger­tjes vast. In je mond heeft iemand een doosje schroeven gestopt en onder je arm steekt de para­sol­voet. Je stommelt de trap af en ergens onderweg voel je je tanden breken, je rin­ger­vin­ger wordt uit de kom gedraaid en de para­sol­voet dreigt gena­de­loos hard te trap af te donderen. Wat doe je? Bij die vraag ben ik nu. Ik sta op het punt om mijn kont tegen de treden te gooien om zo op behendige wijze de para­sol­voet op een tree te laten glijden. Daarna draai ik me om en zet ik met mijn tanden het doosje schroeven op de trap.

- Aan iedereen die grote dingen van mij verwacht.

De zon­ne­bloem is omge­val­len. We hadden drie zon­ne­bloe­men opge­bon­den, maar een van de stokjes was vermolmd. Doe je niks tegen. Intussen zet de ver­nie­ti­ging door mini­a­tuur­ci­ca­den door. Niet alleen de basilicum valt ten prooi aan de vraat­zucht van deze semi‐onzichtbaren, ook de tijm, de roos­ma­rijn en de munt zien licht­groen van de vraat­spo­ren. Mike ving vorige week nog eens een vleermuis. Dat mag hij niet meer doen, want ik wil niet dat de vleer­mui­zen op raken.

- Aan iedereen die ik te weinig zie.

Wist je dat als je min elf hebt, zoals ik, de dag ophoudt als je je lenzen uitdoet of je bril af zet? Een dag waarin je gehan­di­capt bent, bestaat niet; die dag heet nacht. Zolang de dag nog enige belofte in zich heeft, hou je je ogen in. Wanneer de dag haar hoop heeft verloren, neem je maat­re­ge­len. Dan zijn de lichten uit, terwijl ze aan zijn. Je ogen open, maar dicht.

- Aan jou.

Ik moet het onthouden. Samen met jou in de lig­stoe­len. Voeten tintelend omhoog. Het gras blauw onder je tenen. En onder de mijne. Er vallen zwaluwen in de lucht. De avond van de langste dag is van jou.

- Aan iedereen die komt kijken of hier stukjes ver­schij­nen.

Van­och­tend keek ik nog eens, maar nee, er was alweer geen stukje ver­sche­nen.

20 reacties

  • Mike

    Euh, ikke kan me anders niets meer van een vleermuis her­in­ne­ren hoor, maar toen ik hier net keek was er wel een stukje ver­sche­nen…

  • yab

    Wat toevallig, ik heb ook min elf. Jij bent de eerste persoon die ik tegenkom die ook zo’n zware afwijking heeft. Dat schept een band. ;-)

  • Het Schoonste zusje

    …Wat er ook van zei/zij (huh?): ik vind je geweldig.

    En bin­nen­kort is het vakantie en vallen wij je niet meer lastig met voorlezen, orga­ni­se­ren en dies meer. Dan is het alleen jij, Yuri, een tent en nog wat spul­le­tjes.
    En al de rest kan dan de boom in! (Er staan toch heel veel bomen op jullie camping hè?)

  • Zezunja

    @ Mike: Ik heb de vleermuis nu gelinkt. Evenals de roze sloffen. En inderdaad, toen was jij het niet. Toen was het Sjeik.
    @ Yab: Een band, ja. In braille.
    @ HSZ: Als het maar mooi wordt, zaterdag. Daarna ga ik weer eens aan de vakantie denken.

  • Mike

    Pff, opluch­ting, k dacht al aan begin­nen­de dementie, mijn oren zien er geheel anders uit. dank voor de ver­hel­de­ren­de kiek!

  • Irene

    Maar nu gelukkig wel. En ik heb ook nieuws: mijn bestel­ling van het Eiland Neus is aan­ge­ko­men! Zit goed, staat geweldig. Daar mag men een paar dol­lartjes ver­zend­kos­ten voor over hebben. Morgen reclame op http://www.serendips.eu. :-)

  • Soes

    Jemig… -11 .… ik vind mijn -4.75/-3.75 al vreselijk. Zelfs dan houdt de dag op na het ver­wij­de­ren van de lenzen.

  • Nina

    Prachtig verwoord, vooral die scene op de trap. Meestal heb ik dan ook nog een overvolle kop gloei­end­he­te thee bovenop die dozen staan. En bovenaan de trap dacht je nog: ach, dat kan best…

  • Zezunja

    @ Irene: Oh, gelukkig. Dat is een pak van mijn hart.

    @ Soes: Ik vond dat ook toen ik -4 had. Het went hoor, dat wel.

    @ Bart en Nina: Bedankt.

  • eliane

    Ha, net al mijn post weg­ge­werkt, facturen gecon­tro­leerd, twee onbe­taal­de gevonden! Klanten gemaand, en weer nieuwe facturen geschre­ven. Nu mag ik blogjes lezen.

  • Drs. Johan Arendt Happolati

    Vrouwe Zezunja,
    Wij van de blogwe­reld bewie­ro­ken elkaar natuur­lijk veel­vul­dig en uitvoerig, maar dit vind ik weer een erg origineel stukje. Vooral de zinnen
    ‘Wist je dat als je min elf hebt, zoals ik, de dag ophoudt als je je lenzen uitdoet of je bril af zet? Een dag waarin je gehan­di­capt bent, bestaat niet; die dag heet nacht.’
    vond ik erg mooi gevonden.
    Ik schrok wel een beetje van die -11.
    Lieve groeten,
    De Drs.
    (ook met brilletje)

  • Elsewhere

    Verwacht van mij de komende tijd ook geen reacties. Het Yawn‐kussen is gear­ri­veerd, ik ga onder zeil!

  • Zezunja

    @ eliane: Rub it in!

    @ hr ‘ti: Dank u wel!

    @ elsewhere: O, tof! Bevalt‐ie?

    @ theo: Dat klinkt bijna roman­tisch. Bijna.

    @ iamzero: Tsja, dat krijg je als je ouder wordt.

    @ de rest: Ja, en bedankt en zucht.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.