Stukjes in het wild

Als je dompelt, schrijf je niet

Niet schrijven. Hoe erg kan het zijn? Niet erg.

Maar toch. Even een geluidje uit huize Zezunja. Ik dompelde mij dit weekend onder in van alles en nog wat.

Een vrien­din­ne­tje dat kwam logeren. Dat was fijn. En gezellig. En inspi­re­rend.

Een oude vriend die kwam signeren en die schreef ‘Voor Zezunja, met wie het goed lachen was’. Dat was ook fijn, en gezellig, en inspi­re­rend.

Een kindje van twee dat voor het eerst zijn spie­gel­beeld zag. Waarbij natuur­lijk gelijk de vraag rees of het scha­de­lijk is voor een kind als je hem twee jaar lang zijn eigen spie­gel­beeld onthoudt. Wat denkt u?

Verder zagen wij donkere nacht­kooi­en, rollende tollen en onszelf in dui­zend­fout op een scherm.

We tekenden mee aan een muur­schil­de­ring en lieten ons rond­lei­den in de gewelven van het stadhuis waar een bijzonder fenomeen ten­toon­ge­steld werd.

We rookten stiekem siga­re­tjes, maar we zijn natuur­lijk wel nog steeds gestopt, en we aten fijne broodjes en fijne broodjes.

Verder zagen we een leuk programma op tv, misten we een toneel­voor­stel­ling omdat het niet op nummer 16 maar op nummer 161 was en gingen we niet naar het concert waarbij de drummers vooraan stonden en de gita­ris­ten achteraan. Volgens Yuri had ik wel moeten gaan. Net als hij.

Dat was mijn weekend. Dat was waarom ik niet schreef. En verder moet ik heel hard werken.

(het moge duidelijk zijn dat u moet klikken om hier enig touw aan vast te knopen)

7 reacties

  • sunnymoon

    Tortoise, daar was mijn lief ook! En wij hebben artefact gemist. Hoewel ik misschien nogal freaked zou geweest zijn van het 2jarige kind‐spiegelspektakel.

  • Zezunja

    @ Roosje: Dat heb ik gedaan. Ik heb Sjeik zijn eerste spie­ge­ler­va­ring op de pekjoeter. We hebben in de keuken een meters­lan­ge spiegel en ik heb gefilmd hoe Sjeik daar voor het eerst langs loopt. Maar de men­se­lij­ke variant was een stuk inte­res­san­ter.

    @ Sunnymoon: Ik had ook zo’n mijn beden­kin­gen voor ik het ging zien. En daarna ook nog. Maar het was heel ont­roe­rend, heel fas­ci­ne­rend en heel raak. En ik kan niet overzien wat de gevolgen zijn, dus voorlopig krijgt de film het voordeel van de twijfel.

  • Lilimoen

    Dewerf, de Komeet, Stuk, het stadhuis, Het Depot, en nog zo van die gezellige plekken… Je kan toch alleen maar besluiten dat Leuven knus is, of niet?

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.