Als je dompelt, schrijf je niet

Niet schrijven. Hoe erg kan het zijn? Niet erg.

Maar toch. Even een geluidje uit huize Zezunja. Ik dompelde mij dit weekend onder in van alles en nog wat.

Een vriendinnetje dat kwam logeren. Dat was fijn. En gezellig. En inspirerend.

Een oude vriend die kwam signeren en die schreef ‘Voor Zezunja, met wie het goed lachen was’. Dat was ook fijn, en gezellig, en inspirerend.

Een kindje van twee dat voor het eerst zijn spiegelbeeld zag. Waarbij natuurlijk gelijk de vraag rees of het schadelijk is voor een kind als je hem twee jaar lang zijn eigen spiegelbeeld onthoudt. Wat denkt u?

Verder zagen wij donkere nachtkooien, rollende tollen en onszelf in duizendfout op een scherm.

We tekenden mee aan een muurschildering en lieten ons rondleiden in de gewelven van het stadhuis waar een bijzonder fenomeen tentoongesteld werd.

We rookten stiekem sigaretjes, maar we zijn natuurlijk wel nog steeds gestopt, en we aten fijne broodjes en fijne broodjes.

Verder zagen we een leuk programma op tv, misten we een toneelvoorstelling omdat het niet op nummer 16 maar op nummer 161 was en gingen we niet naar het concert waarbij de drummers vooraan stonden en de gitaristen achteraan. Volgens Yuri had ik wel moeten gaan. Net als hij.

Dat was mijn weekend. Dat was waarom ik niet schreef. En verder moet ik heel hard werken.

(het moge duidelijk zijn dat u moet klikken om hier enig touw aan vast te knopen)