Chic Sjiek en Sjeik

Vandaag komt er een chique meneer. Zo’n meneer die zó chic is dat-ie wel eens in pak op tv ver­schijnt. Hij komt bij mij als opdracht­ge­ver en ik ga ‘m bin­nen­la­ten. Als-ie binnen is, krijgt-ie koffie en dan gaan we aan de keu­ken­ta­fel zitten praten.

Simpel. Tenminste, zo lijkt het. Maar die meneer is dus zó chic dat ik er zenuw­ach­tig van word. Want zo’n meneer kun je natuur­lijk niet bin­nen­la­ten in een ranzig huis. Een huis waar Sjeik zo nu en dan in de hoek bij de deur zijn behoefte doet. Een huis waar de katten wegens heel erg leuk papieren zak­doek­jes in duizend snippers scheuren. Een huis waar gis­ter­avond wegens te moe de afwas­ma­chi­ne niet is ingeruimd, waardoor de hutspot alom aanwezig is. Een huis waar een der bewoners te lui is haar schoenen naar boven te brengen, waardoor er rijendik afgetrapt materiaal in de gang staat. Een huis waar de walk-in closet naar de woonkamer is ver­plaatst, omdat de kachel in de officiële inloop­kast het niet deed en het dus te koud was om ons daar aan te kleden.
Zo’n huis dus.

Welnu, om te voorkomen dat ik hier later met een getrau­ma­ti­seer­de minipoes zit, breng ik Sjeik zo naar de slaap­ka­mer en ga ik met de stof­zui­ger de vogel­tjes­dans doen. Waarna ik Sjeik weer van de slaap­ka­mer haal en hem vertel dat alle papieren zak­doek­jes ver, ver, ver opge­bor­gen zijn en dat dat niet per­soon­lijk bedoeld is. En waarna ik Sjeik vertel dat er expres overal scho­tel­tjes met eten staan, omdat mij ter ore is gekomen dat poezen niet piesen op de plek waar hun eten staat. En waarna ik Sjeik vertel dat-ie niet nét onder de voetzool van de chique meneer moet gaan lopen, omdat ik echt een heel keurige, goede indruk wil maken en niet wil hebben dat de chique meneer denkt dat ik een bag-lady met onaan­ge­pas­te katten ben.

Sjeik zal gedwee ja knikken en hij zal beloven gedurende het gesprek met de chique meneer niet hart­ver­scheu­rend te gaan miauwen, zoals hij sinds hij hier is, placht te doen wanneer ik even uit het zicht verdwenen ben. Sjeik zal zeggen dat-ie best alleen kan zijn en dat-ie niet op de jas van de chique meneer zal plassen. Ik zal ‘m ver­lief­de­rig aankijken, omdat ik niet anders kan en ik zal zeggen: ‘Okee, Sjeik, dat is dan afge­spro­ken’.

Als de chique meneer weg is, zal ik een perfect uit onder­han­del­de opdracht hebben bin­nen­ge­sleept en Sjeik zal voor mij applau­di­se­ren. De chique meneer zal thuis­ko­men en tegen zijn vrouw zeggen: ‘Wij moeten eigenlijk ook nog maar eens een klein poesje nemen’.
En ik zal nog eens overwegen een schoon­maak­ster in dienst te nemen van mijn zojuist bin­nen­ge­sleep­te mega-opdracht.

10 reacties

  1. De vogel­tjes­dans doen met de stof­zui­ger, hihihi
    Wat de Electronica’s al niet teweeg brengen :-D
    Maarre, als ik zo indis­creet mag zijn: wat voor opdracht, en wie is die chique meneer van TV?

  2. O, ik ben wel blij dat mijn chique meneren niet aan huis komen! Ik zit meestal gewoon in mijn pyama als ik met ze con­ver­seer. Niet dat ik de hele dag in mijn pyama zit hoor. Dat is het tijd­ver­schil, de chique meneren zitten in mijn inbox als ik wakker word.

  3. @ Frank: Het gaat om een cursus voor een bedrijf met veel geld. De naam van die meneer ga ik toch nog maar even niet noemen. Straks googelt hij op zijn naam en vindt hij dit weblog. Hij is volgens mij veel te chic om mijn log leuk te vinden. ;)
    En verder: hij is niet van tv, alleen komt-ie wel eens op tv. In pak.

    @Marije: Sjeik krijgt alles wat-ie wil. Kijk maar ‘ns in zijn ogen: je kunt hem echt niks weigeren.

    @ Eliane: Heerlijk. Ik had véél verder weg moeten gaan wonen.

    @ Casper: Zie mijn antwoord aan Marije. Als driller stel ik niet veel voor.

  4. Misschien is een beetje rommel juist wel een leuke change of scenery voor zo’n chique meneer.
    Zelf had ik vandaag een klant aan de telefoon terwijl ik op de zonnebank lag. Moest toch stiekem heel hard lachen bij het idee dat hij dacht dat ik achter mijn bureau zat ;-)

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.