C.S.I. Zezunja

Dus er lag bloed. Een spoor van bloed. Van het etens­bak­je naar het kat­ten­luik­je naar het aan­recht­blad (foei! daar mogen jullie helemaal niet komen!). We wisten niet wie het slacht­of­fer en wie de dader was.

Toen kwam het onderzoek. Eerst de dader. Dat kon iedereen zijn. Dan het slacht­of­fer. Dat kon ook iedereen zijn. Ik checkte of ik ongesteld was. Niet. Yuri checkte of hij zijn teen­na­gels te kort had geknipt. Ook niet.

Er bleven drie moge­lijk­he­den over: Mike, Choco en Sjeik el Moko. Motieven te over, want de sfeer hier in huis is al dagen om te snijden. Buik­ge­lui­den, hoge ruggen, dikke staarten en geblaas uit de mond­hoe­ken zijn aan de orde van de dag. Maar helaas geldt dat voor alledrie de ver­dach­ten.

Dus het is niet zo dat Sjeik buiten elke ver­den­king valt omdat-ie zo schattig is of zo. Nee, ook Sjeik loopt als een ware bullebak wijdbeens, hoog­ge­rugd en dik­ge­staart rond. Daarbij moet worden aan­ge­merkt dat hij dat alleen maar doet als de anderen gemeen tegen hem zijn, maar niettemin moet ook Sjeik zich dus opstellen in de rij met mogelijke daders.

En Mike. Tsja, Mike. Zijn bijnaam is Loebas Boem, omdat hij om de vijf stappen op zijn rug gaat liggen om even uit te rusten. Je zou dus zeggen dat Mike veel te lui is om een serieus gewelds­de­lict te plegen. Maar Mike is wel de grootste, de sterkste en de oudste. En als Sjeik té dichtbij komt, is Mike heel erg not amused. We weten allemaal wat daarvan kan komen.

Ten slotte Choco. Ik noem haar vaak Coko wegens ogen op scho­tel­tjes bij elke onver­wach­te beweging van zijn gezel­schap. Voor háár onver­wacht, bedoel ik, want ik vind het heel normaal dat ik, als ik naar de keuken loop, naar de keuken loop, maar Coko vind dat nog elke dag een daad die met de nodige argwaan bekeken moet worden.

Om dus nog maar niet te spreken van de bewe­gin­gen van onze nieuwe aanwinst Sjeik. Die zijn namelijk állemaal onver­wacht. Niet alleen voor Choco, maar ook voor mij en ik durf te wedden dat ook Sjeik zelf telkens enorm verbaasd is dat hij ach­ter­po­ten heeft. Tenminste dat maak ik op uit het feit dat het spelen-met-het-balletje niet alleen wordt afge­wis­seld met het als een tierelier rond­draai­en om zijn eigen staart te pakken te krijgen, maar dat het balletje ook wordt vergeten als hij ineens zijn eigen ach­ter­poot in het vizier krijgt. Hee, een ach­ter­poot. Laat ik die eens pakken. Choco vindt dat helemaal niks en laat dat duidelijk merken. De geluiden die dan uit Choco komen, vallen nog het meest te ver­ge­lij­ken met de geluiden die mijn buik maakt na het nuttigen van een pan uiensoep of chili con carne.

Eigenlijk was Choco dus de hoofd­ver­dach­te. Choco haat Sjeik tot in het diepste van haar genen en zodra ze Sjeik ziet naderen, maakt ze een drie­dub­be­le salto uit het kat­ten­luik­je. Weeralarm of niet. Tot overmaat van ramp nadert Sjeik voort­du­rend, want hij is hardleers. Hij blijft maar denken: hee, een andere poes, leuk! En dan schrikt hij zich de tyfus als Choco daar heel anders over denkt.

Maar goed, we leven in een rechts­staat waarin niemand schuldig wordt bevonden, totdat het tegendeel bewezen is. Dus Choco is weliswaar uitermate verdacht, toch moeten we haar behan­de­len als elke andere burger. En als de rechter-commissaris vindt dat er niet voldoende bewijs is voor de ver­den­king, dan gaat Choco vrijuit. Niets aan te doen.

Het slacht­of­fer hebben we inmiddels gevonden. Mike heeft een snee in zijn poot en dat maakt hem minder verdacht. Hoewel je vaak hoort over auto­mu­ti­la­tie, maar ik vermoed dat Mike daar veel te lui voor is.

De grote vraag blijft dus de komende dagen: wie heeft Mike ‘besneden’. De verhoren zijn nog niet allemaal afgerond, omdat de ver­dach­ten steeds in slaap vallen. Maar we zullen de bank­schroe­ven dit weekend een beetje aan­draai­en. We zullen het etens­bak­je net iets te hoog zetten, zodat ze er niet bijkunnen. We zullen het kat­ten­luik­je op slot doen en op een zeur­toon­tje zeggen dat ze dat geheel en al aan zichzelf te danken hebben. We zullen met onze vuist op tafel slaan. We zullen de lichten ‘s nachts aanlaten. We halen Lynndie England erbij en we ver­stop­pen al het speelgoed.
Tot ze breken.

U kunt de foto voor deze ene keer niet vergroten door erop te klikken. Het is namelijk écht bloed en geen ketchup, en dat is best wel goor.

14 reacties

  1. ‘Zoals de waardin is, zo vertrouwt ze haar poezen’, zal niemand mij horen denken, laat staan zeggen of schrijven. Maar wel deze vraag: waarom uitgaan van het slechte in de kat, waarom zoiets plau­si­bels als een ongeluk uit­slui­ten? Wellicht volgt Mike stiekum een cursus Fakir voor Katten en heeft-ie zichzelf per ongeluk besneden terwijl-ie het lopen over glas­scher­ven onder de poe­zen­knie trachtte te krijgen.

    Als er maar wat jodium en han­saplast op is gedaan!

  2. @Lilimoen: hoezo: ‘of’?
    Indien ge pos­tu­leert dat kat­ach­ti­gen middels messen- of klau­wen­trek­ke­rij gestalte mogen geven aan hun recht op zelf­ver­de­di­ging, dan pos­tu­leert ge daarmee toch per definitie dat poe­ze­bees­ten (in voor­ko­men­de situaties) het recht hebben om anderen te besnijden. Is zelf­ver­de­di­ging in uw optiek een nood­za­ke­lij­ke of voldoende voor­waar­de voor legitiem snijwerk? En indien het poe­ze­beest de facto niet bedreigt wordt, edoch zich heusch bedreigt waant, is deze waan dan een ver­zach­ten­de omstan­dig­heid nopend tot clementie?

  3. Vrouwe Zezunja,
    Inderdaad: de winter sucks (de winter zuigt). Soms, bij gebrek aan licht, doe ik mij tegoed aan de klokkende jene­ver­krui­ken, maar dat bekoop ik dan altijd weer de volgende morgen. Ach, het is altijd wat. Je blijft tobben, maar een mens moet toch iets doen om de dag (en de nacht) door te komen, niet? Men maakt wat mede in zijn leven…
    Doet u ook de groeten aan uw vriendje? Zeg hem dat ik ook een gedicht heb inge­stuurd ter uit­zen­ding in ‘De Vrienden Van De Poëzie’, maar dat het waar­schijn­lijk niets wordt wegens geen talent…
    Een nach­te­lij­ke groet, overigens.

  4. @ Frank: ik heb momenteel te veel gedronken en begrijp niet zoveel van wat u daar schrijft, MAAR … ik bedoel gewoon,… ik wilde gewoon bedoelen dat Zezunja niet mag vergeten rekening te houden met het recht op zelf­ver­de­di­ging in haar onderzoek. Ik denk niet dat ik iets postuleer, voor zover ik mij momenteel kan her­in­ne­ren.

  5. Mag ik eenmalig zo onbe­schoft zijn? Mijn Youtube regi­stra­tie van mijn hoogst­ei­gen kat vindt u via bij­ge­voeg­de webzijde. Ik dacht dat u het wel grappig zou vinden. Zo niet: mijn wel­ge­meen­de excuses.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.