Stukjes in het wild

De Niet Lief Collectie: O‐kut‐o‐kut‐o‐kut‐o‐shit‐o‐shit‐o‐shit

Dit stukje verscheen op 2 augustus 2007 op nietlief.com. Ik zwengelde het zelf aan. Zie mijn vraag onder het stukje.

Opdracht: Heb je een rij­be­wijs  – waarom wel/niet?
Geschre­ven door: Zezunja

Belgen komen met één voet op het gaspedaal ter wereld en ik ben een alien. Tenminste, in de ogen van alle Belgen en bijna alle Neder­lan­ders. Ik groeide op zonder auto, ik haalde geen rijbewijs toen ik achttien was en nu, op mijn drie­ën­der­tig­ste, ben ik voor het eerst in mijn leven van plan een rijbewijs te gaan halen.

Vol ongeloof kijken ze me doorgaans aan, die Belgen. Vol ver­bijs­te­ring. Meestal volgt dan eerst nog een moment waarop ze denken me verkeerd begrepen te hebben. ‘O, ge hebt genen auto, maar wel een rijbewijs?’, zeggen ze dan, vooral zichzelf gerust­stel­lend. En dan komt dat moment van ongeloof en een wankelend wereld­beeld. ‘Wat?! Ook geen rijbewijs?!’ Het is dat die Belgen tamelijk gere­ser­veerd zijn, want anders was mij zeker meermaals gevraagd waar het mis is gegaan.

En ja, waar is het mis gegaan? Op vijf momenten in mijn leven, denk ik.
Aller­eerst het belang­rijk­ste: mijn ouders reden geen auto. We gingen met de slaap­trein op vakantie en in Amsterdam had je geen auto nodig. Als ik ernaar vroeg, zeiden ze steevast: niet nodig, heel duur, slecht voor het milieu en nog wat van die dingen die je als kind gelijk gelooft.

Het tweede moment was mijn acht­tien­de levens­jaar. Ik had net een boe­del­schei­ding en mijn eind­exa­men achter de rug. Niets in mij had eraan gedacht ook nog te sparen voor een rijbewijs, en ik kocht nog fietsen van junks in die tijd, dus aan vervoer geen gebrek. Ongemerkt ging het uit­ge­le­zen moment om te leren auto­rij­den voorbij.

Het derde moment was met mijn ex‐echtgenoot. Die was dol op auto­rij­den. En omdat hij zo’n fervent chauffeur was, bleef mijn motivatie om te gaan auto­rij­den nihil. Hij reed me van Firenze naar Oporto en van Venetië naar de Algarve, van Deventer naar Harlingen en van Pernis naar Appin­ge­dam. En ik zat intussen lekker cee­dee­tjes te luisteren met mijn voeten uit het raam. Een rijbewijs was erg ver weg.

Het vierde moment was toen ik en mijn ex op de A2 naar Utrecht in een file stonden. We stonden stil in de meest linkse rijbaan, de file loste in een mum van tijd op, iedereen karde alweer met een kilo­me­ter­tje of zeventig per uur over de A2 en wij… wij stonden nog steeds stil. De motor was afge­sla­gen en weigerde verdere dienst. Toen ik doorkreeg hoe de zaken ervoor stonden – wij stonden stil en rechts van ons raasde iedereen in hoge snelheid langs ons – ver­stijf­de ik van angst. En hoewel haast geboden was, het was immers een kwestie van seconden voordat men in de lin­ker­rij­baan onze stil­staan­de auto voor zich zou zien opdoemen, sloeg ik mijn handen voor mijn ogen en jammerde ik monotoon ‘o‐kut‐o‐kut‐o‐kut‐o‐shit‐o‐shit‐o‐shit‐o‐kut‐o‐kut‐o‐shit’. Haha, hoezo oplos­sings­ge­richt?

Hoe dan ook: ik wist al dat ik een bange poeperd was en dat was ook een van de redenen dat ik niet zo happig was op een rijbewijs – auto­rij­den is en blijft immers een gevaar­lijk spelletje – maar nu zag ik mijn bange vermoeden ook nog bevestigd: ik zou een waar­de­lo­ze chauffeur zijn die haar pas­sa­giers gewoon zou laten ver­plet­te­ren op de A2, onderwijl o‐kut‐o‐kut jammerend.

En tot slot: het vijfde moment was ver­ge­lijk­baar. Ik speelde op een play­sta­ti­on­ra­cespel met zo’n stuurtje als console. Elke keer als ik crashte deed ik mijn ogen dicht en liet ik het stuur los. Kijk, ik ben niet gek. Ik weet heus wel dat een com­pu­ter­spel­le­tje niet het echte leven is, maar ik meende toch ook hierin een beves­ti­ging te zien: als het te moeilijk en te ono­ver­zich­te­lijk wordt, laat ik het stuur los. Zoek dekking, zou ik zeggen.

Dat laatste zou ik maar let­ter­lijk nemen, want tatata­taaa: deze maand is het zover. Ik ben namelijk gezegend met een schoon­moe­der die, jawel!, rij‐instructrice is. En aangezien ook aliens af en toe een beetje moeten inbur­ge­ren, ga ik er nu echt aan geloven. Als alles volgens planning verloopt, heb ik in 2008 een rijbewijs.

Welnu, niet­lief­jes, mijn vraag aan jullie is: hoe rij­vaar­dig zijn jullie? En hoe zijn jullie zo ver gekomen? Enne… hebben jullie nog tips voor mij?
Liefs, Zezunja

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.