De Niet Lief Collectie: Waar is de strijk­plank als je ‘m nodig hebt?

Dit stukje verscheen op 14 september 2007 op nietlief.com. Esther zwengelde het aan met de volgende inleiding:
“Niet­lief­jes, zouden jullie iets aan je lichaam willen doen, nu of in de toekomst? Indien nee, waarom niet en zoja, waarom wel? En, beste lezer, hoe denkt u over uw lichaam? Wilt u er iets aan ver­an­de­ren of is het goed zoals het is?”

Opdracht: Botox ja of nee?
Geschre­ven door: Zezunja

De strijk­plank als niet bestaand product in mijn huis­hou­den.
Ooit had ik er wel een, die stond ergens in een hoek te ver­stof­fen, met hand­tas­jes eraan, en dusters. Maar ik ben de plank onderweg al boe­del­schei­dend ergens verloren en ik moet zeggen: de neiging om iets te strijken steekt slechts één keer per jaar de kop op, en die valt best te onder­druk­ken.
Botox is van hetzelfde laken een pak. Ik weet pas sinds kort wat het precies is en ik weet al sinds lang dat het zonde is om gezichts­uit­druk­kin­gen weg te spuiten. De neiging om zo nu en dan mijn frons glad te strijken, kan ik best onder­druk­ken.

De strijk­plank als schou­der­op­ha­lens­waar­dig product.
Men vraagt mij wel eens: ‘Maar strijk jij dan niet?’ (met de intonatie van boven naar beneden). Nou nee, ik strijk dus niet. Ik heb nau­we­lijks kleren die gestreken moeten worden en als er een keer iets is, dan strijk ik op tafel. Who needs een strijk­plank?
Mijn uiterlijk is iets waar ik in grote lijnen eveneens mijn schouders over ophaal. Ik streef naar onder­houds­vrij, ik had niet voor niets dreads en nu vlechtjes. Vergelijk het maar met een strijk­vrije garderobe. Als je eenmaal was­hand­jes gaat strijken, is het einde zoek. Kijk, als de nood hoog is, piep ik wel anders – zie verder het op tafel strijken. Maar streven naar de ideale kreu­kel­zo­ne, of überhaupt, het ideale uiterlijk: dat heb ik al opgegeven toen ik nog een beu­gel­bek­kie en een stomme pestbril had.

De strijk­plank als sta­tus­sym­bool.
Het hebben van een strijk­plank is misschien niet zo sta­tus­ver­hef­fend, maar het niet hebben van een strijk­plank is wel uitermate sta­tus­ver­la­gend. Men schaamt zich plaats­ver­van­gend voor mij en men is waar­schijn­lijk oprecht bezorgd over mijn voorkomen op officiële (burp) gele­gen­he­den.
En terecht, ik ben een slod­der­vos. Een gestreken t-shirt is voor mij net zo bizar als een grote cos­me­ti­sche ingreep. Ik probeer schoon te zijn, en soms ook mooi, en daarmee houdt het wel zo’n beetje op.

De strijk­plank als teken van jeug­dig­heid.
Toen ik jong was, turnde ik veel en gedis­ci­pli­neerd. Jaren achtereen. Op mijn vijf­tien­de stopte ik met turnen met een lijf als een strijk­plank. Ik kon elke spier spannen als een boom­stam­me­tje. Ver­vol­gens heb ik vijftien jaar sportloos geteerd op mijn vliegende start als strijk­plank. Ik was een gezegend mens, maar ik ben nu in de dertig en ik moet me geen illusies maken. Die strijk­plank­tijd botox ik niet meer terug.

De strijk­plank als rolmodel in een tietloos bestaan.
Er zijn maar weinig turnsters met echt dikke borsten. Bovendien heb ik mijn genen niet mee. Ik wacht al sinds mijn twaalfde op die bos hout voor de deur en het is onge­loof­lijk, maar waar: ik heb het opgegeven. Ik wacht niet meer. En ik ga ook niet sparen om met allerlei operaties mijn wachttijd alsnog te gelde te maken. Ze kunnen de boom in met hun bos hout.

De strijk­plank als uit­ster­vend deel van mezelf.
Mijn turntijd is defi­ni­tief voorbij. Alle vormpjes waardoor men nog jarenlang dacht dat ik een atletisch type was, zijn langzaam uit­ge­lub­berd. Het voordeel is dat je borsten ook groeien als je dikker wordt, het nadeel is dat de strijk­plank defi­ni­tief verleden tijd is. Afscheid nemen van een strijk­plank die je niet eens had, ga er maar eens aan staan.

De strijk­plank als paradox
En dan maar hopen dat je blijft schou­der­op­ha­len. In een wereld van brui­lof­ten en begra­fe­nis­sen, waar een strijk­plank nood­za­ke­lijk lijkt. Met een zelfbeeld dat plots vier maten groter is. Quote mijn moeder: ‘Jij moet eens van het idee af dat je je hele leven maat 36 zult blijven houden.’ Wat?! En maar schou­der­op­ha­len. En maar volhouden dat je geen strijk­plank hebt, en dat je die ook niet hoeft. En als de nood echt hoog is, gewoon, schou­der­op­ha­lend, wat op tafel strijken. Een spek en boneningreep. Botox als lik­ta­toe­a­ge. Ja. Nee. Een beetje. Zoiets.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.