Stukjes in het wild

De weder­op­stan­ding van Lady Narcissa

In mijn mapje afbeel­din­gen op de Mac zit een mapje dat heet ‘Lady Narcissa’. Daarin zitten foto’s die ik de afgelopen jaren van mezelf nam. In de spiegel, met de zelf­ont­span­ner (het meest aan­lok­ke­lij­ke woord dat ik ken) of gewoon met een gestrekte arm. Dat mapje werd niet meer aangevuld sinds ik mijn dreads eraf haalde. Het moment dat ik mijn wilde manen kort­wiek­te, was eveneens het moment dat mijn levens­gro­te ego ver­schrom­pel­de tot een zielig hoopje zelf­com­plex.

Dat moest afgelopen zijn: ik wilde weer foto’s van mezelf, om de simpele reden dat ik heilig geloof in self­ful­fil­ling prophecy’s. Als ik mezelf op de foto zet dan ben ik het waard om in de spotlight te staan. Als ik dat niet doe, dan zal ik daar wel een goede reden voor hebben (lelijk, oud, dom, enz, etc). Dus ik kan het maar beter wel doen, niet?

Ik gebruikte mijn Flick­rac­count nau­we­lijks, kreeg af en toe uit­no­di­gin­gen van vrienden, bekenden en weblog­le­zers. Ik accep­teer­de die uit­no­di­gin­gen gretig, maar had mijn nieuwe vrien­den­scha­re niets te bieden. Geen foto’s, geen updates, zelfs geen sociaal contact of reacties van mijn kant. Ik was a‐sociaal, ik spookte.
Tot ik in Liliths foto’s een serie zelf­por­tret­ten ontwaarde (ze had er toen nog niet over geschre­ven) die me deden denken aan het mapje Lady Narcissa. Ik miste mijn oli­fan­tenego, ik miste de foto’s van vandaag, ik miste het zelf­ver­trou­wen dat kan groeien door één enkele mooie foto, ik miste mezelf in beeld.

De foto’s van Lilith waren onderdeel van de Flick­rgroup 365 days, een groep waaraan je mee mag doen als je je aan de volgende regels houdt. 1. je moet elke dag een foto plaatsen, 2. je moet zelf op die foto staan, 3. je moet de foto zelf genomen hebben. Welnu, zoiets is geknipt voor Lady Narcissa.

Ongeveer drie weken geleden begon ik en ik miste sindsdien twee dagen. Beide omdat ik pas na twaalven dacht: shit, ik moet nog een foto maken. Maar ondanks die blunders ben ik tevreden over mijn dis­ci­pli­ne. Het resultaat kan nog veel beter, ik merk bij­voor­beeld dat ik mezelf nog steeds zelden scherp en frontaal wil laten zien, voor een Lady Narcissa is dat veel te beschei­den. Bovendien foto­gra­feer ik met een kiek­jes­toe­stel en dat vereist een boel han­dig­heid­jes die ik, naar ik vrees, pas op dag 181 onder de knie zal hebben.

En toch ben ik er blij mee. Ik heb een foto van vandaag, ik heb een ego dat gegroeid is van de grootte van een vlieg tot de grootte van een gemiddeld knaagdier. En als u daar wat vaker komt kijken en af en toe reageert dan zit de kans erin dat ik dag 181 haal. De dag dat ik het kiek­jes­toe­stel heb doorgrond. De dag dat de foto’s echt mooi gaan worden. De dag dat de wereld weer rekening moet gaan houden met Lady Narcissa.
Bij voorbaat dank.

9 reacties

  • Rose

    Dus we kunnen het proces helemaal volgen? Heerlijk. Ik heb zelf ook eens gedacht aan zo’n project, zag het wel eens her en der ver­schij­nen. Maar er is dus ook een Flickr‐pool. Nou, ik ga je even toevoegen, maar wilde eigenlijk zeer bin­nen­kort eens een social‐network‐opruimingsdag doen, dus schrik niet als je op een dag ineens een vriendje minder hebt ;)

  • Nele

    Afscheid nemen van je maatje 36, jezelf weer laten zien… Het lijkt wel alsof je jezelf (ritueel) aan het aan­vaar­den bent. Mooi hoor en meer dan terecht.

  • Zezunja

    @ Rose: Flickr vind ik wel leuker dan al die net­werk­din­gen… Dus ik zou Flickr houden als ik jou was.

    - bloosmodus‐

    @ Ivar: Dankjewel.

    @ bart: Dankjeook.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.