Dwaalspoor

Ken je dat? Je maakt een ommetje door je eigen leven en je komt op een kruispunt waar je al eens bent geweest. Goed, het was een ander moment, in een ander jaargetijde, met een andere lichtinval en misschien wat meer tegenwind, maar verdomd als het niet hetzelfde kruispunt is.

Ik dreigde ervan in paniek te raken. ‘Wat? Nee? Niet weer dat kruispunt!’ Maar verzet heeft geen zin bij kruispunten. Je bent er of je bent er niet. En als je er wel bent, dan zul je moeten kiezen. Voor een weg, een stoplicht om te overmeesteren, een route – misschien wel de snelste.

Het voordeel van voor de tweede keer op hetzelfde kruispunt belanden, is dat je precies weet waar je moet voorsorteren. En ergens heb je inmiddels ook wel een vaag vermoeden wat de snelste weg zal zijn. Bovendien voel je je er al een beetje thuis, zo van: dit is mijn kruispunt. De kracht van herhaling.

Maar tegelijkertijd heb je het gevoel dat je verkeerd ben gereden. Met een wiebelige cirkel terug naar het punt van een jaar geleden, alsof de tussentijd niet heeft bestaan. Dat klinkt als verspilling en tijdverlies. Onhandig.

Tijd om te jammeren is er niet. Het verkeer moet door, ik moet door. Ik zwaai naar oude bekenden. Onzekerheid, angst, machteloosheid. Ik zwaai en trap door. Richting snelste weg en goede afloop. En ik kan alleen maar denken: doe mij ‘ns wat tomtomtalent.