Een b is een v omdat een v geen b is

‘Oè esssske toe havvv­vie­te’, vroeg ze.

En omdat de Span­jaar­den in mijn klas állemaal aan hyper­cor­rec­tie doen, had ik kunnen weten dat als zij een v zegt, het een b is. Maar ik kwam er niet op. En dat was lullig voor haar, want na het mondeling examen werd mij verteld dat ik bijzonder weinig fouten had gemaakt. Zij kreeg te horen dat het haar schuld was dat ik haar niet kon verstaan. En dat ze dus nog hard moet werken aan haar uitspraak.

Terwijl ik best weet dat Span­jaar­den een v zeggen als er een b staat, omdat het in het Frans geen b is als er een v staat. Maar ik kwam er niet op.

Vanavond is het schrif­te­lijk examen. Een gerust­stel­ling: geen Spanjolen involved, voor zover ik weet.

7 reacties

  1. Over uitspraak en Vlaan­de­ren gesproken: is het ook waar dat onze katho­lie­ke Zui­der­bu­ren het zelden hebben over de ‘de hulp van de heilige geest’ maar des te vaker over ‘de gulp van de geilige geest’?

  2. Ik vind ”toe” zeggen als je tu bedoelt al alle reden tot zakken op uitspraak. Alles wat daarna komt dient genegeerd te worden. Ik zeg het de drs. na: geen enkele reden dus tot schuld­ge­voel.

  3. Toen ik in Parijs studeerde woonde ik bij een stelletje Span­jaar­den is huis. Ze zeiden de hele tijd vanalles tegen mij en eerlijk gezegd vraag ik mij nog steeds af wat precies…

  4. Grappig dat je dit stukje schreef op de Indiase feestdag basant pancami, ook wel bekend als vasant panchami. Waarom zijn er toch zo veel talen waar de B en de V verward worden? Mijn lippen doen tenslotte bij de ver­schil­len­de klanken iets totaal anders…

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.