Een schattig statement

Bij onze avondwinkel verkopen ze zweetbandjes. Met motiefjes van vlaggen erop. Ik vind dat raar. Er komen bijna geen toeristen bij onze avondwinkel.

De zweetbandjes van Nederland liggen altijd bovenop in het doosje. Een roodwitblauwe en een knaloranje bandje met in witte sierletters: Holland.

Ik schaam me altijd een beetje als ik die bandjes zie. Plaatsvervangend. Voor degene die ze ooit gaat kopen.

Donderdag was ik in een ludieke bui. Ik dacht: weet je wat? Ik koop zo’n zweetbandje. Met een Belgisch motiefje. Als souvenir voor Dwarzand in Amsterdam. Rood, zwart en geel zijn best mooie kleuren. Ze hebben een zweem van de jaren tachtig.

Ik checkte nog even of het wel de Belgische vlag was. Ja, knikte Yuri. Ja, knikte de Indiase avondwinkelier die geen Nederlands spreekt.

Dus ik kocht een Belgisch zweetbandje voor Dwarzand. En eentje voor mijn zus. En voor haar man. En voor mezelf. Ik vond het heel grappig. Een Belgisch zweetbandje. Een schattig statement. Goedkoop ook. Goedkoper dan pralines.

Maar nu zitten we dus met vier Duitse zweetbandjes. Volgens Google.

En Yuri houdt vol dat hij er trots op is dat hij zijn ‘eigen’ vlag niet kan herkennen. Ook al zo’n schattig statement.

Maar dan blijft de vraag: wat moet een mens met vier Duitse zweetbandjes?