Stukjes in het wild

Een schattig statement

Bij onze avond­win­kel verkopen ze zweet­band­jes. Met motiefjes van vlaggen erop. Ik vind dat raar. Er komen bijna geen toeristen bij onze avond­win­kel.

De zweet­band­jes van Nederland liggen altijd bovenop in het doosje. Een rood­wit­blau­we en een knaloran­je bandje met in witte sier­let­ters: Holland.

Ik schaam me altijd een beetje als ik die bandjes zie. Plaats­ver­van­gend. Voor degene die ze ooit gaat kopen.

Donderdag was ik in een ludieke bui. Ik dacht: weet je wat? Ik koop zo’n zweet­band­je. Met een Belgisch motiefje. Als souvenir voor Dwarzand in Amsterdam. Rood, zwart en geel zijn best mooie kleuren. Ze hebben een zweem van de jaren tachtig.

Ik checkte nog even of het wel de Belgische vlag was. Ja, knikte Yuri. Ja, knikte de Indiase avond­win­ke­lier die geen Neder­lands spreekt.

Dus ik kocht een Belgisch zweet­band­je voor Dwarzand. En eentje voor mijn zus. En voor haar man. En voor mezelf. Ik vond het heel grappig. Een Belgisch zweet­band­je. Een schattig statement. Goedkoop ook. Goedkoper dan pralines.

Maar nu zitten we dus met vier Duitse zweet­band­jes. Volgens Google.

En Yuri houdt vol dat hij er trots op is dat hij zijn ‘eigen’ vlag niet kan herkennen. Ook al zo’n schattig statement.

Maar dan blijft de vraag: wat moet een mens met vier Duitse zweet­band­jes?

19 reacties

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.