Één treinreis, één plaat en mijn walkman

“De beweging van de trein, het ritme van de muziek, het moment van mijn leven – ik en ik alleen – het gevoel dat alles samenvalt en je buik een seintje geeft aan je hoofd: hee joh! het klopt! alles klopt! besef!”

Bij Frommel, kunt u alles lezen over mijn klas­sie­ker op het gebied van muziek. Klik – dus – door.

Update: Nu, na twee jaar, heb ik het stukje ook hier gezet.

DE FAVORIETE PLAAT VAN ZEZUNJA

Limbo van de Throwing Muses. De plaat viel op vrucht­baar terrein. Als er één moment is waarop elke plaat mijn per­soon­lij­ke klas­sie­ker had kunnen worden, was het dát moment. Het moment dat ik mezelf leerde kennen.

Why don’t you wake with your – Weight on me – Arms around – My favorite sound (Mr. Bones)

Ik had mijzelf voordien nau­we­lijks recht in de ogen gekeken en leefde op de uitlopers van een goede jeugd. Mijn eigen fun­da­men­ten waren onzicht­baar. Verstopt in zand, klei en grond­wa­ter. Nimmer bloot­ge­legd. Nooit gecheckt op ver­zak­king, houtrot en palenpest.

Don’t look in the mirror – Or he’ll look back at you (Ruthies knocking)

Tot ik in die trein stapte en me rea­li­seer­de dat ik aan mezelf én de leeuwen over­ge­le­verd was. Ik zou een week lang de onderste steen boven­ha­len in een extreem-rechtse stad met overdadig veel honk­bal­knup­pels, kale koppen en machi­ne­ge­we­ren. Ziels­al­leen zou ik daar mijn jour­na­lis­tie­ke plicht vol­bren­gen. Niemand zou mij begrijpen, mijn taal spreken en me bescher­men. Ziels­al­leen was zelden zo’n toe­pas­se­lijk woord.

I’m headed for the trees over there – If that’s not a des­ti­na­ti­on I don’t care (Freelo­a­der)

Maar ik doe de plaat te kort als ik alle credits aan het moment zou geven.

De trein zette zich in gang en ik hoorde Buzz, het eerste nummer op de plaat. Buzz is een trein. Geen nummer komt meer in aan­mer­king voor het predicaat ‘trein’ dan Buzz. Langaam optrekken, en dan met grote snelheid beheerst door­rol­len. Tsjoe­ketsjoek. Rails, bielzen en een voorbij schietend landschap. Dat is een trein. Dat is Buzz.

Don’t worry the bees – The buzz sounds sweet to me (Buzz)

De beweging van de trein, het ritme van de muziek, het moment van mijn leven – ik en ik alleen – het gevoel dat alles samenvalt en je buik een seintje geeft aan je hoofd: hee joh! het klopt! alles klopt! besef!

Cool place – I’m amazed – You rock me into space – You put cake – Down my throat – And in my face (Tar Kissers)

En dan rolt-ie door. Die plaat. En de trein. Hij rolt door tot het een klas­sie­ker is. Een plaat die je niet in frag­men­ten mag luisteren. Een plaat die ik hier dus in zijn geheel zou plaatsen. Als het zou kunnen. Een plaat die ik nu geweld aandoe, omdat ik maar vier nummers en een filmpje mag kiezen. Waardoor je de orga­ni­sche volgorde nooit meekrijgt. Terwijl die volgorde maakte dat ik opgepompt werd, bij­ge­schoold, gestuwd, gekraakt. Mijn fun­da­men­ten werden bielzen, stevig en betrouw­baar. Mijn zelf­ver­trou­wen ging sky high. Ik zou ze een poepie laten ruiken, de fascisten. En dat deed ik. Met dank aan één treinreis, één plaat en mijn walkman.

I’m so hazy – You talking crazy – Just puts me to sleep – Sing to me – Put me to sleep – Sing to me – Sing me to sleep (Tango)

Kristin en Tanya maakten me sterk als een trein. Zo sterk als ik wil zijn.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.