Eve­ry­thing you always wanted to know (but were afraid to ask) …over de Ont­lur­kings­week


Zezunja, waarom zijn jullie tegen lurkers?
We zijn niet tegen lurkers

Waarom staat er dan ‘Stop Lurking’ in jullie banner?
Dat geldt maar voor ‘n week. Volgende week mag iedereen weer naar hartelust lurken, maar deze week worden alle meelezers uit­ge­daagd zich bekend te maken.

Waarom het woord lurken?
Zo heet dat nou eenmaal. Lurken komt van schuil houden in het Engels. Het woord lurker wordt al sinds er inter­ac­tie­ve websites bestaan gebruikt voor de zwijgzame surfer.

Vind je lurkers vervelend?
Welnee, ik ben er jaren zelf een geweest. Ik zal het je nog sterker vertellen: ik ben er nog steeds een.

Dus je lurkt zelf ook?
Jazeker, ik lurk me een ongeluk. Hoewel ik soms moeite heb om vast te stellen of ik een lurker ben of niet. Dan maak ik me bekend als lurker en dan zeggen ze dat ik eind november 2003 wel eens gere­a­geerd heb en dat ik dus geen lurker ben. Tsja… Maar mijn rss-reader staat altijd aan en ik reageer weinig: ziedaar, alsof ik het uit­ge­von­den heb.

Heb je het ontlurken zelf uit­ge­von­den?
Nope. De ont­lur­kings­week bestaat al een paar jaar in de engels­ta­li­ge blo­gosfeer, De-lurking Week heet het dan. Bovendien doen veel mensen op eigen houtje zo nu en dan een ont­lur­kings­op­roep.

Waarom een week lang?
Omdat lurkers niet allemaal elke dag terug­ko­men. Dan hebben ze even de tijd. En zo hebben ook andere weblog­gers de tijd om er aan mee te doen. O ja, en ik hou van olie­vlek­ken. In ‘n dagje krijg je geen olievlek.

Geloof je nou echt dat mensen die nooit reageren dat nu ineens wel zullen doen?
Ja en nee. Ik vermoed dat er mensen zijn die onont­lurk­baar zijn. Sommige mensen reageren nooit, omdat ze echt niet weten hoe dat moet. Die zullen nu ook niet reageren. Evenals de mensen die mij niet gunstig gezind zijn. En de mensen die niet durven.
Maar hee, daar staat tegenover: mijn moeder heeft gere­a­geerd, dat is iets wat niet gebeurd zou zijn als we geen ont­lur­kings­week hadden geor­ga­ni­seerd. Dus ja: mensen die dat anders nooit doen, gaan ineens reageren.

Maakt het je wat uit dat mensen normaal niet reageren?
Nee, niet echt. Ik vind het magisch: ik schrijf iets en volgens mijn sta­tis­tie­ken­tel­ler wordt het gelezen, maar door wie? Allemaal mensen die op kou­sen­voe­ten op mijn weblog komen, dat heeft iets moois.

Dus je vindt lurkers juist heel tof?
Eigenlijk wel ja. Hoewel ik er bij momenten onzeker van word. Dan blijkt dat mensen die ik erg bewonder wel eens meelezen en dan vraag ik me af waarom ze dat nooit hebben laten weten. Vinden ze het niet cool om bij mij te reageren? Maar dat is projectie.

Projectie?
Ik lees een boel websites en bij sommige wil ik per se niet reageren. Omdat ik de schrijver of schrijf­ster te arrogant vind bij­voor­beeld. Of te dom. Ik ga er vanuit dat andere mensen ook zulke redenen hebben.

Tsjemig, spelen zulke dingen een rol? Wat een wereld!
Ja, zulke dingen spelen soms een rol. Hoewel ik meestal lurk omdat ik gewoon niks zinnigs te zeggen heb.
Maar: kijk eens wat gezellig het is. Ik heb al bijna vijftig lurkers mogen ver­wel­ko­men en er zijn al meer dan dertig weblogs die het intiatief hebben over­ge­no­men. Het is feest.

Maar als je niks tegen lurkers hebt, wat zeg ik: ze zelfs heel tof vindt, waarom orga­ni­se­ren jullie dan zo’n week?
Louter nieuws­gie­rig­heid. Wie zijn al die mensen die mij zo goed kennen dat ze weten hoe ik mijn dagen en nachten doorbreng?

En bevallen ze je? De lurkers?
Lurkers zijn schatjes. Hoewel er ook mensen zijn die zeggen: ‘Ik lurk hier nooit’. Daarmee ben ik dan weer even op mijn plek gezet. Au.

Au?
Au ja. Hoewel het ook wel goed is. Ik zou nog naast m’n schoenen gaan lopen van zoveel lurkers.

Om Bart te citeren: krijgen de niet-lurkers nu de troost­prijs?
Om mijn antwoord aan Bart te citeren: ja, uh, nee. De hoofd­prijs natuur­lijk. Tsss, wat dacht je!
Dankzij de niet-lurkers ben ik nog steeds niet gevlucht uit het sijberse met een verstoord zelfbeeld wegens vermeend gebrek aan popu­la­ri­teit. De niet-lurkers zijn mede debet aan mijn leuke leven.

En gaat het hier nu de rest van de week over lurkers?
Nee. Elke dag een reminder, maar dit is het laatste lange stukkie over lurkers.

Dus er komt eindelijk weer eens iets om te lezen hier?
Zeg! Dat klinkt beschul­di­gend.

Ja, dat is het ook.
Welnu, ik had een goede reden. Alles wat mij in beslag kon nemen, kwam ineens samen. Van schouder uit de kom tot de defi­ni­tie­ve diagnose van een klo­te­ziek­te, van deadlines tot workshops, van een zieke poes tot mijn lief die sinds vrijdag altijd thuis is. En regen, heel veel regen.

Dat is geen antwoord op mijn vraag.
Uh ja. Iets om te lezen? Er komt in elk geval van alles om te kopen en wat plaatjes om naar te kijken. Misschien morgen al. En het nummer Breeze van Little White T-shirt komt deze week online, als ik het een beetje bijgemixt heb. Dat is om te luisteren. En wie weet ga ik ook wel weer eens wat schrijven. Iets om te lezen. Of om te lurken.

Bent u een weblogger? Doe mee met de Ont­lur­kings­week!
Bent u een stille meelezer? Maak u bekend. Voor één keertje.

24 reacties

  1. De ont­lur­kings­week is ook goed voor een paar mooie nieuwe woorden. In dit stukje “onont­lurk­baar”, prachtig, in je reactie “deel­tijdslur­ker” (al zou ik deel­tijd­lur­ker zeggen), zelf liet ik me ergens de term “cryp­to­lur­ker” ontvallen (iemand die geen echte lurker is omdat hij eind november 2003 eens gere­a­geerd heeft) en “lurk­tech­nisch gesproken”.
    Plus nog eens de onschat­ba­re nieuwe urls van voorheen-lurkers die je nu kunt terug­be­zoe­ken (met eventueel con­tra­lurk­ge­drag).

  2. Ik vind je niet-stukjes bijna nog leuker dan je stukjes. Heerlijk hoe je erin slaagt jezelf te onder­vra­gen en ons ontussen geboeid weet te houden.
    Goede inter­view­tech­niek heb jij, mag ik eens bij jou op de leer komen? ;-)

  3. Ja, ontussen klinkt alsof het gewoon een bestaand woord is.

    Haha, niet-stukjes…
    En ja hoor, kom maar. Een cursus inter­vie­we­nis de beste ont­lurk­me­tho­de die er is. Komt allen!

  4. Ik voel me soms geraakt wanneer ik iets wil plaatsen, en op sommige weblogs wil ik niet eens zijn, door arrogante en domme dingen die bijv gezegd worden. Maar dat verliest dan ook meteen m’n interesse.

    Maar leuk hoor, ben ook al weer wat wijzer. :-) Succes nog verder!

  5. Vrouwe Zezunja,
    Misschien ben ik geen lurker. Ik reageer daarvoor teveel (waarvoor excuus, trouwens). Heel soms fiets ik eens lurks­ge­wijs voorbij uw blog, maar omdat U zo’n schatje bent, kan ik het meestal niet laten te reageren.
    Volgens de definitie ben ik dus geen lurker, maar ik wil wel op de lijst (naam­be­kend­heid… U kent dat wel).
    Danke

  6. Ik koester mijn niet-lurkers zeer, hr ‘ti. Echt.
    Maar om op de lijst te mogen moet u eerst een stukje plaatsen waarin u uw lezers oproept tot ontlurken. Daar ben ik wel streng in, zelfs voor niet-lurkers.
    *zet juf­bril­le­tje nog iets verder op het puntje van haar neus*

  7. Ook hier probeer ik het record ontlurken te verbreken, 2 minuutjes ben ik een lurker geweest. Ik moet zeggen: het beviel!

    Wat ik me wel afvroeg:
    “Omdat ik de schrijver of schrijf­ster te arrogant vind bij­voor­beeld. Of te dom.”
    Waarom ga je dan lurken bij zulke mensen?

  8. Da’s een goeie vraag. En ik heb daar een goed antwoord op, al zeg ik het zelf.
    Over de arrogante mensen: die schrijven soms wel heel goed. Dus lurk ik bij ze. Soms zijn het mensen die ooit iets akeligs tegen mij hebben gezegd, maar die nog immer inte­res­san­te dingen op het internet zwieren.
    Over de dommen: het is ver­ge­lijk­baar met mijn liefde voor pulp-tv (bijv. Tempta­ti­on Island) – ik kijk kennelijk graag naar domme mensen.

  9. Mooi eerlijk antwoord Zezunja!
    Ik was nieuws­gie­rig.. want ook ik lees logs die op mijn minder-positief lijstje staan. Sommige blijven mij verbazen, in de goede en slechte zin van het woord. Het internet is te leuk voor aapjes kijkers als ik.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.