Halte Eik en Linde

Ik heb er nooit last van. Het gaat mij goed hier en hoewel ik soms een andere indruk wek: ik ben geluk­ki­ger dan ooit. Maar soms steekt het ineens de kop op. Meestal onver­wacht en kort­ston­dig.

Zoals gisteren. Ik lag in bed. Vier kussens in mijn rug, afstands­be­die­ning binnen hand­be­reik. Niks te klagen. Ik hoorde het belletje. Van de tram. Heel normaal. Al mijn hele leven hoor ik belletjes van de tram in mijn slaap­ka­mer. Tot ik me plots rea­li­seer­de: er rijdt geen tram in Leuven.

Het belletje kwam van tv. Pauw en Witteman. Opna­me­stu­dio op de hoek van de Plantage Mid­den­laan. Halte Eik en Linde. Als de tram daar optrekt, belt-ie.

Ik zag het voor me.
Ik had heimwee.

15 reacties

  1. @ karin: heimwee naar thuis gaat denk ik nooit over, maar dat is voor mij geen reden om altijd thuis te zijn. Dus, zoals ik zei: ik ben nooit geluk­ki­ger geweest. En wie weet wordt dit ooit wel thuis. Na 33 jaar Amsterdam heeft Leuven pas een jaar de kans gehad. Ik gun het wat tijd.

    @ Kaat: juist, je haalt me de woorden uit de mond.

    @ stien: ha, en zelf in ver­weg­gis­tan gaan wonen.

    @ lien: kom je mee­drin­ken?

  2. margriet

    De afstand van waar ik vandaan kom en nu woon is maar anderhalf uur auto­rij­den. Toch heb ik er ook wel eens last van. Omdat je niet “even” bij iemand wat kan gaan drinken. En in jouw geval, niet “even” die trams kunt horen :-)

  3. Ik leef even heel erg met je mee.
    Amsterdam is toch heel bijzonder, ik vind het knap van je dat je zo goed zonder kunt. Die Yuri van jou moet wel heel erg bijzonder zijn.

    Ik heb tijdlang een screensa­ver van Anne Frank gehad en dan hoor je het carillon van de Wes­ter­to­ren… ook een weg-slikker?

  4. Dat soort geluiden of beelden triggert bij mij ook een kort­ston­dig heim­wee­ge­voel, soms. maar dan bedenk ik me weer dat ik helaas niet in het centrum woonde, soms wel een half jaar geen gracht van dichtbij zag omdat ik nooit in het centrum kwam, en me in de zomer kapot ergerde aan het lawaai van de voort­ra­zen­de trams dat ons met open deuren elk gesprek onmo­ge­lijk maakte. dat helpt.

  5. Dat blijft, denk ik. Dat koester je uit­ein­de­lijk als een verloren sleu­tel­han­ger die graag nog ooit zou terug­vin­den maar waar je nooit naar op zoek gaat. Maar heimwee zo raak ver­woor­den, dat doen maar weinigen je na. :) Pracht­logje.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.