Het Eiland Neus vergadert

Toen ik thuiskwam, had hij een beslui­ten­lijst­je klaar. Als u op het stukje hieronder heeft geklikt, kent u ze, die besluiten. Aangezien ik mijn vrije avond had door­ge­bracht met vijf wijn en fijn gezel­schap barstte ik in huilen uit. Beslui­ten­lijs­ten van dat kaliber doen het goed bij mijn traanbuis. Vijf wijn ook. Zeker als ik in de ver­on­der­stel­ling verkeer dat hij dolblij is dat ik eindelijk een avondje weg ben. Dat hij niets liever doet dan even niet aan mij denken. En dat er dan ineens een beslui­ten­lijst ligt als ik thuiskom. Aboe aboe snotter snif. Maar goed, genoeg over de schoonzus die zijwegen bazelt.

Vandaag het echte werk: de ver­ga­de­ring begon om half vier. Agen­da­punt 1 – het beslui­ten­lijst­je van mijn compagnon – was een hamerstuk. We waren allebei akkoord en bestelden om dat te vieren een portie kip­pen­bout­jes en een Spaanse tortilla.

Agen­da­punt 2 daar­en­te­gen kostte anderhalf uur, twee cola, een plat water, talloze hoofd­bre­kens en zeker vier siga­ret­ten. De financiën. Conclusie: flo­ris­sant is anders. Pas in oktober spelen we quitte en in november maken we winst. Maar hee, een beginnend bedrijf en hetzelfde jaar nog winst maken? Dat is geen kattenpis. Om dat te vieren maken we de winst van november al in juli op.

Dan puntje 3, waar halen we meer opdrach­ten vandaan? Nou uhm, gewoon, meer opdrach­ten bin­nen­ha­len. We knikten ferm en bestelden maar vast een borrel, terwijl dat pas agen­da­punt 6 was. Een rode porto en een kir. Niet royal, want de winst was al elders verdeeld. De pen­ning­mees­ter vond een gewone kir het hoogst haalbare.

Puntje 4, wat willen we? Uh, meer opdrach­ten. Nee, nee! Even een punt van orde: meer opdrach­ten was punt 3, dat hebben we afge­han­deld. Zo gaat ‘t uren duren.

Nou okee, stoppen met roken dan maar, want daar was die winst van afhan­ke­lijk. O ja. Nou goed, een planning dus. Dán stoppen, dán lopen, dán zwemmen. Helden zijn we! Mag dat wel even in de notulen? Ech-te helden! En we staken er nog maar een op.

Punt 5, de wel­be­ken­de wee­vee­tee­tee­kaa. Nou, er kwam van alles ter tafel. De zo zorg­vul­dig berekende winst kalfde langzaam af. Nog een schuldje hier, en een zie­ken­huis­re­ke­nin­ge­tje daar. Maarre… dat was punt 3! Heren! Dames! Orde!

De rondvraag. Op de eerste vraag zei de voor­zit­ter: Ja, ik wil met je trouwen. Terwijl die vraag nog niet eens gesteld was. Dat was meteen ook de laatste rondvraag. Daarna kon er geborreld worden.

Dames en heren, nog één mede­de­ling: de rekening, met btw bon, afleveren bij het secre­ta­ri­aat. Die kan namelijk worden afge­trok­ken. Ook de kir. Over twee weken is de volgende ver­ga­de­ring. En nu, hup, naar huis. Het is al half zeven. De poezen hebben honger.

14 reacties

  1. Maar wij moesten nog eten hoor. Wat hierboven staat was ver­ga­der­voer. De poezen krijgen altijd eerst, niet uit tora-overwegingen, maar uit gewoonte.
    Maar ook als principe vind ik ‘t een goed idee.

  2. Ladies, wij zijn allang getrouwd. Twee keer onder de douche, een keer in de bus, een paar keer tijdens de lunch en van­och­tend nog, op het zebrapad. Doorgaans doen we dat in gemeen­schap van poezen, Wii en Zuid-Franse muur.
    Aan wet­te­lij­ke dingen doen wij niet. Wij hebben al een bedrijf.
    Wel gaan we bin­nen­kort samen­leef­con­trac­te­ren. Maar dat is keiharde business.

  3. Onze katten zorgen er wel voor als eerste gevoederd te worden maar evengoed gefe­li­ci­teerd hoor, ik ben laatst nog onderweg getrouwd maar dat was zonder katten…

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.