Het Eiland Neus vergadert

Toen ik thuiskwam, had hij een besluitenlijstje klaar. Als u op het stukje hieronder heeft geklikt, kent u ze, die besluiten. Aangezien ik mijn vrije avond had doorgebracht met vijf wijn en fijn gezelschap barstte ik in huilen uit. Besluitenlijsten van dat kaliber doen het goed bij mijn traanbuis. Vijf wijn ook. Zeker als ik in de veronderstelling verkeer dat hij dolblij is dat ik eindelijk een avondje weg ben. Dat hij niets liever doet dan even niet aan mij denken. En dat er dan ineens een besluitenlijst ligt als ik thuiskom. Aboe aboe snotter snif. Maar goed, genoeg over de schoonzus die zijwegen bazelt.

Vandaag het echte werk: de vergadering begon om half vier. Agendapunt 1 – het besluitenlijstje van mijn compagnon – was een hamerstuk. We waren allebei akkoord en bestelden om dat te vieren een portie kippenboutjes en een Spaanse tortilla.

Agendapunt 2 daarentegen kostte anderhalf uur, twee cola, een plat water, talloze hoofdbrekens en zeker vier sigaretten. De financiën. Conclusie: florissant is anders. Pas in oktober spelen we quitte en in november maken we winst. Maar hee, een beginnend bedrijf en hetzelfde jaar nog winst maken? Dat is geen kattenpis. Om dat te vieren maken we de winst van november al in juli op.

Dan puntje 3, waar halen we meer opdrachten vandaan? Nou uhm, gewoon, meer opdrachten binnenhalen. We knikten ferm en bestelden maar vast een borrel, terwijl dat pas agendapunt 6 was. Een rode porto en een kir. Niet royal, want de winst was al elders verdeeld. De penningmeester vond een gewone kir het hoogst haalbare.

Puntje 4, wat willen we? Uh, meer opdrachten. Nee, nee! Even een punt van orde: meer opdrachten was punt 3, dat hebben we afgehandeld. Zo gaat ’t uren duren.

Nou okee, stoppen met roken dan maar, want daar was die winst van afhankelijk. O ja. Nou goed, een planning dus. Dán stoppen, dán lopen, dán zwemmen. Helden zijn we! Mag dat wel even in de notulen? Ech-te helden! En we staken er nog maar een op.

Punt 5, de welbekende weeveeteeteekaa. Nou, er kwam van alles ter tafel. De zo zorgvuldig berekende winst kalfde langzaam af. Nog een schuldje hier, en een ziekenhuisrekeningetje daar. Maarre… dat was punt 3! Heren! Dames! Orde!

De rondvraag. Op de eerste vraag zei de voorzitter: Ja, ik wil met je trouwen. Terwijl die vraag nog niet eens gesteld was. Dat was meteen ook de laatste rondvraag. Daarna kon er geborreld worden.

Dames en heren, nog één mededeling: de rekening, met btw bon, afleveren bij het secretariaat. Die kan namelijk worden afgetrokken. Ook de kir. Over twee weken is de volgende vergadering. En nu, hup, naar huis. Het is al half zeven. De poezen hebben honger.