Het was een kwestie van even helemaal niet alert zijn

Eerst was er nog niks aan de hand. Okee, het miezerde, het was donker, de Vrijdagmarkt in Gent was een windgat en ik struinde in mijn dooie uppie wat rond, op zoek naar een café waar roken en lezen geoorloofd waren. Maar ik voelde me goed. Mijn afspraak in Antwerpen was vlotjes verlopen, mijn tas zat vol met boeken, en ik had mijzelf een warme kop thee in het vooruitzicht gesteld.

Lukraak koos ik een café. Er stond een bord buiten met de woorden André Bier en er hing een oranje plakkaat op de ramen: Hollandse ‘snert’ 5 euro. Geinig. De ober klonk Nederlands, ik bestelde een thee. Een blik van verstandhouding.

Ik nestelde me in een hoekje met een boekje en ik kwam langzaam op kamertemperatuur. Om me heen hing de muur vol met foto’s van André Hazes, foto’s van zijn standbeeld – op steenworp afstand van drie plekken waar ik heb gewoond, een poster met de aankondiging van Kevin Kenzo, een André Hazes-imitator die begin december komt optreden en een menukaart met daarop in grote letters … uh… Hollands café.

Aha. Goed, okee, ik was dus in een Hollands café. Ik besloot me daar maar even overheen te zetten. Ik moest nog zeker een uur wachten, het was er warm en een uurtje Zij gelooft in mij zou ik wel overleven. Bovendien had ik best zin in snert. En in dampende thee, de lantaarns van de Vrijdagmarkt door de ramen, mijn lief in aantocht.

En toen was het daar ineens. Verdomme. Plotseling bolden er tranen op in mijn ogen. Een kwestie van even helemaal niet alert zijn. Waarschijnlijk had ik het te gelde kunnen maken. Ik denk dat ik een drankje van het huis had gekregen als ik naar de bar was gegaan en zichtbaar mijn tranen had laten lopen bij Dré, maar er zijn grenzen en ík ging pertinent niet in een Hollands café in Gent zitten janken bij het horen van Geef mij nu je angst. No way.

Maar wegslikken deed pijn. Mijn keel kneep samen van verzet. Ik probeerde mijn boek te lezen, de woorden te interpreteren. Het ging niet. Mijn slapen begonnen te kloppen. Mijn keel blokkeerde. Slikken was onmogelijk. Ik snikte. Dré snikte. Het was onvermijdelijk. Ik en Dré: heimwee in een Gents café. Het moest niet gekker worden.

Voor de liefhebbers is hier het snikontlokkende liedje.

[audio:AndreHazesGeefMijNuJeAngst.mp3]