Het was een kwestie van even helemaal niet alert zijn

Eerst was er nog niks aan de hand. Okee, het miezerde, het was donker, de Vrij­dag­markt in Gent was een windgat en ik struinde in mijn dooie uppie wat rond, op zoek naar een café waar roken en lezen geoor­loofd waren. Maar ik voelde me goed. Mijn afspraak in Antwerpen was vlotjes verlopen, mijn tas zat vol met boeken, en ik had mijzelf een warme kop thee in het voor­uit­zicht gesteld.

Lukraak koos ik een café. Er stond een bord buiten met de woorden André Bier en er hing een oranje plakkaat op de ramen: Hollandse ‘snert’ 5 euro. Geinig. De ober klonk Neder­lands, ik bestelde een thee. Een blik van ver­stand­hou­ding.

Ik nestelde me in een hoekje met een boekje en ik kwam langzaam op kamer­tem­pe­ra­tuur. Om me heen hing de muur vol met foto’s van André Hazes, foto’s van zijn stand­beeld – op steenworp afstand van drie plekken waar ik heb gewoond, een poster met de aan­kon­di­ging van Kevin Kenzo, een André Hazes-imitator die begin december komt optreden en een menukaart met daarop in grote letters … uh… Hollands café.

Aha. Goed, okee, ik was dus in een Hollands café. Ik besloot me daar maar even overheen te zetten. Ik moest nog zeker een uur wachten, het was er warm en een uurtje Zij gelooft in mij zou ik wel overleven. Bovendien had ik best zin in snert. En in dampende thee, de lantaarns van de Vrij­dag­markt door de ramen, mijn lief in aantocht.

En toen was het daar ineens. Verdomme. Plot­se­ling bolden er tranen op in mijn ogen. Een kwestie van even helemaal niet alert zijn. Waar­schijn­lijk had ik het te gelde kunnen maken. Ik denk dat ik een drankje van het huis had gekregen als ik naar de bar was gegaan en zichtbaar mijn tranen had laten lopen bij Dré, maar er zijn grenzen en ík ging pertinent niet in een Hollands café in Gent zitten janken bij het horen van Geef mij nu je angst. No way.

Maar weg­slik­ken deed pijn. Mijn keel kneep samen van verzet. Ik probeerde mijn boek te lezen, de woorden te inter­pre­te­ren. Het ging niet. Mijn slapen begonnen te kloppen. Mijn keel blok­keer­de. Slikken was onmo­ge­lijk. Ik snikte. Dré snikte. Het was onver­mij­de­lijk. Ik en Dré: heimwee in een Gents café. Het moest niet gekker worden.

Voor de lief­heb­bers is hier het sni­kont­lok­ken­de liedje.

19 reacties

  1. O, ik ken het gevoel dat je beschrijft. Of het nu heimwee of iets anders is, soms heb je inderdaad niet meer nodig dan een liedje van Dré. Ik heb het altijd met kleine dingen, zelden met grote, omdat ik bij de grote inderdaad veel alerter ben.

    Mooi stukje. :)

    En je hebt toch zwaar door­ge­snot­terd op de schouder van de ober, mag ik hopen?

  2. Prachtige liedje – feitelijk het enige van de Dré dat me echt kan raken. Het was het liedje van mijn lief en haar overleden moeder, dat scheelt wellicht ook. Met die kernzin:

    ‘Je zegt je bent vrij, maar jij bedoelt: ik ben zo eenzaam.’

  3. Pot­ver­dik­ke u verbaast me. Niet met de heimwee, dat kan ik me wel voor­stel­len. Maar met Hazes, dat dan weer wel.

    Neem mobiel internet: bij heimwee even naar nu.nl, dan weet je weer wat je allemaal niet hoeft te missen, de doffe ellende hier ;)

  4. @ lilith: De Ober had een snor. :S

    @ frommel: Neen, die versie ken ik niet echt, geloof ik. Maar misschien had het niks uit gemaakt. :S

    @ ruben: Yuri was er nog niet. En als-ie het hoort zegt-ie altijd ‘Ma zotteke toch.‘Met een blik van ‘Ach laat dat meisje maar even.’

    @ ary: De kal­ver­straat is een uni­ver­se­le straat, die doet mij in niets aan Amsterdam denken… ;)

    @ roosje: Je zou best eens gelijk kunnen hebben, maar er was ook wel een fleempje ‘kon ik maar even tele­tijd­mas­jie­nen’ bij.

    @ Bart: Gelukkig was de tekst niet óók nog van toe­pas­sing. *veegt zweet­drup­pels weg*

    @ sparce: Ik heb nu.nl in mijn rss-reader en in kranten hier staat best veel Neder­lands nieuws.

    @ sparce en sana: Eerlijk gezegd kon ik me ook niet voor­stel­len dat het gevoel door Hazes­mu­ziek getrig­gerd werd.

    @ flora: Zen en de kunst van het creatief schrijven

    @ de rest: bedankt voor het medeleven ;)

  5. Beetje laat, maar ik moet toch ook even wat opbiech­ten… Ik heb in Teheran heel hard gehuild om een Marco Borsato plaat.
    Ik ben in heel mijn leven nog nooit zo chau­vi­nis­tisch geweest.

    Ssssttt, niet door­ver­tel­len. :)

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.