Hoe het anders is – de huizen en de dokter

De serie Hoe het anders is bestaat uit klei­nig­he­den die mijn leven as we speak ver­an­de­ren. Die heel kleine, op het oog onbe­lang­rij­ke ver­schil­len tussen Nederland en België – of, zo u wilt, tussen Amsterdam en Leuven – zijn bepa­len­der voor mijn clash of civi­li­za­ti­ons dan grote dingen als vrienden, nati­o­na­li­teit of carrière.

De vorige afle­ve­rin­gen gingen over de bus en de uit­ver­koop en over de post en de politie, deze keer de huizen en de dokter.

De huizen

Huizen in België hebben iets spannends. Niet allemaal natuur­lijk, maar het spannende hui­zen­aan­bod is vele malen groter dan in Nederland. Elk huis heeft zo zijn eigen ‘ver­ras­sing’; een spannende uitbouw, een onver­moe­de berg aan het eind van de tuin of een hofje met iconen uit de oudheid. Ik glip vaak open­staan­de poorten binnen om te zien wat erachter schuil­gaat en regel­ma­tig bijkt dat achter een dood­ge­wo­ne deur in een dood­ge­wo­ne straat nog een heel wijkje ligt, met voor­tuin­tjes en straatjes en petie­te­ri­ge huisjes.

Er zijn ver­schil­len­de soorten Belgische span­nend­heid. Aller­eerst is er relatief weinig ‘moderne’ nieuwbouw en weinig ‘seriebouw’, waardoor, zeker in de stad, mensen algauw in een klassiek en uniek huis wonen. Weinig beton en nau­we­lijks een­heids­worst, dat is de span­nend­heid van weleer. Dat is fijn.

Een andere categorie is de heden­daag­se manier van bouwen en bijbouwen. Hier in Leuven zijn de huizen veelal smal, door­zon­wo­nin­gen vind je hier nau­we­lijks, maar mensen willen wel ruim wonen. En aangezien achter hun smalle huis vaak een lange smalle tuin ligt, valt er altijd nog wel een kamertje aan te rijgen. Vrijwel alle tuinen lijken op een archi­tec­to­ni­sche variant van het domi­no­spel – kunnen we er nog wat aan leggen? dan doen we dat! Ik heb de indruk dat een ver­gun­ning voor een derde uitbouw hier slechts een for­ma­li­teit is.

Het zal iets met de wel­stands­com­mis­sie te maken hebben, of met het gebrek eraan. Hoe dan ook: ik hou ervan. Het is niet altijd mooi, en zeker niet altijd praktisch, maar het is spannend, uniek en vaak ook heel gezellig. En het feit dat het mág, staat me aan. Dat je van je huis een bizar gedrocht met tal van uit­stul­pin­gen mag maken, dat is vrijheid.

Toe­ge­ge­ven: het loopt wel eens uit de hand. Sommige huizen zijn ronduit lelijk, of onveilig, of allebei. En wij Neder­lan­ders maken daar in plaatsen als Bras­schaat gretig misbruik van. Wansmaak mág in België, en dat zullen ze weten ook, die Belgen – bij deze bied ik plaats­ver­van­gend mijn excuses aan.

Maar doorgaans pakt het goed uit. Men heeft zich erbij neer­ge­legd dat huizen aan de ach­ter­kant uitpuilen. En aan de voorkant is het straat­beeld nog niet verpest door Oost­blok­bouw of anders­zins goedkope, mini­ma­lis­ti­sche, moderne archi­tec­tuur. Ik hou daarvan.

Volgens mij zijn er twee redenen dat mensen hier ‘vrijer’ wonen. Enerzijds is hier, ondanks een razend­snel­le bevol­kings­aan­was, meer ruimte dan in Amsterdam. En, niet onbe­lang­rijk, er lijken minder regels te gelden. Men woont hier in huizen waarvoor in Amsterdam geen woon­ver­gun­ning zou worden afgegeven, omdat de voordeur te smal is, of de brie­ven­bus te klein. Waar men in Nederland de neiging heeft op alle slakken zout te leggen, knijpt men hier algauw een oogje toe.

Het voordeel daarvan is dat er veel meer leuke huizen zijn. Het nadeel daarvan is dat er veel meer leuke huizen zijn met ernstige gebreken. Uit­bui­ting in de vorm van hoge huur voor een gammel huis ligt op de loer. Zeker in plaatsen als Leuven, waar huizen relatief duur zijn door de enorme vraag naar woon­ruim­te van studenten.

En dan komen we auto­ma­tisch bij de huur­rech­ten. Hoewel ik me er niet heel grondig in heb verdiept, heb ik de indruk dat huur­rech­ten hier iets anders betekenen dan in Nederland. Van pun­ten­sys­te­men hebben ze hier nooit gehoord, bij het vragen van borg is the sky the limit, con­trac­ten zijn vaak tijdelijk, niks huur­be­scher­ming, je moet het doen met een opzeg­ter­mijn, en zelfs met een huis van drie­hon­derd euro per persoon per maand ben je over­ge­le­verd aan de wetten van de vrije markt.

Nogmaals, ik heb me er niet in verdiept, dus misschien laten wij ons een oor aannaaien, terwijl die zaken eigenlijk puntgaaf geregeld zijn in de wet, maar tot nu toe is dit de indruk die ik ervan heb. Je hebt het contract (waarin de huurder doorgaans niet veel bescher­ming geniet) maar te slikken, want voor jou tien anderen.

Er valt nog zoveel meer te vertellen. Over de inrich­ting van de huizen, over koop­hui­zen en hypo­the­ken, over kraken en over het gebrek aan Hollandse gezel­lig­heid. Maar gezien de lengte van dit stukje – en de dokter moet nog komen – kan ik de rest beter in de huizen (2) gieten. Afge­spro­ken.

de dokter

Belgische artsen zijn exotisch en gewoon­tjes tegelijk. En juist omdat de ver­schil­len tussen Amster­dam­se en Leuvense dokters miniem zijn, is het schok­ef­fect zo groot. Je verwacht geen ver­schil­len meer, en dan ineens, klaboem!

Zo is daar de kwestie van het afrekenen. Ik heb daar moeite mee. Altijd al gehad. Ik heb graag dat de ver­ze­ke­ring voor mij afrekent. En dat ik dan van hullie een berichtje krijg als ik nog iets moet bij­be­ta­len. Maar dat ik eerst in de beugels lig – met eendenbek en al – en ver­vol­gens mijn por­te­mon­nee moet zoeken om af te rekenen, daar kan ik maar niet aan wennen.

Bij de tandarts moest ik dat in Nederland de laatste jaren ook, omdat ik daar niet meer voor bij­ver­ze­kerd was. Dat vond ik al heel idioot. Was ik net uit­ge­breid gemarteld, waarbij ik mijns inziens het hardst moest werken, moest ik ver­vol­gens 88 euro over­leg­gen. Ik ben een voor­stan­der van giraal geld, waarbij de kosten van je gezond­heid en je gezond­heid niks met elkaar te maken hebben.

Edoch, de tandarts, dat gaat nog. Ik kan mijn gebit en mijzelf namelijk heel goed loszien van elkaar. Maar de huisarts, dat is andere koek. Ik vind het al vreselijk dat een huisarts alles van mij mag weten en zien, maar cash betalen voor het bloot­ge­ven van mijn binnenste…, pfff, met moeite.

Maar daar heb ik ook gelijk het enige nadeel van de huisarts getackeld, want voor het overige ben ik tevreden. Men lijkt het minder druk te hebben, ik kan altijd snel afspreken, ik hoef nooit extreem lang te wachten en de huis­art­sen die ik heb gezien, waren stuk voor stuk bijzonder vrien­de­lijk.

Of ze capabel zijn, kan ik niet goed beoor­de­len. Ze zijn wel erg allround, want onder­zoe­ken waar ik in Amsterdam voor naar het labo­ra­to­ri­um moest, worden hier tijdens het consult uit­ge­voerd, gea­na­ly­seerd en besproken. Verder lijkt het erop dat ze – misschien om de indruk te wekken dat ze écht iets doen – je altijd met een receptje wegsturen. Soms leidt dat ertoe dat ik bij de apotheek voor 7 euro een crème koop die je ook voor 2 euro in de super­markt kunt kopen. Maar kennelijk is dat de pleister op de wonde: een totaal overbodig receptje, niet eens bruikbaar voor de ver­ze­ke­ring. Maar het werkt: ik voel me altijd serieus genomen.

Over die ver­ze­ke­ring gesproken: het systeem lijkt in de verte wel een beetje op de basis­ver­ze­ke­ring, maar voor zover ik nu kan overzien is het minder duur dan in Nederland. Ik betaal iets van 70 euro per jaar en dan krijg ik van de meeste dingen 75 procent vergoed, ook van tandarts en fysi­o­the­ra­pie. Voor het overige kan ik me bij­ver­ze­ke­ren, maar dat heb ik nog niet gedaan.

Ook over artsen valt nog veel meer te vertellen, maar voorlopig laat ik het hierbij. Ik heb vandaag al voldoende let­ter­tjes gepoept.
Volgende keer: de super­markt en de trein.

10 reacties

  1. Zo ben ik in Iran eens vreselijk genaaid. Er zou een kliniek bestaan waar ze 3D echo’s maakten van je ongeboren kind.
    Spannend toch? Dus wij er naar toe. Ik moest daar maar liefst 45 euro voor betalen, maar afijn, ik was er‐rug nieuws­gie­rig.
    Toen ik eenmaal buiten stond en het geslacht van mijn tweeling te weten was gekomen, keek ik naar de 3D echo en wist dat ik genaaid was. Ik wist namelijk allang hoe groot mijn ongeboren vruchtjes moesten zijn (via internet) en ik keek nu naar een gezichtje van minstens 3 maanden ouder. Daar kwam bij dat ik een tweeling had, dus waar was die ander?
    Ik heb de hele weg keihard geschol­den op de hele Iranese bevolking die oplich­te­rij werkelijk tot een kunst verheven hebben. God, wat was ik boos.
    Ik deed het wel in het Neder­lands, bange broe­ke­poe­perd die ik ben. Dat dan weer wel.

  2. Vrouwe Zezunja,
    Wij Belgen hebben uit­ste­ken­de dokters, laat dat voor iedereen duidelijk zijn.
    (erg goede doc­to­ran­di ook, trouwens)
    Uw eigenste,
    Drs. Johan Arendt Happolati
    P.S. Had u ook een komma gezet tussen ‘ook’ en ‘trouwens’? U moet weten dat ik erg worstel met mijn lees­te­kens. Alvast bedankt voor uw advies.

  3. Dat aanbouwen en nog aanbouwen en nog aanbouwen, dat kan allemaal zolang je geen ruzie hebt met de buren en niemand naar de gemeente belt om je “aan te geven”, want dan moet de gemeente iemand sturen om te zien of het om een “bouw­mis­drijf” gaat…
    Trouwens, ze noemen dat hier “koterijen”, het aanbouwen van het ene kotje na het andere.

  4. Ik zie nog die arts in het zie­ken­huis van Malmedy over mij heen gebogen staan waabij de enorme askegel van zijn sigaret leek te aarzelen of hij zich onmid­del­lijk in de bloedige krater van mijn knie zou storten of zou wachten tot er een asbak binnen bereik zou komen.

  5. Zo blij als ik aan mijn antwoord begon, zo vervelend worden de pogingen.
    De eerste keer gebeurt er niets en toets ik weer send in, krijg een brutale reactie maar mijn antwoord staat er niet eens 1x. Tweede poging mislukt omdat er om een code gevraagd wordt. Ik word als cowboy afge­scheept. Te denken dat ik jouw site zo leuk vond, bijna levens­red­dend, eindelijk nieuw en origineel. Mijn leuke reactie is intussen niet meer zo leuk.
    Derde en laatste poging, nu in klaagvorm, jammer
    dag, gr. Kathy

  6. O jee, dat klinkt akelig. Ik snap niet hoe het komt. De aan­lei­ding voor de eerste keer ver­dwij­nen, weet ik niet. Maar de tweede keer snap ik wel. Mijn spam­fil­ter vindt het verdacht als één ip‐adres meer dan een reactie op een bericht ach­ter­laat. In dit geval was dat dus geheel legitiem, maar meestal zijn dat recla­me­boe­ren.
    Excuseer, laten we het op een eenmalige scher­mut­se­ling houden.
    Welkom!

  7. Ik hoop ooit uit dit strakke dik voor mekaar, avon­tuur­vrij regime, te komen in iets vrijers. Toen ik, in desparate staat, vrijer wonen of vrijer leven intypte gis­ter­avond kreeg ik jouw site, ZO’n leuke ver­ras­sing, ZO met jou eens. Met mijn eerste vro­lijk­heid zeg ik nu dus dank je wel! en kijk ik uit naar het vervolg en denk ik (in het Belgisch Kiek) diep na over hoe ook mijn leven vrijer kan worden. Dag, Kathy

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.