Hoe het anders is – de post en de politie

Sommige mensen kunnen niet geloven dat het echt anders is, hier, op ongeveer twee­ëneen­half uur rijden van Amsterdam. Maar dat is typisch een geval van: je moet erbij geweest zijn. De ver­schil­len zitten ‘m niet in grote dingen als gast­vrij­heid, katho­li­cis­me of veel­ta­lig­heid, maar in kleine dingen als de bus, de post of de uit­ver­koop. In alle­daag­se gewoontes die anders zijn zonder dat iemand daar aandacht aan besteedt.

Vandaag de post en de politie.

De post

De post wordt rond­ge­bracht door De Post. Dat vind ik mooi. En over­zich­te­lijk. De Post. Goed, dat is al één pluspunt.

Maar er is meer. De Post komt twee keer per dag. Een keer voor de krant en een paar uur later voor de post. Ik ben er nog niet uit of dat een pluspunt is of een schaam­te­lo­ze vorm van inef­fi­ci­ën­tie, maar bijzonder is het wel. Voor mij dan. En chic. Hoewel ik mij gelijk afvraag wat al die veer­tien­ja­ri­ge jongetjes hier dan doen, als een kran­ten­wijk­je niet tot de moge­lijk­he­den behoort. Kijk, daar hoor je nooit iemand over.

Die krant komt ‘s ochtends tamelijk laat. In Amsterdam kon ik na een wilde nacht om half zes in al mijn scheel­heid de krant door­bla­de­ren, hier zou ik tot half acht op moeten blijven. Gelukkig verkeer ik tegen­woor­dig nog zelden in staat van scheel­heid.

De post daar­en­te­gen komt dan weer heel vroeg. Om half elf komt de postbode op zijn fietsje voor­rij­den. Dat is vier uur vroeger dan in Amsterdam. Ik vind dat plezierig.

Verder lijkt de postbode ons te kennen en de mensen op het post­kan­toor ook. De postbode wist van onze wor­ste­ling met de post na de ver­hui­zing en op het post­kan­toor werd er instem­mend gehumd toen ik mijn adres noemde. Waar­schijn­lijk is dat in alle kleine steden zo, maar voor mij als Amster­dam­se is het een open­ba­ring.

En dan de post­be­zor­ging. Die is tamelijk laidback. Post uit Nederland doet er niet zelden twee weken over, zeker als die zonder priority is verstuurd. Maar mét priority kan het ook nog wel een week duren. En bin­nen­lands verkeer is eveneens niet gega­ran­deerd binnen een dag elders. Ik kreeg onlangs een brief retour, wegens te weinig post­ze­gels, die ik meer dan een week daarvoor had verstuurd. Goddank dat er e‐mail bestaat.

Tot slot: de post­kan­to­ren. Die zijn dun­ge­zaaid en erg vaak dicht. Net als in Nederland dus.

De politie

De politie is hier niet de pooliet­sie, maar de pôliesie.

Voordat ik hier naartoe verhuisde, ben ik wel eens in handen van de rijks­wacht gevallen, maar sinds ik hier woon ken ik de politie slechts van fluitjes en akke­fiet­jes. En van de huis­be­zoek­jes wanneer je je bij de gemeente inschrijft.

Eerst dat fluitje. Dat was toen ik bij Yuri achterop zat. Het is goed mogelijk dat achterop zitten in Nederland ook niet mag zonder stepjes, maar in Amsterdam heeft niemand mij ooit terecht gewezen met een fluitje. Ik vond het wel een sensatie. ‘Sjp­rietsjp­riet’ op zo’n kruispunt, en dat dan iedereen naar je kijkt. Ik had echt geen flauw benul wat ik verkeerd deed.

En het akke­fiet­je. Dat was met de fiets­ver­lich­ting. Uiteraard. Weer. Ik fietste met Yuri in een slecht verlichte Leuvense straat en aangezien mijn Amster­dam­se voel­sprie­ten voor poli­tie­fui­ken nog in een ver­huis­doos zaten, fietsten we Pats, recht in een schijn­wer­per. Gelukkig deed mijn ach­ter­licht het wel en kon ik met een vrien­de­lij­ke glimlach jokken dat ik er nu pas ach­ter­kwam dat mijn voorlicht het niet deed. Ik kwam er met een waar­schu­wing vanaf. Precies als in Amsterdam dus eigenlijk.

Wat wel anders is, is het fiets­ge­drag. Fietsers mogen hier een heleboel straten niet inrijden – dat op zich is al opmer­ke­lijk voor een Amster­dam­se – maar wat nog veel opval­len­der is: ze houden zich eraan! Niet iedereen natuur­lijk, maar het merendeel wel. Hoe vaak ik niet omrij omdat we volgens mijn gezel­schap ergens niet in mogen. Dat heb ik in Amsterdam nog nooit als argument gehoord. Zou dat gezags­ge­trouw­heid zijn? En waar komt die dan vandaan?

Misschien van het uiterlijk vertoon. Tijdens eve­ne­men­ten, concerten, kerst­mark­ten en mani­fes­ta­ties is de politie altijd zichtbaar aanwezig. In grote mensenmassa’s ziet het altijd relatief blauw. En op tv zie ik de politie altijd handhaven. Of ze rapen joint­peu­ken in een park, of ze con­tro­le­ren auto’s op de snelweg of ze zijn op jacht naar boeven. De politie is qua beeld­vor­ming nau­we­lijks je beste vriend.

Terwijl ik in Amsterdam nog nooit twee wijk­agen­ten in één week gezellig aan de kof­fie­ta­fel had, omdat ze mijn inschrij­ving in de buurt kwamen checken. Niet dat we direct dikke maatjes waren, maar toch, het gebaar was er. En het verhaal van de politie‐agent die aanbelde en tegen Yuri zei: ‘U had uw domi­ci­li­ë­ring moeten regelen.’ Waarop Yuri zei: ‘Ja, excuseer, dat had ik allang moeten doen. Ik zal het gauw in orde maken.’ Waarop die agent zei: ‘Dat is geen probleem. Ik heb de for­mu­lie­ren bij me. U kunt ze nu even invullen en dan geef ik het door aan de gemeente.’

Okee, okee, dit is natuur­lijk een kwestie van niet mis te verstane controle, maar voor luie mensen als ik, van die Senseo‐mensen, is het toch handig als de gemeente door middel van de poeliesie naar je toekomt om je inschrij­ving te regelen. Dat je niet zelf een nummertje hoeft te gaan trekken.

Tot zover de politie en de post.
Volgende keer: de bus en de uit­ver­koop.

22 reacties

  1. Wij ver­huis­den in Gent eens een paar straten. Werkelijk niet meer dan drie­hon­derd meter, de keu­ken­ta­fel hebben we te voet gedaan. En zelfs toen kwam de wijkagent.

  2. In de handen van de Rijks­wacht, zal je nooit meer vallen, die bestaan niet meer. Nu is er alleen nog de pollis.
    De post, da’s een ander paar mouwen, zo is er een maand of zo geweest dat ik niet meer bestond… “Foutje mevrouw” maar mijn post werd allemaal terug naar afzender gestuurd met boodschap “gea­dres­seer­de onbekend” en tegen dat ik het te weten kwam, was mijn bank­re­ke­ning al geblok­keerd (want ze wisten mij niet meer wonen)!!

  3. Ik vraag me dan toch af hoe het komt dat ze jullie op de post kennen en ons niet (en wij zijn nu toch ook niet het meest cliché‐koppel dat er bestaat)? Alleszins heb ik onze postbode nog nooit ontmoet en ook op het post­kan­toor gaat het er nogal amb­te­naar­ach­tig aan toe als je het mij vraagt. Ik kwam ooit eens om 12u31 het post­kan­toor binnen. Om 12u30 sluit het moet je weten. De mevrouw aan de bali zei doodleuk: “Ah nee, ik kan u geen post­ze­gels verkopen, het is immers 12u31, we zijn gesloten.” En ik kon het dus gewoon afdruipen.
    Ook met de wijkagent had ik geen tof aller­eer­ste contact. Hij wilde niet geloven dat we hier woonde. Nochtans waren we er al 3 weken inge­trok­ken. Het wil niet zeggen dat als een gelijk­vloers mislukte chappe heeft, dat een eerste en tweede ver­die­ping niet bewoon­baar is. Nou zeg,… goed dat Flora haar kalmte toen kon bewaren… er waren anders onge­luk­ken gebeurd denk ik.

  4. Allez, de wijkagent heeft ooit bij mij witte saus staan maken in de keuken. Ik woonde nog maar net apart en wou mijn partner verrassen met een lekkere maaltijd. Dat liep voor geen meter, want ik gebruikte maizena ipv van bloem!
    Toen belde er iemand aan en ik zag door het raam een krul­len­bol zoals mijn pa en ik deed een spurtje naar de parlofoon en zette mijn deur alvast open. Staat er ineens een vreemde vent “hallo” te roepen in mijn apar­te­ment­je!!!
    Bleek de wijkagent, toffe gast, heeft mijn eten nog iets of wat weten te redden…

  5. “Zou dat gezags­ge­trouw­heid zijn? En waar komt die dan vandaan?”
    Misschien moet je het omdraaien: waar komt onze lak aan alles‐wat‐naar‐gezag‐riekt vandaan? :)

  6. De post kent ons en wij kennen de post(bode). Gust heet hij en al twee jaar lang krijgen we rond eind december een hand­ge­schre­ven kaart van hem in de bus: beste wensen voor het nieuwe jaar van uw postbode Gust. Op geen van de andere adressen die ik (van oorsprong ook uit Nederland, weliswaar uit het zuiden) hier in Antwerpen al bewoonde, maakte ik dat mee. Dus bij het eerste kaartje, twee jaar geleden, ver­trouw­de ik de zaak niet en ver­wacht­te ik hem elk moment voor de deur om zijn nieuw­jaars­pre­mie op te halen. Maar noch vorig jaar, noch dit jaar is zulks gebeurd. Al twee jaar vraag ik mij nu allerlei dingen af, zoals: zou Gust die kaarten uit zijn eigen zak betalen? Is hij gewoon een toffe gast of wil hij iets van ons? Is hij bij­voor­beeld eenzaam en verwacht hij dat we hem één van de dagen binnen vragen voor een lekkere kop Senseo? Of past deze actie binnen een charme‐offensief van de Post dat over meerdere jaren uit­ge­smeerd is?

  7. Vrouwe Zezunja,
    Er moet mij toch iets van het hart. U expe­ri­men­teert blijkbaar voort­du­rend met uw weblog: u verandert instel­lin­gen, u knoeit met gebruiks­aan­wij­zin­gen, u eist van uw rea­geer­ders een vol­ge­hou­den aan­pas­sings­ver­mo­gen. Nu eens moet ik mijn naam en url invullen, dan weer niet. Zo ondervind ik nu dat Vrouwe Anne‐Marie nooit op mijn blog zal kunnen terecht­ko­men omdat ik blijkbaar een spatie heb gelaten na ‘url’.
    Nu, ik blijf hard­nek­kig bij u op bezoek komen, maar dit kost me wel telkens enkele maanden van mijn leven.
    Getor­men­teer­de groeten vanwege een van uw trouwste bezoekers.

  8. Och‐och‐och Heer Happolati toch, mijn best drs.…. waar­schijn­lijk heeft u uw cookies opgegeten en daarom moet u nu uw gegevens weer invullen.
    Geheel onterecht dit alles bij Vrouwe Zezunje op haar bordje te flikkeren.
    U en u alleen bent hiervoor ver­ant­woor­de­lijk.
    Ga maar stillekes blozen in een hoekje. Wij zullen niet kijken…

  9. Heeft u ook een sta­tus­balk onderaan in uw scherm?
    Wanneer u met uw muiske op uw naam gaat staan, ziet u in de sta­tus­balk ver­schij­nen wat u heeft ingevuld.
    Het laatste bericht is goed maar het voor­laat­ste bericht is me toch een puinhoop: u heeft er url voor staan, dus: urlhttp://drs.punt.nl
    *soes schudt meewarig haar vermoeide hoofd*

  10. @ hr ‘ti: Soes heeft gelijk: ik word ten onrechte bestraf­fend toe­ge­spro­ken. Ik heb al in geen weken meer geëx­pe­ri­men­teerd. Mijn lief heeft er ander­hal­ve week geleden een cookie‐plugin‐ding inge­sto­ken waardoor de webzijde in principe uw naam onthoudt. Als‐ie dat niet doet ligt het ver­moe­de­lijk aan de instel­lin­gen in uw browser en niet aan mij.
    Echt, ik had het heus bekend als ik wel allerlei toeren aan het uithalen was.

  11. Pfff, Zezunja, nu verandert datgene wat ik getypt heb.…
    ik typte url drs.punt.nl, maar dan aan elkaar, maar er ver­schijnt alleen drs.punt.nl…
    Zo kan ik natuur­lijk niet uitleggen aan de drs wat ie fout doet.

    Nu.
    Genoeg reclame voor de punt van drs.

  12. Uh, ik zal eens even bij de afdeling nerd checken hoe dat zit.
    Dus ik begrijp dat het woord ‘url’ nog aan de rest vast zat?
    Waar­schijn­lijk is het een zelf­den­kend systeem dat url’s omzet in linkjes of zo. Anyhow. Hr’ti heeft een rommeltje van gemaakt en zodra hij dit heeft gelezen, zal ik zijn url even cor­ri­ge­ren

  13. @ Peet: Het is niet zo dat die lak‐aan‐alles‐houding hier niet bestaat hoor, of dat die in Nederland veel erger is of zo, maar die attitude uit zich niet in illegaal fietsen.

  14. Ja dat denk ik ook, dat de url auto­ma­tisch werd omgezet. Slim wel eigenlijk.
    Dat de drs er dan zo’n puinhoop van weet te maken, is dan eigenlijk ook wel weer knap.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.