Ik was even aan het werk

Dat werk is toch iets raars. Alleen al het feit dat ik ‘onder­ne­mer’ ben en ook als zodanig wordt aan­ge­spro­ken: om te proesten, zo not me. Onlangs zag ik een com­pi­la­tie­tje van toe­spra­ken van Pim Fortuyn en Rita Verdonk. Tamelijk hilarisch, omdat je ziet hoe Verdonk op goedkope wijze haar oneliners geco­py­pas­te heeft van de heer Fortuyn. Maar ook ont­luis­te­rend, omdat beide poltieke wise­cracks het voort­du­rend over de onder­ne­mers hadden en ik me toch een potje zat te glimmen op de bank! ‘Zelf­stan­dig onder­ne­mers zijn de rug­gen­graat van de samen­le­ving!’ En jawel hoor, daar ging ik: glimmmmmm! ‘Zij die de economie dragen: de kleine onder­ne­mer.’ En hoppakee, trots! That’s me. Ik had bijna de neiging om op mijzelf te gaan zitten wijzen. ‘Lief, ze hebben het over mij.’ Kennelijk vind ik het dus übercool dat ik ben ingelijfd bij de wereld van de double breasted met gouden knopen en een sigaar. Zo raar is het dus eigenlijk met werk.

En nog iets anders.
Ook raar.
Ik lag laatst op de bank, voeten omhoog, na te denken over onder­ne­mer­schap. Dat wordt bij mij al gauw een merk­waar­di­ge exercitie, omdat ik enerzijds een heel kin­der­lijk beeld heb van onder­ne­mer­schap: winkeltje spelen. En ander­zijds geloof ik dat de enige manier om echt rijk te worden, bestaat uit heel goed winkeltje spelen. Kortom: daarover nadenken leidt tot gedachten over winst­mar­ges, wapen­han­del, vakken vullen en voor­deel­we­ken. En ik kom altijd tot de conclusie: ik moet personeel. Want er is namelijk een groot verschil tussen mij en de onder­ne­mers waarover ik lees in de bladen. Iedereen verlaagt de prijs en mijn enige doel is: de prijzen verhogen. Dat is raar. En vast niet goed, qua con­cur­ren­tie en zo.

Maar ik ben erachter hoor – wat benen omhoog al niet vermag. Kijk, je moet dus personeel hebben om je inkom­sten­ver­lies op af te wentelen. Want als ik mijn prijzen verlaag, verdien ik minder, en dat is niet de bedoeling. Dus ik vroeg me af, hoe doen al die gasten dat, al die VVD-vriendjes? *kuch* En toen dacht ik: die verlagen de prijzen en gaan zelf meer verdienen. Dat moet toch ergens vandaan komen? Codewoord: personeel. Maar we hebben al drie poezen en dan ook nog personeel? Geen denken aan. Conclusie: ik zal altijd die sukkel blijven die haar prijzen verhoogt. Het is niet anders, maar raar is het wel.

Er is nog iets raars. Dat weblog. Dat voelt ineens als werk. Da’s helemaal niet goed natuur­lijk, maar het is. De hele dag dansen er let­ter­tjes door mijn kop en op het scherm, en voor die let­ter­tjes word ik betaald. Ik bedenk duizend keer een begin-midden-slot. Ik bedenk kleine stukjes, grote stukjes, saaie stukjes, mooie stukjes en aan het eind van de dag komt er een moment dat de betaalde let­ter­tjes overgaan in onbe­taal­de let­ter­tjes. Vaak gaat dat goed, dan dansen de let­ter­tjes uit­bun­di­ger, omdat ze van mij zijn en niet van de opdracht­ge­ver. Maar soms lukt dat niet, dan voel ik me als een lood­gie­ter die ‘s avonds thuis ook nog even in de goot­steen­kast­jes gaat liggen. Zie verder afgelopen week. Excuses daarvoor. Verder verbind ik daar geen con­se­quen­ties aan hoor, ik verzin wel weer een manier om de moed erin te houden, maar dat u even weet waarom ik soms zo ont­zet­tend stil ben.

En mocht u zich afvragen wat er nou ook alweer met werk is: er is iets raars met werk. Wat ik u brom.

18 reacties

  1. Voor mij is het raar om voor datgene wat ik graag doe geld te vragen… maar daar ligt ook altijd het gevaar op de loer van mensen die dan tegen me zeggen; kun je niet even bij ons komen schil­de­ren (de muren/deuren, gratis) want dat vind jij toch leuk…?!
    Ik brom met u mee.

  2. Pieter

    Wat ik zo lekker vind aan het werk maken van mijn hobby (muziek) is dat ik lekker veel tijd over hou om te luieren, te kletsen en lief te hebben. Alle leuke dingen die ik op een dag wil doen heb ik namelijk al voor mijn werk gedaan :o)

    Het duurde wel even voordat ik helemaal door had dat wat ik leuk vind om te doen nu werk is en dat ik niet na werktijd weer diezelfde dingen moet gaan doen. Dan wordt het teveel.

    Als ik nu graag iets wil doen in mijn voor­ma­li­ge hob­by­sfeer, al is het puur voor mezelf, dan doe ik dat in mijn werkdag.

    Verder is er niets zo lekker als betaald krijgen om plezier te maken.

  3. Goe­dena­mid­dag,

    Met alle respect. Roosje je opmerking raakt kant noch wal. Iedereen maakt van zichzelf wat er te maken valt. En iemand een schuld opleggen vind ik wel zeer goekoop.

    Vrien­de­lij­ke groet van de Spaanders voor de Vlaanders

  4. Zezunja was al wie ze was. Talentvol schrijver en docent.
    Wij mogen daar lekker van mee­ge­nie­ten.
    Gratissss en voor niks. Thanx, Zez!

    En een webloggie is hobby. En een hobby voer je uit als je er plezier aan beleefd. Toch?

    Ook ik glim bij het woord onder­ne­mer en hoop een suc­ces­vol­le business op te zetten.
    Dus ik wens ons beiden en andere onder­ne­mer­tjes heel veel succes.…

  5. @ Susan: Dat heeft bij mij ook wel gespeeld, maar daar ben ik inmiddels wel aan gewend. Maar ik merk wel dat ik milder word (als zaken­vrouw) als het werk heel leuk is. Da’s slecht.

    @ gewebkijk: Dat is iets te zwart wit, maar je moet inderdaad moeite doen om het leuk te houden.

    @ Sparce: Ik weet niet of het trucje dan nog werkt…

  6. @ tante annie: Uiteraard goedkoop! Spot­goed­koop. Liefst uitgebuit. Dat is het hele idee.

    @ Pieter: Kan je leven van de muziek? Wat heerlijk!

    @ Laurent: Hmz, klinkt mij tcoh vrij ideaal in de oren. Misschien toch maar eens VVD gaan stemmen…:P

    @ roosje: Grapje toch?

    @ Ivar en Tom: Ik gok op een grapje.

    @ Soes: Dank je wel! En let’s shake hands.

    @ Octavie: Hihi, eigen­l­lijk best een intieme mede­de­ling hè?
    (Opdat mensen Octavie later ook nog begrijpen: de zij­de­lings is “Je moet nu even geen vieze woorden roepen, ik moet iemand tele­fo­nisch inter­vie­wen.”)

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.