Waar is mijn melk?

U kent ze wel, de briefjes van huis­ge­no­ten, van collega’s, van bazen, in winkels, toiletten en pomp­sta­ti­ons. De briefjes met ‘Heren doe de bril omhoog, de vrouwen zitten ook graag droog’ of met ‘WIE HEEFT MIJN MELK GESTOLEN?!?’. Of anders­zins: ‘Welke onverlaat laat nu al weken zijn sla verleppen in de koelkast?’ Ook een alom bekende is: ‘De deur ZACHTJES dichtdoen! Wij willen ook graag eens uitslapen! Bedankt!’

Ooit werkte ik ergens waar de floor manager, zoals dat zo mooi heet, vrijwel alleen maar op die manier com­mu­ni­ceer­de. Overal briefjes, altijd in hoofd­let­ters en steevast gelar­deerd met tal van uit­roep­te­kens. Hoewel wij een bijzonder geau­to­ma­ti­seerd bedrijf waren, waar het mogelijk was om via de computer alle com­mu­ni­ca­tie te regelen, hingen er overal briefjes. Op de bui­ten­deur, op de muur langs onze werkplek, op de keu­ken­muur, op de koel­kast­deur, op de keu­ken­kast­jes, op de wc-deur, aan de bin­nen­kant van de wc-deur, op de com­pu­ter­scher­men, in de lift.

Het nadeel van het brief­jes­be­leid was dat de briefjes deel van het meubilair werden. Na verloop van tijd lazen we ze niet meer, we waren gewend geraakt aan al die kapitalen, aan de gegroe­peer­de uit­roep­te­kens en de a4’tjes op elke lege plek op de muur. Niettemin moesten we soms nog heel hard lachen. Zo herinner ik me een briefje:

ALS JE DE TELEFOON OPNEEMT VOOR DAT EN DAT BEDRIJF ZEG DAN NOOIT: IK VERSTA GEEN FRIES!!! DIE MENSEN KOMEN UIT DRENTHE!!!

of:

DAMES!!! HOU DE WC’S SCHOON.
JULLIE LIJKEN WEL HEREN!!

En ooit hing er een briefje op de plee met:

WAT EEN VIES­PEU­KEN ZIJN JULLIE!!

Verder kregen we ook veel drei­ge­men­ten via de muur:

HET LOOPT DE SPUIGATEN UIT MET HET TE LAAT KOMEN!!!
VOORTAAN GAAN WE DE MINUTEN DAT JULLIE TE LAAT ZIJN VAN JE SALARIS AFTREKKEN!!

De briefjes bleken overigens besmet­te­lijk, na verloop van tijd gingen we als collega’s eveneens op die manier com­mu­ni­ce­ren. Eigenlijk waren we net een stu­den­ten­huis in plaats van een bedrijf.
Zo hing er altijd een wel een briefje met iets in de trant van:
‘Ik heb hier vorige week een pakje Boursin ach­ter­ge­la­ten en nu is het weg!!!! Wil de dader het als­je­blieft terug­leg­gen!!!’
Meestal stond daaronder – in een ander hand­schrift – iets als:
‘Ja, mijn yoghurt was ook al verdwenen.’
En daaronder dan – in weer een ander hand­schrift:
‘En iemand heeft de helft van mijn filet americain opgegeten.’

Maar die briefjes van ons onderling vielen in het niet bij de briefjes van de floor manager, die ook de koelkast volplakte. Ik herinner me deze:

DAMES! IK BEN VANMIDDAG ANDERHALF UUR BEZIG GEWEEST MET HET UITMESTEN EN SCHOON­MA­KEN VAN DE KOELKAST!!! IK HEB WEL WAT BETERS TE DOEN!!! WILLEN JULLIE ALLEMAAL JE EIGEN SPULLEN WEGGOOIEN OF MEE NAAR HUIS NEMEN!!!

Maar het meest legen­da­ri­sche briefje was dit:

Dames,
Uit onderzoek is gebleken dat hoofd­let­ters moei­lij­ker te lezen zijn dan kleine letters. Daarom zal ik de briefjes voortaan in kleine letters schrijven.

En dan nu to the point. Yuri en ik zijn in navolging van de hila­ri­sche website passive aggres­si­ve notes een Neder­lands­ta­li­ge website van hetzelfde kaliber begonnen waar jullie foto’s of scans van zulke briefjes naartoe kunnen sturen. Screenshots van e-mails mogen ook en in het uiterste geval, bij­voor­beeld wanneer er geen foto­toe­stel voor handen was, mag een verslag van passief-agressieve com­mu­ni­ca­tie ook.

Wij zouden het bijzonder op prijs stellen als jullie de link van Waar is mijn melk? willen door­stu­ren aan mensen die in grote bedrijven werken of aan studenten in stu­den­ten­hui­zen, want daar valt het meeste te halen. Maar misschien dat uw eigen inbox ook een schat aan passief-agressieve briefjes herbergt. Of uw outbox natuur­lijk.
Ik hoop dat iedereen die zulke briefjes weet te hangen of zelf zulke briefjes schrijft, meedoet. Ik voorzie dikke pret.
Bedankt.

15 reacties

  1. Ha. Alles in hoofd­let­ter ja, zo hys­te­risch. Ik kreeg ooit eens een briefje op de auto geplakt toen ik deze ietwat schuin had gepar­keerd: “JEZUS WAT ASSOC­CI­AAL!”

  2. Ik ver­za­mel­de ooit briefjes die ik vond op school, in de super­markt, op straat. Jammer genoeg heb ik ze niet meer. Ik spreek nu ook over jaren geleden. Wel kan ik ooit vertellen dat ik ooit een briefje vond van een secre­ta­res­se aan haar baas. Ze hadden haar ver­jaar­dag samen gevierd en dat het gezellig was geworden was mij ook wel duidelijk. Een aantal weken later werd ik op staande voet ontslagen, omdat ik op een tafel stond te dansen. Ik moest onmid­de­lijk naar zijn kantoor komen. Daar haalde ik het briefje uit mijn broekzak en ineens mocht ik nog een paar maandjes blijven. Dit is niet gelogen.

  3. In mijn vorige huis hing er een schrijf­bord in de keuken waarop werd ‘gecom­mu­ni­ceerd’ over allerlei zaken als afwas, huistaken etc. Daar stonden soms ook mooie dingen op, plus com­men­taar van anderen. Ik weet alleen niet meer precies wat en ik heb er geloof ik ook geen foto’s van. Best wel jammer, eigenlijk…

    Verder ben ik tegen het com­mu­ni­ce­ren met briefjes. Zeg dan niks, denk ik dan. ;-)

  4. Morgen bij mij iets wat ik gevonden heb, toevallig. Misschien kan ik mijn knap­pe­ri­ge­ke­ver­t­jes­col­lec­tie bij Found Magazine inleveren. ;-)
    Vroeger had ik de prach­tig­ste briefjes van klanten, maar ja, voor het digitale tijdperk. :-(

  5. Zo zag ik een keer, in Amsterdam, toen de vuil­nis­dienst staakte & iedereen zijn zakken binnen moest houden, op een van de tien­tal­len toch buiten gezette vuil­nis­zak­ken een geel mem­o­pa­pier­tje die aan de zak was vast­ge­maakt met een vei­lig­heids­speld, met de tekst: beste buren, zullen we DIT niet meer doen??

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.