Wat weblog­waar­dig was achter de coulissen

Voor de vakantie schreef ik weinig, maar ook veel. Hier schreef ik bijna niets, achter gesloten deuren juist pagina’s vol. Mijn vader werd zeventig en ik schreef een kin­der­boek op rijm dat hij aan de kinderen van mijn zus kon voorlezen. Ik zal daar deze week wat stukjes van laten zien, want in com­bi­na­tie met de vorm­ge­ving van Yuri en de teke­nin­gen van mijn zwager is het erg goed gelukt.

Denkend aan dat boekje en al die momenten dat ik het afgelopen jaar zwijgzaam was op zezunja.nl dacht ik: ik kan best wat tipjes van de sluier oplichten. Want hoewel ik hier soms dagenlang geen tekstjes ach­ter­liet, gebeurde er achter de coulissen allerlei vriend­schap­pe­lijks dat in grote stilte ver­vaar­digd werd en achteraf werd vergeten, want ja, voorbij is voorbij. Maar het materiaal is op zich best weblog­waar­dig.

Laat ik dan maar bij het begin beginnen. Een jaar geleden, een paar dagen voor ik hier naartoe verhuisde, vierde mijn moeder haar zestigste ver­jaar­dag. Ze deed dat met een vrou­wen­di­ner, waar ik vorig jaar al eens over schreef.

Om te beginnen moet ik even melden dat mijn ouders uit zo’n liber amicorumcircuit komen. Dat wil zeggen dat ze, omdat ze dol zijn op het concept ‘schrijf een a4’tje over jezelf en/of de jubilaris’, inmiddels een boe­ken­kast kunnen vol­stou­wen met zelf­ver­vaar­dig­de dan wel ontvangen liberi amicorum.

Niettemin voegden we daar voor mijn moeder gewoon nog een liber amicorum aan toe. Namelijk dat van het vrou­wen­di­ner. In het stukje dat ik vorig jaar schreef over dat diner plakte ik ook het enorm toe­pas­se­lij­ke gedicht dat ik voor haar citeerde. Wat ik destijds niet toonde, waren de pagina’s die ik daarnaast nog voor mijn moeder maakte. Die zet ik hieronder. Klik daarvoor op de foto’s.

Waar ik zeker niet aan voorbij mag gaan in dit verband is de kaft die mijn crea-zus ontwierp waarin van alle aanwezige vrouwen een object werd verwerkt. De opdracht was om iets aan te leveren dat niet groter dan 1 x 1 x 1 cm was en dat iets met mijn moeder te maken had. Zodoende vond mijn zus bij de post alllerlei din­sig­heid­jes: het trein­kaart­je van mijn moeders aller­eer­ste bui­ten­land­se reis verkleind tot mini­a­tuur­for­maat, een megaklein doosje met mijn moeders geboor­te­grond, een melktand, han­ger­tjes, steentjes en andere bling-bling, fotootjes van één vierkante cen­ti­me­ter, enzovoort. Mijn zus verwerkte alle kleinoden in een ietwat dikke kaft en hop: een kunstwerk was geboren. Helaas heb ik daar (nog) geen foto van.

Maar goed, waar was ik gebleven, o ja, mijn pagina’s à­n de kaft. Ik heb mijn moeders naam weg­ge­haald, omdat ik dat wel zo netjes vind.

pagina 1

pagina 2

pagina 3

11 reacties

  1. @ manon: wat een olijke treactie en wat een nobel streven. Maar je e-mail hier neer­zet­ten heeft vrees ik veel recla­me­fol­ders tot gevolg. Maar goed.

    @ roosje, Gerjanne en esther: dank je wel.

    @ Bliss: Ja, en nee. Ik vind ik het wel leuk, maar ik kan ook tot op het bot jeuk krijgen van Maroon 5. Het varieert nogal bij mij. Deze keer stond-ie aan omdat mijn pekjoeter zacht stond en mij iTunes gewoon het hele alfabet afspeelde. Ik was ‘s middags begonnen bij Madeleine Peyroux en toen een uurtje later de telefoon ging, zette ik het geluid uit. Zo is hij via Marco Borsato en Madonna naar Maroon 5 gegleden. Nee, de M is niet echt m’n lie­ve­lings iTu­nes­ca­te­go­rie.

  2. Jawel hoor. Om precies te zijn, tussen Madeleine Peyroux en Maroon 5 zat:
    Madness
    Madonna
    Madreblu
    Madrugada
    Magazine
    The Magic Numbers
    The Mama’s and the Papa’s
    Manau
    Manic Street Preachers
    Manu Chao
    Marcel Dupre
    Marco Borsato
    Marcus Miller
    Mariah Carey
    Marianne Rosenberg
    Marillion
    Mark Lanegan
    Marlena Shaw
    Maroon 5

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.