Wii­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­i­ii

Mijn geliefde heeft het uit­hou­dings­ver­mo­gen van een Indische olifant. Niet alleen is hij bij de onmo­ge­lij­ke quiz inmiddels bij vraag 70 beland (met wat hulp van zijn liefje), ook heeft hij met bloed, zweet en tranen mijn ver­jaar­dags­ca­deau­tje dat al maanden overal uit­ver­kocht is op de kop weten te tikken.
En hoewel ik gisteren zo moe was dat ik eigenlijk alleen nog maar wilde huilen, heb ik toch nog heel fanatiek staan tennissen, poolen en vissen.

Ik vind het helemaal te gek, al was het maar omdat ik joggen maar niks vind en toch wat lichaams­be­we­ging nodig heb. Maar hoe moet ik nou ooit dat boek schrijven?

18 reacties

  1. Als het om spel­le­tjes gaat zal ik altijd een groot klein meisje blijven. Ik heb jarenlang spel­le­tjes­toer­nooi­en gedaan toen ik al geacht werd een groot meisje te zijn. En bin­nen­kort zetten mijn lief en ik het project The Unknown Gamer op en dan gaan we alleen nog maar meer spel­le­tjes doen.

  2. Ohhh! Hoewel ik overal loop te blèren dat die Wii echt niets voor mij is (je moet erbij bewegen en dat lijkt veel te veel op sport), ben ik stiekem toch een beetje jaloers. Jij kunt Zelda spelen!

  3. Oja, ik heb ook nog een blog.
    Ik schrijf nu al vier jaar en toch zit het nog niet in mijn systeem. Ik denk er nu aan, omdat ik zojuist een e-mail ontving van recen­sie­web met een vra­gen­lijst over het ‘bloggen als schrijver’.

    Bron: Claire Polders, schrijf­ster, expat (Parijs, de liefde etc. ) , filosofe en weblog­mo­de­ra­tor van ‘Schrij­vers op elkaar’, een neder­lands­ta­li­ge site van en voor ’ roman­ciers en poeten’.

    Jong, opti­mis­tisch, geele­veerd en zeer subtiel, allemaal bijzonder genaun­ceer­de mensen, niets gaat er rauw an toe, niets is er bont, chaotisch en onge­po­lijst. Keurig op nivo. Typisch intel­lec­tu­a­lis­tisch en licht pro­vin­ci­aals ‘correcte d’66’ a achtig hitsig sfeertje. Allemaal veilig opge­bor­gen in de mys­te­ri­eu­ze grotten waar de muzen op hun harpjes zingen. Een gehyp­no­ti­seer­de massa die ’ schrij­vers’. Pro­fes­si­o­nals, managers, reclame schrij­vers geen ‘literaire’ ambachts­lui.

  4. @Peter: ligt het aan mij, of doet jou reactie hier volledig niet ter zake?
    (No offense, want zo ja, dan hoort hij vast wel ergens anders thuis waar ik hem wel kan begrijpen.)

    @ Zezunja: ik hou helemaal niet zo van dat soort toe­stel­len, maar ik word al vrolijk van de naam alleen!

    Wiiiiii!

  5. De Wii steent de pan uit. Overigens biedt mijn twee-hoog-speelzone-recht-voor-het-raam-appartement nog een extra dimensie: publiek.

    Iedereen die in de auto aan komt rijden in de tegen­over­lig­gen­de straat moet zich het schompes lachen als ik tegen mijn vriendin sta te boksen…

  6. Vraag het even aan uw ‘collega’s’ hoe je het aan kan pakken inzake dat boek. Hoe zit het eigenlijk met de onderzoek van de poging tot moord op een van die collega’s?

    Oh ja,… ge gaat in Leuven toch een sig­neer­ses­sie houden he?

  7. Ah, de perikelen van een debu­te­rend auteur, zomaar te grabbel voor de mede­le­zen­de blogger, en dan een oli­fan­te­ri­ge vriend, die na de uit­ver­koop nog op de kop kan tikken wat jij wil, wat meer kan een mens nog verlangen?

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.