Stukjes in het wild

Zeer Vrij Naar Hole

Luister eerst Hole – Violet:

Lees dan dit:

Ik ben blij. Ze maken de lucht tegen­woor­dig van amethist. And all the stars look like little fish. Met ver­stuik­te enkel. Handen kwijt. Enkel kwijt. Go on! Take eve­ry­thing! Ik ben nog slechts een romp. Maar o zo blij. Blij met waar ik ben. En met wie. Might last a day, well mine is forever. Lieten de spoor­we­gen me vrijdag gewoon voor de tweede keer in den lande vast­zit­ten. Twee uur ver­tra­ging. En warm dat het was. Welja. Go on. Take eve­ry­thing. Eve­ry­thing. Het is moeilijk schreeu­wen in je hoofd. Maar toch blij hè? Dat heb je wel eens. Ik tenminste. Ik denk na. Hoe wordt een mens dan écht relaxt? You should learn how to say no. O ja. Okee. Doen we. Het zijn fijne dagen. One above and one below. Het werd tijd. En ik wil nog, nog. Zo zeggen ze dat hier. I want it again. Zoiets bedoelen ze dan. En al die dagen dat liedje. Het liedje dat ik tien jaar geleden grijs draaide. In de Govert Flin­ck­straat. I told you from the start just how this would end. Je krijgt het niet meer uit je hoofd. En als je zo blij bent als ik, schreeuw je het uit. Dagenlang. Omdat het niet meer uit je kop gaat. Nooit meer. Go on, take eve­ry­thing, take eve­ry­thing I want you to.

Dit stukje verscheen eerder hier.
Ik schreef dit stukje op 27 juni 2005.
Voor de hele tekst van Violet: kijk hier.

5 reacties

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.