Zezunja’s Tijpkast

Vanaf vandaag ontsluier ik mijzelf nog meer. U weet al hoe ik eruit zie, waar ik werk en hoe ik klink als ik zing. U weet zelfs waar ik bang voor ben en dat ik mij kan aanstellen als een klein kind. Maar wat velen van u nog niet weten, is hoe ik klink als ik praat. Laat staan hoe ik voorlees. En om eerlijk te zijn: ik wist dat ook nog niet. Ik lees wel eens voor hoor. Mijn nichtje, mijn neefje, of lieve mannen in bed. Maar dan komt het er niet op aan acht alinea’s foutloos voor te lezen. Mannen raken uiterst gecharmeerd van een hakkelende dame in bed.

Voor een zogenaamde podcast is het echter van levensbelang dat het wel foutloos is. Want u weet, in tegenstelling tot de mannen in mijn bed, nog niet hoe goed ik kan zoenen – en dat wil ik graag zo houden. Dus ervan uitgaande dat u minder vergevingsgezind bent, is het zaak dat ik het voor de tijpkast in een keer goed doe. Mijn hemel! Ik zeg u: dat is geen kattenpis!

Met andere woorden: het lukte niet. Ik hakkel zo hier en daar. Maar vergeef mij. Oefening baart kunst. En ik beloof u: ik zal nog goed oefenen.

Het idee achter mijn podcast (in Zezunjataal: tijpkast) is dat ik verstofte stukjes nieuw leven inblaas. Letterlijk. Met adem en stem. En ik kan alleen maar hopen dat er ergens í­émand is die dat tof vindt.

Vandaag: Bowie en de buuv, een stukje van 15 december 2005 dat u eveneens kunt nalezen in mijn archief. De linkjes in het oorspronkelijke stukje werken niet meer, excuseer. Maar dat wordt, hoop ik, ruimschoots goedgemaakt door de eerste aflevering van deze tijpkast.

[audio:buuv3.mp3]

(om de tijpkast te downloaden voor het nageslacht, klik hier)

Update: het mp3’tje is nu luider, dankzij lezer Paul. Dank daarvoor.