Zezunja’s Tijpkast

Vanaf vandaag ontsluier ik mijzelf nog meer. U weet al hoe ik eruit zie, waar ik werk en hoe ik klink als ik zing. U weet zelfs waar ik bang voor ben en dat ik mij kan aan­stel­len als een klein kind. Maar wat velen van u nog niet weten, is hoe ik klink als ik praat. Laat staan hoe ik voorlees. En om eerlijk te zijn: ik wist dat ook nog niet. Ik lees wel eens voor hoor. Mijn nichtje, mijn neefje, of lieve mannen in bed. Maar dan komt het er niet op aan acht alinea’s foutloos voor te lezen. Mannen raken uiterst gechar­meerd van een hak­ke­len­de dame in bed.

Voor een zoge­naam­de podcast is het echter van levens­be­lang dat het wel foutloos is. Want u weet, in tegen­stel­ling tot de mannen in mijn bed, nog niet hoe goed ik kan zoenen – en dat wil ik graag zo houden. Dus ervan uitgaande dat u minder ver­ge­vings­ge­zind bent, is het zaak dat ik het voor de tijpkast in een keer goed doe. Mijn hemel! Ik zeg u: dat is geen kattenpis!

Met andere woorden: het lukte niet. Ik hakkel zo hier en daar. Maar vergeef mij. Oefening baart kunst. En ik beloof u: ik zal nog goed oefenen.

Het idee achter mijn podcast (in Zezun­ja­taal: tijpkast) is dat ik verstofte stukjes nieuw leven inblaas. Let­ter­lijk. Met adem en stem. En ik kan alleen maar hopen dat er ergens í­émand is die dat tof vindt.

Vandaag: Bowie en de buuv, een stukje van 15 december 2005 dat u eveneens kunt nalezen in mijn archief. De linkjes in het oor­spron­ke­lij­ke stukje werken niet meer, excuseer. Maar dat wordt, hoop ik, ruim­schoots goed­ge­maakt door de eerste afle­ve­ring van deze tijpkast.

(om de tijpkast te down­lo­a­den voor het nage­slacht, klik hier)

Update: het mp3’tje is nu luider, dankzij lezer Paul. Dank daarvoor.

23 reacties

  1. Lisa

    Leuk Zezunja.
    Wel bizar om je stem te horen.
    Al luis­te­rend kwam ik tot de ont­dek­king, dat ik jou al een stem­ge­luid had gegeven, gek he!?
    Raar fenomeen..Dat je, al lezend, auto­ma­tisch een stem­ge­luid aan den weblog­gen­de mensch toevoegd.
    En wat ik nu hoorde was helemaal niet wat ik in gedachten had.
    Wat klink je serieus, rustig en volwassen.
    (Je spo­ra­di­sche gehakkel is juist erg charmant.)

  2. Hah! Charmant! Je lijkt wel een vent. ;)
    Nee, ik vind dat niet zo gek. Bovendien heb ik natuur­lijk al wel eens gezongen op tinternet. Misschien heb je dat nooit gehoord, maar dat zal voor sommige lezers/luisteraars ook wel invloed hebben op de ver­wach­tin­gen.
    En serieus? Rustig? Volwassen? *ver­bijs­te­ring slaat toe*

  3. Lisa

    Hahahaha!!! (ik moet toegeven mijn hersenen werken ook een beetje als die van een man…)

    Natuur­lijk heb ik je horen zingen!
    Maar het is de toon en klank van je stukjes die me een beeld van je stem­ge­luid hebben gegeven.
    En zodoende was ik verrast om ineens je zo SERIEUS te horen voorlezen. ;)

  4. Ik kende je stem al. :)

    Leuk om je te horen voorlezen, al kreeg ik het hier maar niet luid. Op mijn hoogste lap­top­vo­lu­me moest ik nog erg goed luisteren. Misschien ligt dat aan mij. :/

  5. @ lilith: O kut. Ik heb daar erg mee gewor­steld. Ik had het iets te zacht opgenomen en heb het toen door talloze programma’s gehaald om het harder te krijgen. Hier klonk het inmiddels hard genoeg, maar lap­top­boxjes zullen nog minder krachtig zijn.
    Volgende keer zal ik goed opletten.

    @ Lisa: Ik blijf ver­bijs­terd. Serieus! In hoofd­let­ters nog wel.

  6. Ja hoor, serieus. Vinnik ook. Niks mis mee, maar wel vrij serieus. En ook wel een soort, eh, netjes, wat ik niet zo verwacht had. Met een charmante r, ook (ik ben gewoon een man, vandaar).
    En ook een mooie “sorry, sorry, sorry”, van de Finse buuv, hoor ik nu.
    En inderdaad is Live 1974 fan­tas­tisch. Weer eens uit de kast halen vanavond (leuk, zo reageren terwijl ik luister – dat kan dus met gesproken blog).

  7. je klinkt heel anders als dat ik me voor­stel­de op het moment dat ik las dat ik je stem zou kunnen gaan horen. bizar eigenlijk. en hemel wat lees je rustig voor. slob­ber­kle­ren!!!

  8. liza

    Je hebt net de stem die ik me bij je voor­stel­de. :-) Heel leuk, zo’n voor­lees­stuk­je. Je mag ‘s avonds op de rand van m’n bed komen zitten voorlezen, lijkt me heerlijk. Nog van dat! Van mij mag er nog een beetje meer leven en intonatie in, als er boven gestommel is, mag het stommelig klinken, als er veel lawaai is luid en lawaai­e­rig, als je nog half slaapt slaperig…

  9. ik vond het heerlijk. zo hoor je voor te lezen. je doet me een beetje denken aan Tjitske Jansen, eveneens een Amster­dam­se geloof ik. Er stak een cd bij haar gedich­ten­bun­del waarop ze alles nog eens mooi voorleest, en daar luister ik heel graag naar. klaar en duidelijk en met de meeste aandacht voor de tekst, niet kiezen voor al te veel franjes, want het geweldige voor­lees­ef­fect heb je toch al.
    en hup, nog eens opzetten!

  10. Nova

    Leuk! En zo rustig inderdaad. (Behalve het eind dan; sjonge ik was net wakker en mijn boxen kunnen wel heel hard).
    Wat helpt om het te “ver­le­ven­di­gen” is om net te doen alsof je het aan een vriendin vertelt.

  11. @ Joost: haha, je moet niet reageren, je moet luisteren! Maar wel grappig zo’n hoor‐ik‐nu‐reactie. Die charmante r, daarmee bedoel je natuur­lijk mijn Kinderen voor Kinderen‐r. Juist ja, heel charmant. *kuch*

    @ Menck: dank je wel. I’ll take ‘best wel’ als een com­pli­ment.

    @ Annelies: *grijns* Eerst een com­pli­ment­je maken en dan zeggen dat je iets anders had verwacht. Haha. Wat een meevaller weer hè. *knipoog*

    @ Frommel: dat rustige heeft iets te maken met het met geknepen billen voorlezen. Ik vond het echt razend moeilijk. Ik ben zo benieuwd wat jullie dan hadden verwacht. Hoger? Hys­te­ri­scher?

    @ Liza: Hoho, alles op zijn tijd. Ik was al blij dat ik twee a4’tjes kon voorlezen zonder in elke alinea acht fouten te maken. Nu waren het er maar twee per alinea. Dus hoor­spel­ach­ti­ge dingen zijn natuur­lijk een ont­zet­tend goed plan, maar wel hoge­school. Daar ben ik nog niet aan toe. Maar ik hou het in mijn hoofd.
    En verder: bedankt. Ik zal eens aan je bed komen zitten… ;)

    @ tomasz: make my day! De anderen zijn het duidelijk niet met je eens qua poespas, maar het doet me goed te horen dat er tenminste iemand is die het zo al best vindt.

    @ gewebkijk: tsjonge, je verwacht wel veel van me hoor. Ik ben een knurft die al blij is dat ze kan voorlezen. Vertellen, man, dan zou ik die a4’tjes uit mijn hoofd moeten leren. Maar ik zal proberen het nog iets losser te doen, als dat is wat je bedoelt.

    @ Nova: ja, dat einde was iets te hard, maar dat vond ik zelf wel geinig. Maar ja, ik wist natuur­lijk dat het ging komen. En vertellen… tsja… zie mijn reactie aan gewebkijk. Jongens, jullie denken echt dat ik álles kan. Maar ik snap wat je bedoelt en ik zal erop letten.

  12. Sjonge wat leuk zeg! De mini‐versprekingen zijn juist wel natuur­lijk. Van mij mag het met nog meer intonatie, maar ik vind het al erg leuk en goed gedaan.
    En gewoon een lollig verhaal voor mensen zoals ik die ook mee­ge­nie­ten van boven­buufs muziek­keus (Marc Anthony op de repeat!)

  13. Margriet

    Leuk idee! Jouw stem is heel anders dan ik gedacht had.
    Dit stukje las ik gisteravond.Vannacht droomde ik van een stem van iemand die ik nog nooit gesproken heb. En dat klonk precies zoals ik in mijn hoofd had. Maar ja, dat was een droom.

  14. @ Margriet: jouw reactie was opgegeten door de spam­ver­grui­zer. Excuses daarvoor.
    En dat is wel heel meta, je een stem voor­stel­len en dan beves­ti­ging vinden in een droom.

  15. Eerst mijn pc een virus, daarna was ik zelf aan de beurt, ver­vol­gens mijn kindjes… afijn, geen tijd meer gehad voor het lezen van weblogs…
    Nu snap je waarom ik zo laat reageer: je stem klopt helemaal. Mooie rustige stem en een prettig geluid.
    Maar waar ik wel van baal is dat je Bowie niet even aan liet staan.…

  16. Och, zo fijn – voor­ge­le­zen worden. Alsof er dan een heel ander, veel sla­pe­ri­ger deel van mijn brein, aan­ge­spro­ken wordt dan in het lezen. Wellicht is dat ook gewoon zo, dat zal best.

    Maar het ene voorlezen zal het andere niet zijn, en dit..dit klinkt heel prettig. Wel heel netjes en helemaal uit‐ge‐sproken, valt me op. Welja, je bent vast super­ge­con­cen­treerd aan het werk hier, dan krijg je dat, denk ik. Doet er niets aan af. Het is fijn door je voor­ge­le­zen te worden.

    Ik deed het ook ooit eens – een gesproken stukje op mijn log. Maar dat klonk zo zwaar… heb ‘t er gauw weer afgehaald.

  17. Ja, dat is de ene kant van het verhaal. De andere kant is dat het een podcast is van getijpte stukjes die nooit bedoeld waren om geradiood te worden. Daar wilde ik ook wat nadruk op leggen.
    Bovendien heet mijn tantes podcast op haar site potkast, dus het zit in de familie zullen we maar zeggen.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.