Zijn gedachten niet ook virtueel?

Ik weet niet wat het is. Het suist in mijn hoofd. Drukte. Dromen. Daden. Ik wil, wil, wil. En word geveld door een haperend lijf en dito leden. Ideeën, kritische noten, overpeinzingen, ludieke plannetjes. En angst. Of nee. Geen angst. Bedeesdheid. Als was ik een heusche Belg. Ik word onzeker van mijn eigen zekerheid. De paradox van de Nederbelg.

Ik weet niet wat het is. Duizend woorden, maar geen zin. Geen volzin. Geen goesting. Met alles willen ophouden in de wetenschap dat ik over een uur al mijn woorden terugneem. Dat ik niet ophoud. Zelfs niet voor heel even.

Ik weet niet wat het is. Hobby’s te over, te veel, te fijn. Genoeg tijdverdrijf, maar geen tijd om te verdrijven. Een kwestie van keuzes maken op een besluiteloos moment. En dan maar hopen dat ik voldoende lef heb. En dat ik nog weet waarvoor ik dat nodig had.

Ik weet niet wat het is. Drie websites, met een vierde in aantocht. En een vijfde in mijn hoofd. Een woordendiarree van hebikjoudaar. Ook in mijn hoofd. Geen toets aangeraakt, maar toch al tien stappen verder. Zijn gedachten niet ook virtueel?

Ik weet niet wat het is, maar ik heb u gewoon even niets te melden.