De Brakke Hond: Alleen

Wat? Alleen, een melan­cho­li­sche monoloog.
Wie? Wannes Daemen (of Yuri Maanzand, zo u wilt).
Waar? In nr. 87 (2005) van literair tijd­schrift De Brakke Hond. En in 2004 als onderdeel van de voor­stel­ling Met Twee Alleen door Theater Dete­rug­keer uit Leuven.
Waarom? Omdat het moest. Van de liefde.

Alleen

Voor­proef­je:

Op het moment dat ge in een gesprek met iemand plots dezelfde fre­quen­tie vindt, bij­voor­beeld over het feit dat we allemaal een beetje Indiana Jones zijn, op de loop door een tunnel met maar één uitgang, ach­ter­na­ge­ze­ten door zo’n rond stuk rollend rotsblok.

Net op dat moment gebeurt er aan de overkant van het café het volgende: een lentefris paartje – groen achter oor en oog – keuvelt een eind weg. Zij drinkt blonde Leffe (en ze is het ook), hij drinkt warme chocomelk. In het midden van een onge­twij­feld mooie zin die hij aan haar lippen heeft ont­trok­ken, valt met een luide beng en veel kabaal een schil­de­rij van de muur. Naast het paartje. Exact naast het frisse paartje.

Op zo’n moment schrikt ge u natuur­lijk rot, maar als ik die jongen was geweest, dan had ik me achteraf wellicht de volgende bedenking gemaakt:
Zou het niet geweldig roman­tisch zijn om op exact dat moment, dat beng-rinkeldekinkel moment, uw in chocolade gedrenkte tong ter hand te nemen en de blonde Leffe tegenover u vol op de mond te zoenen? Een beng-rinkeldekinkel zoen voor de eeu­wig­heid?

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.