Columns

De Eenzame Planeet van Onmin: Historie

Voor VPRO’s Café De Liefde schrijft Zezunja een reisgids in tien delen over het eeu­wen­ou­de ves­ting­stad­je Onmin en schetst het mistige dal waar de liefde op de helling staat. Ze duidt de cultuur, de taal en de mensen in het universum van ruzie, rotzakken en jij-bakken.

Dit stukje gaat over exen vs. het nieuwe lief. Of over hoe de geschie­de­nis leidt tot het ontstaan van de Eenzame Planeet van Onmin, zoals de geschie­de­nis leidt tot het ontstaan van alles, maar dat is een ander verhaal.

De geschie­de­nis in de vorm van exen vs. het nieuwe lief is een drassig moeras van stevige momenten van eer­lijk­heid (‘Hee, ik heb al een leven gehad voor jou’) en plassen van zompige geschied­ver­val­sing (‘Ik heb van haar nooit zoveel gehouden’). Je nieuwe lief hoeft immers niet te weten dat je je ex al eens toe­fluis­ter­de dat ze de moeder van je kinderen zou worden, maar tege­lij­ker­tijd kun je natuur­lijk niet ver­doe­ze­len dat je al eens een adres met een ander deelde. Kortom: het is laveren, uitpakken en inbinden, en op de juiste momenten hetzij rea­lis­tisch, hetzij ver­bloe­mend uit de hoek komen.

Ik heb per­soon­lijk niet zo’n moeite met exen. Mijn lief­des­pal­ma­res is van dien aard dat ik een ander niet kan verwijten dat-ie een ook verleden heeft. Daarbij ben ik ijzer­sterk in beves­ti­ging zoeken (‘Ah, doe mij nog eens een com­pli­ment­je?’) Kort gezegd: ik ben goedkoop. Zeg mij dat ik je aller­lief­ste ben en ik geloof je. Tot zover geen last van exen dus.

Maar dan: exen kunnen ook last hebben van het nieuwe lief. Van mij dus. En dan wordt het ugly. Want ik kan dan wel schou­der­op­ha­lend het amoureuze verleden van vriendje gaan zitten accep­te­ren, als dat amoureuze verleden mij niet accep­teert dan vliegen de bakstenen alsnog door de ruiten.

Gelukkig zijn de bakstenen bij mij nooit daad­wer­ke­lijk door de ruiten gevlogen, maar pro­jec­tie­len in de vorm van hatemail heb ik in mijn leven al regel­ma­tig zien bin­nen­zei­len. Het begon op de lagere school. In de zesde klas kreeg ik via via een briefje toe­ge­stopt van de ex van mijn verkering. Er stond op dat ik hem moest laten gaan – of iets anders poëtisch. Na school wachtte ze me op en met drie vrien­din­nen ach­ter­volg­de ze me naar huis. Ze brulden nog eens dat ik het uit moest maken en ik holde bevend naar mijn kamertje. Haar daden werkten averechts. Ik volhardde en kreeg van hem mijn eerste zoen.

Tot zover de kleine Zezunja die zich doods­be­nauwd probeerde niet van de wijs te laten brengen. Maar kleine Zezunja’s worden groot en die hopen dat de exen van de vriendjes ook groot worden. En daar schortte het nogal aan: de afgelopen tien jaar ontving ik een door­mid­den gescheur­de trouwfoto van een ex en mijn vriend met daarop ‘Bedankt voor het ver­ru­ï­ne­ren van mijn huwelijk’. Iets later bij een ander vriendje een ellen­lan­ge hatemail met een hoog ik-snap-niet-dat-jij-nog-in-de-spiegel-kunt-kijken-gehalte, en weer later nog dosis smeek­be­des en scheld­kan­no­na­des van weer een andere ex.

Dus bij deze een oproep aan alle exen van mijn vriendjes-ooit: grow up en laat mij lekker schou­der­op­ha­len.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.