De Vluchtige zoen – Zezoenja

Dit stukje verscheen als column op VPRO’s Café De Liefde.

Er was er eentje waarbij de schaamte over­heerste. Die kwam ik tegen op straat. Ik was lazarus. Hij deed me denken aan de zanger van The Shorts. Dat maakte de schaamte niet minder. We kenden elkaar vijf minuten. We zoenden. Daarna liep ik verder met blosjes op mijn wangen. Ik schaamde me om de passie die ik voelde voor een jongen van wie ik de naam niet eens wist.

En er was nog een ander geval. Door hem hou ik hier dit pas­si­o­ne­le pleidooi voor De Vluchtige Zoen. Het was een Pool met een hoge hoed in Marseille, die me op een terrasje kwam ver­ge­zel­len vlak voordat de trein vertrok. We praatten met handen en voeten en hij miste een tand. Maar hij was charmant en hij had iets magisch. We kenden elkaar net zestig minuten toen mijn trein fluitend wegreed. Er volgde een harts­toch­te­lijk afscheid met een lange zoen, veel ik-mis-jes en wap­pe­ren­de zakdoeken uit het treinraam. Ik had geen adres of tele­foon­num­mer, maar wel een gevoel van groot gemis. Het was de oerversie van de vluchtige zoen.

Ik heb tijden van hevige zoenslet­te­rij gekend, maar omdat dat zo intens verdorven klinkt, hou ik het liever op liefde voor de vluchtige zoen. De vluchtige zoen is voor­be­hou­den aan mensen die je niet kent. De vluchtige zoen doet je altijd een beetje denken aan het woord zoenslet­te­rij en daarmee is het de verboden vrucht onder de zoenen.

Veel mensen zullen nooit in hun leven beginnen aan enige vorm van vluchtig zoenen. Bacteriën, moraal, rela­tie­trouw: er zijn tal van redenen denkbaar waarom de vluchtige zoen aan sommigen van ons voorbij gaat. Maar hoewel ze het zullen ontkennen, hebben veel aan smetvrees lijdende moraal­rid­ders bakken vol ervaring. School­feest­jes, stu­den­ten­le­ven, vakan­tie­vriend­jes, het leven zit vol vluchtige zoenen. Ontkennen is zinloos.

Het fijne van de vluchtige zoen is dat alle hormonen die je maar kunt bedenken een deuntje mee­f­lui­ten. Het is een bizarre mengeling van angst (is deze man die ik pas een half uur ken misschien een gestoorde gek die me de rest van mijn leven gaat stalken?), geilheid (vreemde lippen, vreemde geuren, vreemde smaken, alles vreemd) en schaamte (damn, wat ben ik gemak­ke­lijk te versieren). Die cocktail van lichaams­ei­gen drugs maakt de vluchtige zoen tot een geest­ver­rui­mend middel van heb-ik-jou-daar.

Mijn pleidooi mag duidelijk zijn. Rest mij enkel nog te waar­schu­wen voor Lloret de Mar-achtige prak­tij­ken. De cocktail werkt namelijk niet zonder een angst­hor­moon. En elke avond negen vreemde mannen afleb­be­ren is het terrein van de onver­schrok­ke­nen. Of om het in een paradox te zeggen: de vluchtige zoen moet wel exclusief blijven.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.