Het rim­pe­l­ef­fect van één propje

Soms is alles in mijn hoofd te groot. Dan ruim ik helemaal niets meer op, omdat eigenlijk álles geschil­derd moet worden. Ik doe geen kleine bood­schap­pen, omdat we eigenlijk heel veel in één keer nodig hebben. Niemand krijgt nog antwoord op zijn e-mail, omdat er nog 63 e-mails op een reply wachten. En er ver­schijnt geen stukje op mijn weblog, omdat eigenlijk de hele lay-out, het hele concept, het hele idee op de schop moet.

Het is een genetisch defect, denk ik. Dat ik in theorie don­ders­goed weet dat ik niet moet stapelen, maar in de praktijk steevast periodes heb dat ik nog geen kopje afwas, omdat dan in mijn hoofd ook gelijk de hele keuken verbouwd moet worden.

Het erge is dat zo’n stemming alom­vat­tend is, dus het komt niet netjes één voor één – dat ik eerst vind dat het huis een flinke lik verf nodig heeft en daarna vind dat ik nodig een ander kapsel moet – maar het komt allemaal, huppakee, inééns. De keuken moet verbouwd, de tuin moet anders ingedeeld, mijn website moet helemaal omgegooid, mijn levens­stijl is aan ver­nieu­wing toe, mijn werkwijze moet rigoureus anders en mijn dag­in­de­ling deugt niet. En dan maar afwachten hoe lang het duurt.

Deze keer duurt het lang en dat is ber­e­ris­kant, want dan krijg je de figuur dat je niet één keer denkt aan het aanmaken van drie nieuwe websites en het ver­plaat­sen van alle meubels in het bureel, maar dagen achtereen, meerdere keren per dag. Zittend op de plee: Zal ik een stukje schrijven? Nee, want dan moet ik de hele lay-out ver­an­de­ren. Hangend op de bank: Zal ik die kadertjes eindelijk eens ophangen? Nee, want er moet eerst iets met die muur gebeuren. Tan­den­poet­send: Zal ik dat keu­ken­kast­je eens uitmesten? Nee, want dan moeten ze allemaal opgeruimd worden en ik wil ook nog iets leuks doen met de bui­ten­kant. Ik ben echt in staat om een propje papier te laten liggen, omdat weggooien impli­ceert dat ik mijn archief eindelijk eens ga ordenen.

Ver­moei­end? Waan­zin­nig. Resultaat? Nul. Oplossing? Geen idee. Elk wel­den­kend mens zegt nu natuur­lijk: gooi dat propje vooral wél weg. Maar mensen van het kaliber Zezunja zullen begrijpen dat het zo gemak­ke­lijk niet gaat. Elke onbe­dui­den­de klei­nig­heid leidt tot een bespie­ge­ling van hoe alles anders moet. Om een voorbeeld te geven: ik haal de lakens niet van het logeerbed, omdat de logeer­ka­mer in zijn geheel danig opgeruimd moet worden. En zo ontbeert dit huis­hou­den een prachtig dek­bed­over­trek, omdat ik bijzaken niet van hoofd­za­ken kan onder­schei­den.

Ik wist me de afgelopen dagen te beheersen. Alleen de was, die liep wat uit de hand. Één wasje draaien kon niet. Nee, zeg, wat denk je. Het werden er vijftien.

Maar verder gaat het goed met mij. Tijd en financiën laten het niet toe alles anders te doen, mijn obsessie wordt daardoor beperkt. Okee, okee, de propjes worden tijdelijk niet opgeruimd, dat zou te veel gevraagd zijn. Maar ik ben nog niet aan­ge­trof­fen met stucplaat en verfkwast om het huis onder handen te nemen en ik heb evenmin de CSS van mijn website overhoop gehaald.

En hoe hard ik ook heb gepro­beerd geen stukje te schrijven over dat ik geen stukje schrijf: daar komt het wel op neer. Ik zal mijzelf karak­ter­ge­wijs eens tarten en mijzelf verbieden websites te ver­an­de­ren, nieuwe websites aan te maken, mijn dreads af te knippen of de keu­ken­muur te schil­de­ren. Dat zal me leren!

Met als gevolg dat het hier misschien soms wat stiller is, omdat de heli­um­stem­me­tjes in mijn hoofd voortaan in een loop raken:
– Zal ik een stukje schrijven?
Nee, want eigenlijk moet mijn hele website anders.
– Daar komt niets van in.
Maar eigenlijk moet mijn hele website anders.
– Daar komt niets van in.
Maar eigenlijk moet mijn hele website anders.
– Daar komt niets van in, etc.

37 reacties

  1. Ik maak een enorm gede­tail­leer­de lijst en daar mag ik een half jaar over doen. Ik heb zelf al veel te vaak niets gedaan door dit syndroom en het maakt me onge­luk­kig. Maar ik ben dan ook niet bestand tegen chaos in mijn hoofd.

  2. Begrijp het maar al te goed. Ook ik moet nog dit. En dat. En oh ja ook nog. Maar als ik dat allemaal doe dan.
    Op zijn Margriets kan ik het niet meer afleren, want het is nu wel duidelijk dat ik helemaal niet alleen ben. Misschien kunnen we een zelf­hulp­groep oprichten.

  3. Oh yeuy, een lotgenoot! Ik doe iets helemaal of ik doe het niet en dat is mijn motto. En nu moet ik eigenlijk mijn fraaie, oude vloer lakken. Maar dat doe ik niet, hoor. Want voor ik het weet krijgen de muren weer andere kleuren en de kozijnen moeten eigenlijk ook en en en…

    Ik zie het altijd maar als een extreme vorm van uit­stel­ge­drag. Want eigenlijk wil ik gewoon helemaal niks… vermoed ik dan. ;-)

  4. Her­ken­baar. Zo heb ik deze week mijn kamer helemaal uitgemest omdat ik nieuwe boeken had van op het boe­ken­fes­tijn (lees: veeel) en dat mijn boe­ken­kast nog volzat met rommel die ik toch niet meer lees. En vorige keer dat mijn haar geknipt was moest het ineens geverfd, ook al was er echt geen uitgroei.

  5. :-) Spreken wij hier van een vrou­we­lijk probleem? Ik ben volgens mij de eerste man die reageert, en ik herken het probleem niet. (Sterker nog: ik schiet meteen in de oplos­mo­dus, en dat is weer mannelijk)

  6. Dan ben ik de enige vrou­we­lij­ke uit­zon­de­ring? Ik kan zo’n propje al niet zien liggen zonder het op te ruimen. Ik denk wel dat áls ik wat propjes liet liggen, ik na een tijdje in zo’n vicieuze cirkel zou schieten, maar ik bereik dat stadium dus nooit. Toch krijgt hier geregeld het een en ander een andere kleur. Het is een kwestie van karakter denk ik. De oplossing is ook heel simpel, gewoon de propjes opruimen als je ze tegenkomt, maar dat blijkt dus niet zomaar te werken, voor veel mensen. :-s

  7. Oi, oi, oi… hier nog ene mensch van datzelfde kaliber. En het aller­erg­ste is nog dat je het beseft. Dat je inziet hoe het werkt, snapt dat het anders moet, maar en dan. Niks. Hopeloos frus­tre­rend.

    Soms lijkt een beetje minder zelf­re­flec­tie me zó rust­ge­vend ;-) .

  8. Ik dacht eigenlijk ook heus wel dat ik de enige was. Dat mijn ambities mijn daad­kracht in de weg zit. En hoe bela­che­lijk­het wel niet is zoiets tegen­strij­digs toe te moeten geven. Maar ik ben blij! Dat ik niet de enige ben! Ik begin er spontaan van te genezen.

  9. liza

    Jep, hier nog zo eentje. En daarom wonen wij nu al een jaar en twee maanden in een huis zonder behang of verf what­soe­ver, en zitten er al een hoop vlekken in ons eiken parket omdat we dat nog niet behandeld hebben, en vlekken op de gyproc achter de spoelbak omdat daar nog geen spatwand hangt enzo­ver­der enzovoort…

  10. Elsewhere

    En als je nu eens helemaal (HELEMAAL) niets doet? Voor een tijdje. Zitten en mediteren. Piekeren. Alle gedachten komen en gaan, maar één ding weet je zeker, je gaat er niet op reageren.

  11. Her­ken­baar, maar ik schiet dan meestal in actie, waardoor ik tot een kot in de nacht bezig kan zijn met mijn kamer her­in­te­rich­ten. Of het uur volledig uit het oog verlies terwijl ik de badkamer een nieuwe look geef. Hopeloos verloren in tijd voel ik me dan, voral als een huis­ge­noot­je me komt zeggen dat het echt wel tijd is om te gaan slapen…

  12. vreemde machten zijn hier bezig… Ik herinner me je post over syn­es­the­sie, toen bleek iedereen syn­estheet… ofwel heb je iets besmet­te­lijks, Zezunja, ofwel… tja… vreemd! (glimlach)

  13. Heel vreemd is dat toch niet, sodade? Als je de situatie herkent ben je sneller geneigd te reageren, en Zezunja heeft kennelijk genoeg lezers voor een sub­stan­tie­le oogst her­ken­ning. ;-)

  14. Tjon­ge­jon­ge, het lijkt wel een sessie bij zezun op de sofa.
    Ik heb dit probleem ook. Eigenlijk heel maf.
    Maar ik heb mezelf aan­ge­leerd om met de Franse slag door het huis te gaan. Té vaak zag ik dat de zaken die ik wilde aanpakken steeds weer als een tsunami terug­keer­den. Om moedeloos van te worden.
    En nu ik mijn nieuwe iMac heb.… ai-ai-ai-ai, dat vréét tijd, weetje. Dus con­ces­sies moeten worden gedaan ;)

    P.s. Waarom typ ik werled en mezlef steevast verkeerd? Kunnen we daarvoor ook eens op de sofa? Ghegheghe

  15. Ha je schets ‘n aardig beeld van een free-lancer. Het schijnt dat als je een lijstje maakt, zoals je deed, de problemen oplosbaar zijn.

    @Sodade, die vreemde machten noemt men in de menskunde het Barnum Effect.

  16. Zo enorm hevig als bij jou is het bij mij zeker niet, Zezunja. Mijn hoofd zit niet vol­ge­propt met een lijst van wat er allemaal nog zou moeten gebeuren, daar ik voor mezelf heb uit­ge­maakt dat niks moét. Karweien aller­han­de mógen gebeuren maar moeten niet.
    Ik doe dingen alleen als ik er helemaal klaar voor ben en dat hangt af van de volgende 3 zaken:
    1. de spen­de­rings­tijd die ik ervoor overheb
    2. de hoe­veel­heid goesting op dat moment
    3. mijn gemoeds­toe­stand
    Pas als die 3 voor­waar­den spontaan in actieve ver­bin­ding staan met elkaar, dan pas kan ik in actie schieten en mezelf overgeven aan een karwei. Kleine oprui­mings­tus­sen­door­tjes vallen me doorgaans niet zo zwaar, die doe ik zowaar zonder erbij na te denken. Kwestie van de boel toch een beetje properkes te houden voor mocht er onver­wachts bezoek bin­nen­val­len.

  17. Ik heb er ook last van, maar ik heb dé oplossing gevonden: mijn vriendin is heerlijk oplos­sings­ge­richt. Zij helpt mij mijn hoofd op te ruimen en ik breng af en toe een beetje ver­war­ring in de hare (want hé, het levert ook ont­zet­tend leuke, creatieve dingen op) en zo zijn we allebei tevreden!

  18. Jeutje, wat veel reacties. Terwijl ik dacht dat iedereen een dikke mid­del­vin­ger zou opsteken. Stukjes schrijven over waarom je geen stukjes schrijft zijn zó stom!

    Anyway: ik ga iedereen die zegt ‘her­ken­baar’ maar eens wijzen op de weblo­ge­ti­quet­te: her­ken­baar is voor begin­ne­lin­gen, gevor­der­den zeggen erbij dat ze het eigenlijk niet mogen zeggen en echte die-hards steken een dikke mid­del­vin­ger op. Maarre, het is wel her­ken­baar hè?

    Voor het overige: deze fase is bijna voorbij, er worden weer propjes opgeruimd en er wordt weer genoegen genomen met minder dan rigoureus.

    En dan nu de ant­woor­den aan de reageurs die een antwoord willen.

    @ Lijn: uhm, 34 reacties met veelal dezelfde teneur, nee, ik geloof niet dat wij de enigen zijn. ;)

    @ Margriet: Nee, dat staat niet stom maar wel jaloers­ma­kend. Want afleren zou bij mij dan dus betekenen dat ik in zo’n stemming gelijk al mijn slechte eigen­schap­pen wil eli­mi­ne­ren. Dat is het hele probleem. Lucky bastard, jij.

    @ Oker: Ver­stan­dig! Tot zo’n lijst kom ik pas als de stemming voorbij is, en dan is-ie niet meer nodig. Hoe onprak­tisch.

    @ Veerle: Yeah, lot­ge­no­ten­con­tact en dan zelfs daar niet meer op reageren, omdat dat dan in het mandje ‘o ik moet nog zóveel lot­ge­no­ten een hart onder de riem steken’ valt. Wat zei ik ook alweer? Hoe onprak­tisch.

    @ Rosalie: Zo zie ik het dus niet, want mijn handen jeuken en als ik tijd en geld had, ging daad­wer­ke­lijk al mijn muren schil­de­ren.

    @ Bart: Ja, goeie analyse. Het is des vrouwen.

    @ Irene: Ik vond jou al niet zo’n vrouw­t­je­vrouw­tje, hoewel opruim­woe­de dan wel weer iets vrou­we­lijks is, m.i.

    @ Liza: Jaja, dat is het. Exact zo!

    @ Elsewhere: Dat klinkt erg vrij­wil­lig, maar zo gaat het dus al onvrij­wil­lig. Ik zou het graag als oplossing zien, maar ik geloof dat dát juist het probleem is. ;)

    @ Smara Ratih: Als ik tijd en geld genoeg had voor alle plannen dan zou dat bij mij zeker ook zo gaan. Maar ik werk nog (god­zij­dank) en ik ben blut als wat, dus al die grote plannen blijven tollen in mijn hoofd.

    @ Sheila: Dankjewel!

    @ Soes: Ik tik ook talloze woorden altijd fout. Daarover heb ik al vaak geschre­ven, maar het blijft een leuk fenomeen. Bin­nen­kort afle­ve­ring zoveel van de altijd foute woorden.

    @ Ivar: En free­lan­cer aan elkaar ;-P
    Veel mensen die hier ‘her­ken­baar’ roepen zijn geen free­lan­cer, denk ik. Maar inderdaad als free­lan­cer kun je je gemak­ke­lij­ker aan die vicieuze cirkel overgeven. Overigens ging mijn werk gelukkig wel gewoon door, anders hongerde ik ook nog dood.

    @ M-go: Dan heb je het inderdaad niet zo ernstig. Wat zeg ik? Jij hebt daar helemal geen last van zo te horen.

    @ Julie: Let’s ignore…

    @ Cyriel: Gij gelukzak.

    @ Drs: Nee, zoals ik ook ant­woord­de aan Rosalie, het is geen uit­stel­ge­drag. Als ik tijd en geld had, zou ik het echt doen. Ik ben niet lui of langzaam, maar arm, druk en licht gestoord. ;)

    @ Elsewhere & Drs: Ai, en hoe moet het dan met mijn ima­go­be­wa­king?

    @ El Salvador: Goed gezien. En jouw naam belooft veel. Doe er wat aan!

    @ Ex-buurvrouw: Je diepvries opgegeten??? Ik voorzie ernstige obsti­pa­tie.

    @ Cyriel: Pcies.

    @ Fey: Ik mis iets.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.