Ik ben de leider die ik niet wil zijn

Ik ben in alles de leider die ik niet wil zijn.

Een goed mens zou iedereen kunst en cultuur gunnen, mooie tuintjes voor de deur, fonteinen waar mogelijk, en toch minstens het mini­mum­loon. Maar ik niet. Ik laat mensen komen om in houten hutjes te wonen en slechts te werken, te werken en te werken. Ze krijgen van mij niets meer dan het hoog­no­di­ge: eten, een slaap­plaats en water. En zodra ik ze niet meer nodig heb, sloop ik de hutjes en zet ik ze het land uit. Ik voorkom zelfs dat mensen hoog­op­ge­leid of wel­door­voed raken. Daar worden ze alleen maar veel­ei­send van.

In tijden van armoede sus ik het volk met religie en als ik te veel onrust heb, hou ik de burgers van de straat door grote legers te vormen. Ook heb ik al ontdekt dat je het beste in de wapen­han­del kunt gaan, als je wilt dat de economie floreert. En dat je wel corrupt moet zijn, als je levens wilt sparen. Ik won na 10 jaar alle levels van Caesar III, Zeus, Pharao en Emperor en ik weet nu waarom de wereld werkt zoals die werkt.

Ik ben in alles de leider die ik niet wil zijn en u kunt roepen dat het maar een spelletje was, maar ik geef u ongelijk. Want ik weet zeker dat ik het in het eggie ook zo zou doen. Het is namelijk de enige manier.

Goed­be­doel­de soli­da­ri­teit: ik heb het vaak gepro­beerd, in de begintijd, 1995 gok ik, gaf ik een tijd lang iedereen luxe spullen, een opleiding en vermaak. Maar daar valt niet tegenop te werken. Als je iedereen dát comfort wilt bieden, én gezond­heid en vei­lig­heid dan heb je elke persoon twee keer nodig om dat allemaal bij elkaar te pro­du­ce­ren. Kortom: je hebt altijd mensen nodig die dingen maken die ze zelf nooit zullen gebruiken.

Ik ben in alles de leider die ik niet wil zijn en het werkt als een tiet. Smerige mecha­nis­men kennen geen geheimen meer voor mij. Ik dump over­schot­ten bij ‘bevriende’ landen, ik besteed zonder scrupules de helft van de schatkist aan omkoping en ik doe aan win­dowdres­sing: ik zet stand­beel­den neer terwijl er eigenlijk struc­tu­re­le oplos­sin­gen nodig zijn. Ik was een Obama in de dop en na tien jaar spelen ben ik verworden tot een Bush van het ergste soort.

Ik ben in alles de leider die ik niet wil zijn. Maar als ik de leider was geweest die ik had willen zijn, was ik nooit zover gekomen. En wat ik me nou afvraag: zouden de Bal­ke­n­en­des en de Bushes van deze wereld dat, na 10 jaar en zoveel levels, ook denken?

8 reacties

  1. @ Joost: Mwah, nee, maar de parallel zit ‘m vooral in de grote belofte. Ik leek een leuke leider te worden, maar als je de mecha­nis­men eenmaal door en door kent word je vanzelf een Bush-achtige. Dat lot staat Obama ver­moe­de­lijk ook te wachten

  2. dwarzand

    Die kat van jullie, dat moet wel de sterke arm zijn. Die volgt namelijk onver­stoor­baar de gangen van een stuk of wat onver­la­ten die met karretjes met buit ervandoor gaan. Of zijn dat bankiers met een stapel goud, gewonnen uit jouw belas­tin­gen, en houdt hij eventuele opstan­di­ge hon­ger­lij­ders in de gaten, om ze te besprin­gen zodra die aktief dreigen te worden?
    Hoe dan ook, het is mijn held!

  3. Starspangler

    lol, spooky her­ken­baar. Bedankt voor het ophalen van goede her­in­ne­rin­gen. Je slot vraag doet me rea­li­se­ren dat ik toch nog naïef ben over de politiek, ik ga er namelijk vanuit dat Bak en Bos beseffen dat we in een demo­cra­tie leven en een dergelijk lei­der­schap waar­schijn­lijk niet tot het winnen van de ver­kie­zin­gen leidt. Daar is men al te veel verwend voor – wel proberen met de nieuwe versie van Real World maar volgens mij duurt het nog wel even voordat die uitkomt.

  4. J

    het verschil is dat zo’n spel en de spel­re­gels door gefrus­treer­de minds in elkaar wordt gezet en dat de politiek niet wordt gemaakt maar wordt gespééld door gefrus­treer­den.

    Ergo, er is hoop.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.