Ik ben de leider die ik niet wil zijn

Ik ben in alles de leider die ik niet wil zijn.

Een goed mens zou iedereen kunst en cultuur gunnen, mooie tuintjes voor de deur, fonteinen waar mogelijk, en toch minstens het minimumloon. Maar ik niet. Ik laat mensen komen om in houten hutjes te wonen en slechts te werken, te werken en te werken. Ze krijgen van mij niets meer dan het hoognodige: eten, een slaapplaats en water. En zodra ik ze niet meer nodig heb, sloop ik de hutjes en zet ik ze het land uit. Ik voorkom zelfs dat mensen hoogopgeleid of weldoorvoed raken. Daar worden ze alleen maar veeleisend van.

In tijden van armoede sus ik het volk met religie en als ik te veel onrust heb, hou ik de burgers van de straat door grote legers te vormen. Ook heb ik al ontdekt dat je het beste in de wapenhandel kunt gaan, als je wilt dat de economie floreert. En dat je wel corrupt moet zijn, als je levens wilt sparen. Ik won na 10 jaar alle levels van Caesar III, Zeus, Pharao en Emperor en ik weet nu waarom de wereld werkt zoals die werkt.

Ik ben in alles de leider die ik niet wil zijn en u kunt roepen dat het maar een spelletje was, maar ik geef u ongelijk. Want ik weet zeker dat ik het in het eggie ook zo zou doen. Het is namelijk de enige manier.

Goedbedoelde solidariteit: ik heb het vaak geprobeerd, in de begintijd, 1995 gok ik, gaf ik een tijd lang iedereen luxe spullen, een opleiding en vermaak. Maar daar valt niet tegenop te werken. Als je iedereen dát comfort wilt bieden, én gezondheid en veiligheid dan heb je elke persoon twee keer nodig om dat allemaal bij elkaar te produceren. Kortom: je hebt altijd mensen nodig die dingen maken die ze zelf nooit zullen gebruiken.

Ik ben in alles de leider die ik niet wil zijn en het werkt als een tiet. Smerige mechanismen kennen geen geheimen meer voor mij. Ik dump overschotten bij ‘bevriende’ landen, ik besteed zonder scrupules de helft van de schatkist aan omkoping en ik doe aan windowdressing: ik zet standbeelden neer terwijl er eigenlijk structurele oplossingen nodig zijn. Ik was een Obama in de dop en na tien jaar spelen ben ik verworden tot een Bush van het ergste soort.

Ik ben in alles de leider die ik niet wil zijn. Maar als ik de leider was geweest die ik had willen zijn, was ik nooit zover gekomen. En wat ik me nou afvraag: zouden de Balkenendes en de Bushes van deze wereld dat, na 10 jaar en zoveel levels, ook denken?