Stukjes in het wild

Ik was dertien in ’87, dus de wansmaak vierde hoogtij

In november bedachten we dat we op de laatste dag van het jaar een eigh­tiesquiz wilden orga­ni­se­ren. Liefst met ‘Ollanders én Vlamingen, liefst met een man of twaalf, liefst bij ons thuis en liefst met een avond­vul­lend programma.

Afgelopen maandag was het zover, de quiz klopte helemaal: er waren ‘Ollanders én Vlamingen, het was bij ons thuis, de quiz duurde zes volle uren en we waren met zestien man waarvan de meesten elkaar niet kenden.

Ik giet het verslag van de quiz in hoofd­stuk­jes, om te beginnen met de voor­be­rei­ding.

Stock Aitken & Waterman
Vergeef me, maar als i­k terugdenk aan de jaren tachtig, denk ik aan Stock, Aitken en Waterman. Ik was dertien in ’87, dus de wansmaak vierde hoogtij. Mijn lief is even oud als ik en aangezien wij beiden een even grote vinger in de pap hadden, regeerde in onze quiz de wansmaak.

De moei­lijk­ste vragen in de wan­smaak­ca­te­go­rie waren 1. die waar je Modern Talking alleen aan hun haar moest herkennen, want ze zagen er hetzelfde uit als alle andere man­nen­bands in de eighties, alleen dan met een iets grovere per­ma­nent­krul. En 2., een medley waarin tien intro’s van Stock Aitken & Waterman achter elkaar stonden. En dan is Bana­na­ra­ma dus niet te onder­schei­den van Rick Astley en Kylie en Jason.

Wist u trouwens dat S, A, & W ook Band Aid pro­du­ceer­den en You Spin Me Round Round van Dead or Alive? Ik vond dat wel voor ze pleiten. En wisten jullie hoe ze eruit­za­gen?

Schou­der­vul­ling
De meeste jaren tach­ti­gout­fits gingen in één van mijn negen ver­hui­zin­gen verloren. Alleen de Converse All Stars gaan in veertien ver­schil­len­de kleuren nu al twintig jaar mee. Maar aangezien we onze geno­dig­den hadden opge­za­deld met de dresscode ‘strictly eighties’, moesten we er zelf toch ook aan geloven. Gelukkig kocht ik laatst in een noodgreep witte sport­sok­ken (noodgreep, heusch), dus een deel van Yuri’s outfit was al klaar. Een ander voordeel is dat de eighties weer heel erg hot zijn. Daar zit ook een nadeel aan, want been­war­mers kosten ineens veel geld, terwijl je die drie jaar geleden aan de straat­ste­nen niet kwijt kon, maar toch: er waren dunne riempjes te over, vleer­muis­mou­wen, grote oorbellen en flu­or­kleu­ren, dus er was een kans dat iedereen wel een eigh­tiesout­fit kon vinden.

In de weken voor­af­gaand aan de quiz schar­rel­de ik overal spul­le­tjes vandaan om mijn outfit te ver­vol­ma­ken. Mijn moeder bleek nog losse schou­der­vul­lin­gen paraat te hebben. Luna stuurde mij onlangs een stel buttons. Verder vond ik nog een trui tot op mijn knieën, en met een smal riempje eromheen was dat heel erg Doris D and the Pins. Diep in een la diepte ik een doos met alle kleuren oog­scha­duw van de regenboog op die ik aan­schaf­te in, jawel, de jaren tachtig…

Nog een weetje voor de lief­heb­bers: in Vlaan­de­ren heten schou­der­vul­lin­gen epoletten (of epau­let­ten).

Sonny Crocket
Het bezoek was mind­blo­wing eighties. Kraagjes rechtop, veel, heel veel gel en zowel de mannen als de vrouwen hadden big hair waar mogelijk. Er was een Tracy Ullman‐look‐a‐like met een pettycoat en een zacht­paar­se bloes waarvan de punten ter hoogte van haar taille geknoopt waren. Sonny Crocket himself kwam ons met een bezoek vereren, zonder sokken en met roze colbert met opge­stroop­te mouwen. Woei, zo fout! Mijn lief was een Jimmy Somerville‐figuur met een dun strop­das­je over een licht­blauw poloshirt, een heel hoog opgerolde broek en zo’n Danny de Munkpet. Er kwam een Curiosity Killed The Cattype met een hoedje en een giletje, En A. was de onbe­twist­ba­re schou­der­vul­ling­kam­pi­oen, bovendien had ze van die broches in de vorm van gekleurde zon­ne­bril­len en een stel grote ronde hang­oor­bel­len. Er waren zeker tien been­war­mers aanwezig en ik telde drie jeans­jas­jes en -bloesjes. Alle vrouwen zagen er mis­han­deld uit met blauwe oog­scha­duw en vieze paarse lippen en er was iemand met een heusch Dolly Dotkapsel. Ik ben nog immer ontroerd door de details. De sjaaltjes met twee van die punten over je borst hangend, veel letters op kleren, opgerolde mouwen en een vleugje New Wave.

Pia Zadora
Een groot deel van de quiz bestond uit muziek­vra­gen (iets meer dan een derde denk ik). We hadden vragen over muzi­kan­ten en hun uiterlijk. We hadden vragen over vervormde muziekjes, we hadden medleys waaronder eentje met een resem gelikte saxofoonsolo’s uit de jaren tachtig, eentje met syn­the­si­zers, en een met duetten (Aretha & George, Aretha & Annie, Tina & Mick, Mick & David, etc.). We hadden een boel kop­te­le­foon­vra­gen, waarbij iemand uit het publiek met een kop­te­le­foon een liedje moest mee­n­eu­rie­ën en dan moest de rest raden wat het was.

De voor­be­rei­din­gen waren utterly fan­tas­tisch, veel bands bedenk je meteen als je aan de eighties denkt (Michael Jackson, Madonna), maar wie denkt er nog wel eens aan Wee rule van de Wee papa Girl Rappers of aan Go see the doctor, die rap over een soa. Daarbij is het fan­tas­tisch om de echt goede New Wave terug te horen.

Maar het opval­lend­ste aan de voor­be­rei­din­gen was dat ik de eerste weken niet kon ophouden met dansen. Kennelijk raakt jaren tachtig­mu­ziek mijn oer­dans­in­stinct. Dat geeft te denken.

Edoch, na ongeveer een maand kwam het mijn oren uit. Nog één keer Pet Shop Boys en nog één keer de over­ge­pro­du­ceer­de ellende van Whi­te­sna­ke en ik zou mijzelf van kant maken. De quiz moest toen nog beginnen.

Overigens: een gotspe is wel dat de winnaar van de quiz (en dat was hij met straat­leng­te) Pia Zadora en Jermaine Jackson niet herkende in de duet­ten­med­ley. Hoe eighties ben je dan?

De wijnvlek van Gor­bat­js­ov
De vragen die niet over muziek gingen waren vragen over gadgets, over nieuws, foto­vra­gen, film, tv en per­soon­lij­ke vragen. Qua nieuws domi­neer­den de val van de muur, het Hei­zel­dra­ma, aids, de Herald of Free Enter­pri­se, Reagan en Tsjer­no­byl. Qua gadgets waren het – onder veel meer – teletekst, jojo’s, Donkey Kong en de lolobal waar de aandacht naar uitging.
De foto­vra­gen waren ook mooi, met natuur­lijk een bij­zon­de­re plaats voor de man met de bood­schap­pen­tas op het Plein van de Hemelse Vrede, maar ook foto’s van Boris Becker, FloJo, de Chal­len­ger en de kaart van Europa in 1980.

De quizers werden massaal vertederd door de film‐ en tv‐vragen. Tranen vloeiden bij de scène waarin het paard Artax verdrinkt in het moeras van The Neve­ren­ding Story. En dan te bedenken dat we er niet eens beeld bij lieten zien. De vraag bestond slechts uit het geluid van de scène. Later zei iedereen ‘Aaaah’ bij de begintune van Familie Ties en een scène met Tony en Angela uit Who’s the Boss.

In alle hectiek van de voor­be­rei­din­gen bedachten we veel meer vragen dan er in een quiz van zes uur passen. Helaas, want zo kwam een van de leukere vragen er niet. We zouden de wijnvlek van Gor­batsjov zo close‐up laten zien dat die net een landkaart zou lijken. De vraag zou zijn: waar ligt dit?

Rob Lowe
Tot slot de per­soon­lij­ke vragen. Alle quizers kregen vooraf een paar vragen over hun favoriete muziek, film, tv‐serie, kle­ding­stuk en woord uit de jaren tachtig, en over hun grootste idool en het nieuws­feit dat ze het meeste was bij­ge­ble­ven.

De ant­woor­den van de deel­ne­mers waren won­der­baar­lijk over­lap­pend, want hoewel de leeftijd varieerde van 27 tot 40 en de herkomst van Wuust­we­zel tot Amsterdam bleken de jaren tachtig toch gro­ten­deels dezelfde high­lights te kennen. Er waren zowel Neder­lan­ders als Belgen fan van Merlina en Ciske de Rat. Er hadden zowel Neder­lan­ders als Belgen her­in­ne­rin­gen aan de Herald of Free Enter­pri­se, het Hei­zel­sta­di­on en de lolobal. En er waren zowel Neder­lan­ders als Belgen dol op Back to the future.

Mijn per­soon­lij­ke lijstje moest ook geraden worden.
Wat vond je – in de eighties – de beste tv‐serie? Dallas
Wat vond je – in de eighties – het leukste gadget of speelgoed? Monchichi
Wat vond je – in de eighties – de aller­leuk­ste film? About last Night
Wat was – in de eighties – je favoriete kle­ding­stuk? (nauwgezet beschrij­ven!) All Stars met rasta­ve­ters
Wie was – in de eighties – je aller­groot­ste idool? Rob Lowe
Welk nieuws­feit – uit de eighties – herinner je je het best of heeft het meest indruk op je gemaakt? Herald Of Free Enter­pri­se
Wat is voor jou het ultieme woord van de eigthies? Wrede bok.

Er was nog iemand met als eigh­ties­woord wrede bok. Dat was ook een Amster­dam­se, geloof ik. Dat moet wel.

Het syn­the­si­zer­syn­droom
Ik kan geen Ad Visser meer zien, ik gooi mijn zweet­band­jes weer in een verre uithoek van mijn huis, als ET belt, neem ik niet meer op, en als Yuri nog een keer het woord Vangelis op zijn Neder­lands uit­spreekt (Van Geeeeelis, met een zachte g – ^$&*#$), dan sta ik niet meer voor mezelf in.

25 reacties

  • Irene

    Deze hele fase is mij wat muziek en kleding betreft ontgaan (want oud en serieus aan het werk), ik herken dan ook bijna niets, maar als ik die beschrij­ving zo lees was de mode toen kleurig en vin­ding­rijk, het klinkt niet echt wan­sma­ke­lijk.
    Eén brandende vraag is opgelost door googlen:de lolobal; maar waar deed je Donkey Kong (ook gegoogled, ik ben echt zooo out of it). Moest je daarvoor de deur uit? Er waren toch nog haast geen computers.

  • Zezunja

    Ja, de quiz was toe­ge­spitst op tieners in de eighties. De 40‐er en de 27‐er in het gezel­schap hadden het misschien iets moei­lij­ker dan de rest.

    De mode was enigzins kleurig en vin­ding­rijk, die fif­ties­re­vi­val van toen, met pet­ty­coats en zwart/witte blokjes of stippen was okee, en de new wave/ska‐dingen waren ook okee, maar dat Dolly Dots‐ en Culture Club‐achtige met al die pas­tel­kleur­tjes, strikken en dat blonde getou­peer­de haren­ge­doe was wel way over the top.

    Donkey Kong kwam begin jaren tachtig uit op van die Nintendo‐handcomputertjes.

    http://www.ggdb.com/img/ggdb/vol0/5764_3_fs_gm.jpg

    En je had al van die grote Atari’s en Nintendo’s waarop je com­pu­ter­spel­le­tjes op tv kon spelen.
    Met de lolobal heb je toch wel iets gemist, trouwens.

  • Luna

    OOOOOH dat klinkt helemaaal geweldig! Waar­schijn­lijk had ik geen enkele vraag geweten, behalve dan die van Pia Zadora en Jermaine Jackson…

  • Zezunja

    Ik denk dat je veel meer zou hebben geweten dan je nu denkt. Als die her­sen­cel­len eenmaal losweken dan komt er een hoop bullshit vrij hoor, dan zou jij de stem van ET ook in een fractie van een seconde herkennen, dan zou je I just called to say I love you bij de eerste tonen raden en je zou ook weer weten wie Cliff Barnes was.

  • esther

    Wat ont­zet­tend geweldig, dit hele log was al een feest der her­ken­ning voor me!! Monchichi’s, Go see the Doctor (1e singletje van m’n broertje, hij draaide het grijs, en hij was nog te jong voor een SOA :)), Curiosity Killed The Cat!! Super!

  • frommel

    wist je ook dat waterman van stock en co. treinen spaart. en dan niet model­trei­nen maar echte grote stoom­lo­co­mo­tie­ven.

    jezus, waarom weet ik dit. waarom weet ik dat dries roelvink depres­sief is. waarom weet ik hoe de vriendin van wolter kroes heet…

  • Nele

    Oh ja, ‘about last night’, dat moet zowat mijn eerste seksuele voor­lich­ting geweest zijn! Maar ik was dan ook (net) geen tiener in de jaren tachtig. Mijn muziek­ken­nis uit die tijd bestaat vooral uit Kinderen voor kinderen ;-)

  • Nele

    Ps: En ook al kan ik me voor­stel­len dat je het op de duur helemaal beu was, ik vind zo’n 80‐quiz echt iets voor jullie. Het enthou­si­as­me en de serieux waarmee jullie voor der­ge­lij­ke zaken gaan, vind ik gewoon heel erg schattig. Fijn dat je 16 vrienden hebt, die er ook helemaal in mee gingen :-)

  • Polle

    “Wrede bok”. Dat is echt een eeu­wig­heid dat ik dat gehoord heb. Om precies te zijn twintig jaar geleden, duh.

  • FrankiePebbles

    Ja, zo was het. Mis wel nog Rubik’s Cube en de Cosby Show. En Knight Rider. Dukes of Hazard. Zeg ‘ns Aaa. En Fame. En die tranen met tuiten musical Annie. Maar ja, ze duurden ook wel pak em beet tien jaar, de eighties.

  • Zezunja

    Annie, Knightri­der, en de Cosby Show hadden we er niet in. Evenals USA for Africa, Alf, en Pacman – om maar wat te noemen. We hadden ‘maar’ zes uur. :P

    Zeg ‘ns Aaa, Fame en Rubik’s Cube zaten er wel in. En in het prij­zen­pak­ket zat een singeltje van Alf.

  • frommel

    wrede bok. met bijhorend duim en vingers langs je kin halen als zijnde je sik aaien.

    en ja sorryvan die up‐to‐date info. het lijkt wel of ik de leesmap heb, maar die lees ik altijd bij de snackbar.

  • christiaan

    Ik was 18 in 1987 dus ik kan er ook over meepraten. Behalve van Stock Aitken & Waterman was ik een grote fan van hun Neder­land­se tegen­voe­ters, Fluitsma en Van Tijn. Met name Mai Tai vond ik prachtig, maar ook minder bekende namen als Richenel, Greg Hobson, Captain Cocktail, Nikki en nog een handvol nul‐ en een­dags­vlie­gen. Als de namen van Fluitsma en Van Tijn er maar onder stonden. Kwamen zij niet voor in de kwis?

  • Zezunja

    @ frommel: Juist, juist, juist, die beweging.
    En dankzij jou heb ik zojuist het fenomeen leesmap aan een Vlaming uitgelegd.

    @ Chris­ti­aan: Het mocht helaas niet té Neder­lands of té Vlaams worden, want dat dan zou een deel van het publiek buiten spel staan. Mai Thai had nog wel gekund, maar Richenel (die ik toch zeker overwogen heb, haha) die is te onbekend hier denk ik.

    @ Irene: Wrede bok betekende let­ter­lijk ‘afgang’ en je zei het als iemand iets doms deed (meestal op het school­plein of zo) en dan maakte je er zo’n gebaar bij als frommel beschrijft. Het sterkste was als je het steeds herhaalde. Wrede bok, wrede bok, wrede bok. Zo heel pesterig. En dan weer het sikgebaar erbij.
    Na de jaren tachtig heb ik wrede bok nooit meer gehoord.

  • FrankiePebbles

    En de Popfoto. En daarin dan Wham en Duran Duran en Grace Jones en Hoe heet die vent van o no I’ve gotta keep on moving, ain’t nothing gonna break my stride ook weer en dat liedje van there’s a fraction too much friction en al die hits van Bowie van This is not America en Absolute Beginners en…

    *hapt naar adem*

    en je had de Tina vol ballet‐, paarden‐ en wees­meis­jes en de Club maar die laatste ging over de kop want te weinig main­stream (meisjes mochten eens zelf­stan­dig gaan denken, stel je voor) en werd toen vervangen door het afschu­we­lij­ke blad Yes. En de FC Knudde-agenda’s. En je had ook van die vre­se­lij­ke make‐up pop­pen­kop­pen. En van die plak­spin­nen die je tegen het raam gooide. En gel, heel veel gel en haarlak. En touperen. En van die laktassen in felle kleuren. Wat had je veel, toen. Alles komt weer helemaal boven.

    Ik begin nu pas te begrijpen wat voor onge­lo­fe­lij­ke klus het voor­be­rei­den van die quiz moet zijn geweest. Als zes uur quizzen het resultaat is van eindeloos schrappen… Nee, korter had die quiz denk ik echt niet gemoeten, voor het Ware Gevoel.

    Je kunt op teevee met je format, hoor. Alleen wel jammer dat ik nooit teevee kijk.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.