Naïef en boeklezend (3)

Lees eerst: Naïef en boeklezend, dat was het devies
En: Naïef en boeklezend (2)

Het moment dat ik naar het hokje mocht, was aangebroken. De agente trok een stel schone latex handschoentjes aan en wenkte mij. Schoorvoetend kwam ik het bruin betegelde hokje binnen. Tot mijn grote opluchting trof ik geen werkbank met beugels en een eendebek. Er was slechts een wasbakje en een verloren stoel, waarop de agente plaatsnam. Ik stond een beetje om mij heen te kijken, toen ze zei: ‘Nou begin maar.’ Ze wreef daarbij nog net niet in haar latex handschoentjes.

Het was duidelijk wat ze bedoelde. ‘Kleed je maar uit.’ In deze wereld van lichaamsopeningen had ik vermoedelijk niet voor niets op een vrouwelijke agent moeten wachten. Ik plofte mijn sjaal op de grond, zag nergens een stoel of iets anders waar ik mijn kleren overheen kon hangen en ik constateerde blauw tl-licht, dus een flatteuze sessie zou het zeker niet worden.

Sjaal, jas, schoenen, trui – tot zover ging het daadkrachtig. Daarna aarzelde ik. Moest ze niet in al mijn zakken voelen? De agente bleef zitten op haar stoel, ze keek naar haar nagels onder het latex, intussen mompelend over ‘stelt niks voor’ en ‘gauw voorbij’. Buiten ons hokje ging het geroep verder. ‘Die jongen die 2 gram had, had nog 4 gram in zijn sok en 8 gram in zijn bilspleet.’ ‘De jongen die we vanochtend ook al hadden, bleek 14 gram in zijn onderbroek te hebben’. Ik stond inmiddels in mijn bh.

Toen ik ook die op het hoopje kleren had gegooid, voelde ik me ondanks mijn onderbroek en sokken naakt. De agente vroeg of ik me wilde omdraaien.
‘O nee, je gaat toch niet iets met die latex handschoentjes doen hè?’, hyperventileerde ik. Een ding was duidelijk: in geval van angst tutoyeer ik.
De agente lachte. ‘Welnee, die draag ik gewoon, omdat er ook andere mensen dan jij binnenkomen, die iets minder aandacht voor hygiène hebben.’
‘Moet m’n onderbroek uit?’, piepte ik nog.
‘Ja, die moet naar beneden, ik moet kunnen zien of er iets inzit. En je moet je billen wat uit elkaar doen.’

Slik. De opluchting die ik voelde toen ik hoorde dat de latex handjes nergens naar binnen hoefden, was gelijk weer verdwenen. Wat?! Mijn billen uit elkaar?!
Ik deed mijn roze onderbroekje een stukje naar beneden – jawél, naïef en boeklezend – en kreeg x-benen van angst, toen ik vervolgens op aanwijzing van de agente een trage pirouette draaide. Eenmaal met mijn rug naar haar toe, aaide ik twee keer langs mijn billen in de hoop dat het genoeg was. En – o lord! – het was genoeg!
‘Prima’, zei ze.

‘Moet ik mijn sokken nog uitdoen?’, vroeg ik, overmoedig door zoveel meevallers.
‘Omdat je het zelf aanbiedt, hoeft het niet. Als je er niet over begonnen was, had je die ook uit moeten doen.’
Dat leek mij een wankele denktrant in een opsporingsproces, maar allez, ik vond het allang best. ‘Mag ik me dan…’ ‘Ja. Kleed je maar aan, en meld je daarna nog even bij ons.’ Ze stond op en liet mij alleen achter in het hokje.

Ik voelde me als na een slechte vrijpartij met een onenightstand, die als-ie is klaargekomen gelijk zijn kleren aantrekt en de benen neemt: schuldig, verward, misbruikt. En stoned als ik was, vond ik het ook filmisch. Daar stond ik, blauwbeà¤derd in tl-licht, met meisjeshaar en een roze onderbroekje tussen mijn knieën, verwikkeld in een onderzoek naar verdovende middelen op het station van Maastricht.

Eenmaal aangekleed, dook ik weer in de meute Waalse jongetjes buiten het hokje. Het was nóg drukker geworden, de chaos was niet te overzien. Talloze Waalse jongetjes en nog een nieuw meisje, stuk voor stuk met samengeknepen billen van paniek – en van wat ertussen zat. En in verte mijn joviale douanier, in gesprek met de agente die mij zojuist naakt had gezien. Ik begon ze aardig te vinden.

Dat duurde niet lang. Staand aan een vensterbank vulde ik samen met de joviale douanier nog een aantal formulieren in. Er was vastgesteld dat ik 4,76 gram stuff bij me had gehad en dat ik dat in de coffeeshop met de naar buiten openslaande deur had aangeschaft. ‘Maar’ zei de douanier’, ‘u krijgt er geen proces verbaal voor als u het nu vrijwillig afstaat’. Klingeldeklingel, let the snowbells ring! Ik kan het dus ook nà­ét afstaan! Dat was het eerste wat ik dacht.
Een feestelijke gedachte!

‘En wat gebeurt er als ik het niet afsta?’, vroeg ik zó naïef en boeklezend mogelijk.
‘Dat kan ook’, zei hij. Ik dacht: Ha!
‘Dan nemen we het in beslag’. Ik dacht: Hmz.
‘En dan moet je minimaal tweehonderd euro boete betalen.’
Hmz, goed, ja, dat was duidelijk. Maar het stak. Op het formulier stond dat ik het vrijwillig afstond. Het voelde anders. Ruim dertig euro stuff door de plee. Kut.
Ik tekende, kreeg een klopje op mijn schouder van de joviale douanier. ‘Ga maar gauw , je kunt deze trein nog halen.’
Ik glimlachte naïef en boeklezend en stapte door de deur naar mijn vrijheid.

Hold that thought tot ‘Naïef en boeklezend (4)’, want het verhaal kent nog een paar leuke eindscènes.

16 reacties

  1. 17 januari 2008
    Reageer

    En ik tijdens het lezen maar denken.. ‘zou het écht zijn?’

  2. Alain
    17 januari 2008
    Reageer

    Pff, dat zijn nogal avonturen die je meemaakt op de trein… Al blij dat de handschoen niet ten volle gebruikt werd, maar dit lijkt me dan ook al shoquerend genoeg.
    Heel fijn geschreven trouwens, ik ben benieuwd naar het vierde deel!

  3. 17 januari 2008
    Reageer

    Mooi verhaal, met hele originele en verduidelijkende beelden en prachtig oog voor detail.
    “. . . In deze wereld van lichaamsopeningen . . .””. . .ze keek naar haar nagels onder het latex,. . .” “. . .Een ding was duidelijk: in geval van angst tutoyeer ik.. . .”

  4. 17 januari 2008
    Reageer

    Huh? In maastricht mag het toch nog?

  5. 17 januari 2008
    Reageer

    Oh mèn, je wacht toch niet te lang hè, met deel 4??
    Ik zou het werkelijk besterven als ik die latex-handschoentjes zou zien.
    Alhoewel… ik heb een tweeling op de wereld gezet, je wil niet weten hoeveel dokters er bij mij gevoeld hebben of de boel al geopend was. Yuk!

  6. 17 januari 2008
    Reageer

    Slik,… ik kan er maar niet aan wennen. Aan het idee van dit alles.

  7. 18 januari 2008
    Reageer

    Ik zat al zó lang, met smart, op dit deel van het vervolgverhaal te wachten dat ik echt juichte toen ik zag dat ik eindelijk verder kon lezen.
    Wat ben ik blij voor je dat die latex handschoentjes niet deden wat jij en ik dachten dat ze zouden gaan doen.

  8. 18 januari 2008
    Reageer

    4 en een beetje gram mag je toch op zak hebben in nederland. of kwam je er mee uit belgie?

  9. 18 januari 2008
    Reageer

    eerst de eerdere delen lezen voor je reageert frommel. knuppel.

  10. 19 januari 2008
    Reageer

    Gatsie! Je moet het in roosendaal of Bergen op Zoom halen. Nooit zulke toestanden gezien of gehoord.

  11. 19 januari 2008
    Reageer

    @ Sana: Levensecht.

    @ Alain: Merci en u bent op uw wenken bediend. Deze keer wachtte ik niet een half jaar met het volgende deel. ;)

    @ Mark: Dank je wel!

    @ Kaat: Officieel alleen in de coffeeshop en nog officiëler: niet in de trein naar Luik. In het eerste deel wordt dat wel duidelijk.

    @ Soes: Woei, wat een vergelijking. ;)

    @ Patrick: En tóch ben ik een meisje met roze onderbroekjes. Hoe wild is dat?

    @ Lilimoen: Dat had ik ook wel een beetje. ;)

    @ Polle: Zo zie je maar weer, dat al dat gedoe dan toch weer een soort ‘meevaller’ is. Terwijl het natuurlijk eigenlijk gewoon een dikke vette strop was en ook heel koud, vernederend en eng. maar als je het ergste verwacht, valt het 100 procent mee.

    @ Frommel: Juist.

    @ Oker: Roosendaal is een vergelijkbare afstand, maar een slechtere aansluiting. Bovendien vind ik het meestal leuk om er een ‘dagje uit’ aan vast te plakken. En ik heb in Roosendaal gewoond, daar wil een mens geen dagje uit. ;)
    Anyway, wat jij zegt, kon ik ook over Maastricht zeggen, tot die keer. Eens moet de eerste keer zijn.

  12. Tinky
    20 januari 2008
    Reageer

    nee volgens mag het niet op de trein, omdat de eerste stop in belgie is.

  13. 21 januari 2008
    Reageer

    Dat is schrikken! Ooit iets vergelijkbaars meegemaakt op de grens tussen Colombia en Venezuela en toen moest ik hurken om te zien of er niet uitviel…
    Maar dat ze zo streng zijn tussen Nederland en België wist ik niet!

  14. Matteo55
    10 maart 2009
    Reageer

    @bie tja strenge controles kun je overal tegekomen, het beste is denk ik je er niet teveel van aantrekken als je een keer wat moet uittrekken :) Ben ook een keer aan de Duitse grens gecontroleerd, die douanier was niet de enige kerel die ooit mijn piemel gezien heeft dus niet te druk over maken denk ik maar

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.