Stukjes in het wild

Naïef en boek­le­zend (4)

Lees eerst: Naïef en boek­le­zend, dat was het devies
Dan: Naïef en boek­le­zend (2)

En ook nog: Naïef en boek­le­zend (3) 

Toen ik weer op het perron stond, duurde het even voor ik mijn gedachten had geordend. Goed, ik was nog steeds in Maas­tricht, de trein naar Luik stond aan ditzelfde perron voor me klaar en ik was bestolen van mijn hasj. Kortom: de missie was niet geslaagd. Ambitieus als ik ben, overwoog ik de missie alsnog tot een goed einde te brengen. Dat zou betekenen: op een drafje naar de eerste de beste cof­fee­shop, wederom vijf gram stuff aan­schaf­fen en ver­vol­gens op hoop van zegen weer zo’n trein naar Luik betreden.

Terwijl ik dat dacht, kwam de recher­cheur met de hasjhond over het perron aanlopen, met in zijn kielzog wederom een stel Waalse jongetjes met een beteuterd gezicht. Juist ja. Dus de hasjhond was nog steeds de almach­ti­ge op dit station. Mijn ambities ten aanzien van een geslaagde missie werden – god­zij­dank – in de kiem gesmoord. Ik legde me erbij neer, met moeite. En toen pas begon ik te beven als een riet. Damn! Deze trip was verdomme helemaal voor niets geweest. En als ik over twee uur eindelijk thuis zou zijn, zou ik geen jointje kunnen roken om van het gedoe bij te komen. Zucht.

Ik belde Yuri en vertelde hem van mijn avonturen met de joviale agent en de dame die mij naakt zag. Hij troostte en suste, en – zoals die dingen gaan – plot­se­ling barstte ik in tranen uit. Aboe, aboe, snot­ter­snif, hele dag kwijt, stuff kwijt, geen resultaat, uitkleden, billen van elkaar, huil ende ween.

Eenmaal uit­ge­snift, stuurde ik een kus door de telefoon en hing ik op. Ik stapte in de juiste trein, koos een plekje en pakte mijn boek er weer bij. Om mij heen zaten talloze bekende koppen. Allemaal Waalse jongetjes die ik kort daarvoor schaap­ach­tig had aan­ge­staard, allemaal Waalse jongetjes die mijn glimlach zo irritant hadden gevonden, allemaal Waalse jongetjes die zojuist ook beroofd waren van hun duur­be­taal­de waar. Lezen lukte niet.

Op het moment dat de trein eigenlijk moest ver­trek­ken, hoorde ik de deur van de wagon opengaan. In de deur­ope­ning stond de recher­cheur met de hasjhond en zijn kompaan. Er ging een benauwd geroe­ze­moes door het treinstel, ik tuurde over mijn boek naar mijn mede­pas­sa­giers. Toen de hasjhond non­cha­lant langs mij liep, voelde ik me de beste leerling van de klas. Ik was glansrijk geslaagd voor deze test en een zelf­in­ge­no­men glimlach was onver­mij­de­lijk. Terwijl ik ze eigenlijk haatte. In de ererij der triomfen zijn dat de ergste. De glorie die je beleeft, wanneer je eigenlijk met geheven vuist zou willen opstaan. Wanneer je braaf bevelen opvolgt en ver­vol­gens geprezen wordt voor dát waar je met heel je hart tegen bent. Heel fout.

Maar toen ik zag hoe dezelfde mensen als een uurtje daarvoor nu opnieuw uit de trein werden geplukt, kon ik een gevoel van ‘Pfoei, dat heb ik goed gedaan’ wederom niet onder­druk­ken. Een stuk of negen jongetjes in mijn treinstel hadden, kennelijk, net als ik, niet kunnen ver­krop­pen dat hun missie mislukt was. Met als gevolg dat ze nu voor de tweede keer de sessie met het wegen en de latex hand­schoen­tjes moesten ondergaan. You don’t fool een hasjhond, dat moge duidelijk zijn.

Toen de deuren tien minuten later eindelijk dicht gingen en de trein het perron afreed, zag ik nog net dat er een nieuw meisje met meis­jes­haar bij de douane naar binnen werd geleid. Het was tijd voor mijn boek.

7 reacties

  • Susan

    Pwoa! Wat een verhaal!
    stiekem, heel even, dacht ik; misschien geeft hij je wel wat terug omdat hij zag hoe aan­ge­sla­gen je toch was van het hele avontuur. Het naïeve heeft ook mij in zijn greep…

  • Patrick

    Hypo­cri­sie als over­le­vings­tech­niek.
    Het blijft altijd jezelf geweld aandoen.

    Bestolen?
    Diefstal is het wegnemen, ont­vreem­den, van enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toe­be­hoort, met het oogmerk om het zich weder­rech­te­lijk toe te eigenen (art. 310 Neder­lands straf­wet­boek)

    Dus niet bestolen.:-)

  • Soes

    Tsss, de volgende keer in Maas­tricht maar wat stuff naar jezelf per post opsturen. Of snuffelen er ook hasj­hon­den tussen de post­stuk­ken?
    Btw, hebben ze in Vlaan­de­ren geen stuff?

  • Mark

    Mooi beschreven.Vooral omdat je zo scherp naar jezelf durft kijken.Succes dat steunt op de zwakheid van anderen en je regi­streert het feilloos.

    “…Wanneer je braaf bevelen opvolgt en ver­vol­gens geprezen wordt voor dát waar je met heel je hart tegen bent.. .” Braaf meisje.. .als het er op aan komt.

  • Zezunja

    @ Susan: Stiekem hoopte ik dat ook. Heel dom natuur­lijk.

    @ Patrick: Ik had ervoor betaald hoor. Dus voelde ik me bestolen.

    @ Aargh: Dank je wel. En inderdaad: heel absurd en wat mij betreft een waste of poli­tie­agen­ten.

    @ Soes: Ja, daar is ook wel eens wat ‘kwijt­ge­raakt’. En ik denk niet dat er een land in de wereld is waar ze geen stuff hebben (of het moeten de bikini‐eilanden zijn). Maar de mensen die het verkopen vinden, is best lastig. Iedereen die ik ken die blowt, gaat dat in NL halen.

    @ Mark: Bedankt. Erg hè?

  • Ell

    Ik wist helemaal niet dat ze zo streng waren in mijn thuishonk Maas­tricht. Laatst sprak ik nog een agent aan wie ik vroeg hoe het kwam dat er zo weinig controle was in Maas­tricht. Wat volgens hem kwam door een tekort aan agenten en slechte pri­o­ri­tei­ten.

    Nieuwe tactiek bedenken dan maar?

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.