Stukjes in het wild

Tante Annie duwt mij aan

Goddank, ik kreeg een stokje. Na een ether­stil­te van bijna twee weken moest ik echt even aangeduwd worden. En als door god gegeven: daar was reddende engel Tante Annie. Ik zeg: een stand­beeld.

Tante Annie had een nogal vaag stokje in de aan­bie­ding: namelijk ‘plaats een jeugdfoto van jezelf’. Pardon? En dan? Wat dan met die foto? Nou, niets dus.

Welaan, hier is‐ie. Een van de weinige foto’s zonder mijn metgezel: de snottebel. En een van de weinige foto’s waarop ik niet lief en plofferig sta, maar dwars en plofferig. Uit­zon­de­rin­gen die de regel beves­ti­gen, daar doe ik het voor.

Qua door­gooi­en: ik heb appor­teer­vrees (bang dat men het stokje braaf komt terug­bren­gen). Maar ik wil wel wat sug­ges­ties doen. Zou Lilith ons willen ver­blij­den met zo’n blik in den­ou­de­doosch? Of Esther? Of Polle misschien? Pfoei, van namen noemen krijg ik al rode vlekken in mijn nek.
Hoe dan ook, ik ben weer aangeduwd.

14 reacties

  • lilith

    HOE SGATTUG!! Ik had helemaal niet zo’n attitude als jij, zeg.
    Ik vang het stokje met veel plezier en check dra in mijn oude doos. :)

  • aargh

    Waar is dit als ik vragen mag? Als dit jouw thuis was dan ben je wel in een bui­ten­ge­woon ideale omgeving opge­groeid. Maar die broek ziet er nog wel erg schoon uit. Net nieuw lijkt hij wel, op de groei gekocht?
    Fijne foto!

  • Zezunja

    Alvast for the record: ik weet dat het gemak­ke­lijk scoren is met jeugdfoto’s.

    @ Lilith: Ah, je komt ‘m niet terug­bren­gen. The­ra­peu­tisch gezien werkt dat als een tierelier.
    Ik had ook niet zo attitude hoor. Dwars was uniek. Ik was heel zijig. Vandaar die uit­zon­de­ring die de regel bevestigt. Doorgaans was ik heel meegaand, of hooguit wat dromerig.

    @ Aargh: Was het maar waar. Ik ben een stadse en speelde tussen auto’s en hon­den­drol­len. Dit is ergens in Friesland, geloof ik.
    En die broek, ik heb geen flauw idee. Ik weet wel dat ik op tig foto’s sta met dat shirtje. Dat was een favoriet, van mij of van mijn moeder. Wie zal het zeggen.

  • Lilimoen

    Wat tof en schattig! Dat shirtje zou je -mocht het nu enkele maten groter nog in je kast liggen‐ nog dragen, niet waar?
    En zie ik dat nu verkeerd? Droeg je een ringetje rond je vinger?

  • Zezunja

    @ Lilimoen & Oker: Jullie zeggen eigenlijk hetzelfde, want ja, ik zou het zo weer aan­trek­ken.

    @ Lilimoen: Ik kan het ook niet zo goed zien, maar het kan goed, want volgens mij had ik destijds een ringetje met een lie­ve­heers­beest­je erop.

    @ biezonder: Ik ook.

    @ Koen: Da’s Neder­lands. Wij zeggen in het algemeen snel ‘hij’, ongeacht het geslacht van het woord. Dat komt omdat wij geen ‘ne’ of ‘een’ hebben om het geslacht te onder­schei­den, zoals jullie. En we kunnen ook geen Frans, dus we weten nooit of een woord mannelijk of vrou­we­lijk is. Er is geen hoorbaar onder­scheid tussen mannelijk en vrou­we­lijk bij ons (allebei de‐woorden). Foto wordt dus al gauw ‘hij’. Niet zo streng zijn hoor!

  • esther

    hee jouw klok hier staat niet goed trouwens, een uur later dan het is.. maar goed die klok wordt toch straks verzet, kun je ‘m net zo goed zo laten staan :)

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.