Tsjoe­ketsjoek

Ik schreef ergens: ‘deze zomer wordt er geweblogd’, maar dat was toen ik dacht dat de zomer als zomer zou voelen. Dat duurde even, en toen schreef ik ook daad­wer­ke­lijk iets meer stukjes. Maar somewhere along the way ging er een trein rijden en op de een of andere manier ben ik nog geen station tegen gekomen. Ik moet plassen, roken, weg uit die trein, maar ik zie geen kans om even aan te meren. Alles doet van tsjoe­ketsjoek.

Mijn enige redding is als ik thuiskom mijn hart te luchten, mijn maag te vullen en hoofd neer te vlijen. Webloggen lijkt een andere wereld. Rustig zitten en free­whee­len: ik kan me niet her­in­ne­ren wanneer ik het voor het laatst deed.

Misschien was het stom om deze zomer ons huis te ver­ge­zel­li­gen. Misschien hadden we niet moeten bij­schil­de­ren, afkrabben, ophangen en uitmesten. Misschien hadden we moeten free­whee­len. En rustig zitten. Maar ik kan me niet her­in­ne­ren wanneer ik dat voor het laatst deed.

Nu moet ik werken, leuk werken, veel werken, hard werken. Met jongeren. En kranten. En radio. En websites (1, 2). En werkdruk. En reistijd. En deadlines. En dan door, met lesgeven, leuren, met stukken, mezelf. Veel problemen. Van anderen. ‘t Is alles ineens en alles of niets.

Ik ben blij met werk, en een gezellig huis. Met al mijn bakens in de vorm van poe­zen­haar en superman. Ik ben blij dat het leven werkt, dat ik werk, dat wij werken. Maar ik heb nood aan een station. Een perron. Even uitpuffen. Rustig zitten. Plassen. Roken. Webloggen.

10 reacties

  1. kan een trein de wind in de zeilen hebben?

    want dit heb je natuur­lijk zelf gezocht:
    je gaat op een eiland wonen en klaagt dan dat er te weinig perrons zijn tussen de twee kust­lij­nen!

  2. Nu dacht ik te zeggen: neem de trein. De echte, maar niet tijdens het piekuur. Ik werd veel minder zen toen ik een auto had, en dus geen excuus meer om gewoon maar naar het voor­bij­glij­den­de landschap te staren.
    En ook: deadlines gaan nooit weg. Daarom moet je ze temmen. En daarom moet je geregeld, moet je, echt, op een bankje onder een boom gaan zitten. Het is een dis­ci­pli­ne als een ander.
    Succes intussen, met al die bezig­he­den!

  3. @ stttijn: Ja, het is waar, de wind in de zeilen: eigen schuld, dikke bult. Maar bear with me, ik ben een watje.

    @ Nele: Nee, de genoemde media zijn afnemers van de pro­duc­ties van Stamp­Me­dia. Dus ik schrijf zelf niet voor de kranten, maar begeleid de artikelen en pro­duc­ties die naar die media worden ‘doorgezet’.

    @ LouiseP: Ik heb geen rijbewijs, over een week hopelijk wel. Maar ik neem dus vrijwel altijd de trein. Helaas moet ik vaak tijdens spitsuren.

    @ Hr’ ti & Van­de­pot­ge­rukt: Dat doe ik beide in de schaarse uurtjes vrije tijd die ik sinds enkele dagen weer heb. Hoe her­sen­lo­zer, hoe beter.

    @ Karin: Deadlines temmen. Klinkt mooi. Maar ook als iets wat je moet leren.

    @ Denise: Dat helpt een beetje.

    @ Stttijn: Het was inderdaad niet negatief bedoeld, maar ook niet positief. Het was eigenlijk een heel diepe zucht waar woorden aan gegeven waren.

    @ Veerle: Dat hoefde gelukkig niet. Begin september was er een heel korte stop op een station.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.