Stukjes in het wild

Vier jaar geleden


De Zezoen­tjes van Dagmar.

Oker zei: de volgende keer dat ik deze datum boven een log kan zetten, is pas over vier jaar. En ze heeft gelijk. Oker zei: ga eens na hoe je vorige schrik­kel­dag er uitzag? En ik ging eens na.

Vier jaar geleden was het 2004. Ik leefde op het randje van een afgrond, zowel gees­te­lijk als licha­me­lijk. Die afgrond ligt in het dal achter me. In dat dal ligt een trouwring, er liggen twee huisjes en er heerst een moderne ziekte.

Vier jaar geleden stond ik op de berg aan de andere kant van het dal. Er stond een getrouwde vrouw, docent jour­na­lis­tiek en stresskip die binnen twee weken die afgrond in zou donderen – maar dat wist ik toen nog niet.

Vier jaar geleden had ik dolgraag het maatje 34 willen hebben dat ik een half jaar later had. Maar het dieet van har­ten­zeer, ziek­te­ver­lof en de‐weg‐kwijt‐zijn zag ik absoluut niet aankomen.

Vier jaar geleden schreef ik dertien (!) stukjes op schrik­kel­dag – waarvan 99 procent grote stront. Maar waar rozen domweg verwelken en schepen stomweg vergaan, blijft het stukje met Dagmars Zezoen­tjes altijd bestaan.

Voor alle Zezoen­tjes, kijk hier.

11 reacties

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.