Wat te doen in geval van groot verlies

‘Maar de gara­ge­hou­der’, zegt ze, ‘had mij dus verzekerd dat ik dat inschrij­vings­be­wijs nóóit kwijt mocht raken, want dan zou mijn auto niéts meer waard zijn. En dan zou ik nooit meer kunnen bewijzen dat het mí­jn auto is…’
‘Aha’, zeg ik, en ik voel ‘m op mijn klompen aankomen, ‘en nu ben je het…’
‘…kwijt, ja!’ In haar stem hoor ik een mengeling van hila­ri­teit en mach­te­loos­heid.
‘Oei’, zeg ik en ik begin zonder tijd­ver­lies de reeks met de kun-je-je nog-herinneren-waar-vragen.
‘Kun je je nog her­in­ne­ren wanneer je het voor het laatst hebt gezien’, vraag ik.
‘Ja, uhm, nou, uhm, nee dus. Ik weet dat ik het goed wilde verbergen, voordat we op vakantie gingen. En dat ik het onder de vloer van mijn kle­ren­kast wilde ver­stop­pen, maar dat ik bang was dat ik me dat niet meer zou her­in­ne­ren. En dan stopt mijn her­in­ne­ring.’
‘Dus je weet niet wat je er daarna mee gedaan hebt?’, vraag ik nog maar even voor de zekerheid.
‘Nee, daarna is het helemaal blanco.’ Ze zucht.
Ik weet even niet meer wat ik moet zeggen en denk na over mensen wier huis afbrandt, mensen die water­scha­de hebben, mensen met inbrekers over de vloer.
‘Maar er moet toch een moge­lijk­heid zijn om een duplicaat van dat papiertje te krijgen’, begin ik.
‘Nou’, zegt ze, ‘ik heb nog één optie.’
‘En dat is?’, vraag ik.
‘Morgen heb ik een afspraak met een hyp­no­ti­seur.’

Wordt vervolgd…

6 reacties

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.