Wat te doen in geval van groot verlies en Sammy die omhoog kijkt

En toen zat ik dus met ‘een clou van niks x 2’. Want zowel het verhaal van de hyp­no­ti­seur, als het verhaal van Sammy die omhoog kijkt, was een typisch geval van ‘En toen, en toen?’, ‘Nou, toen niks.’

Om te beginnen het verhaal van de hyp­no­ti­seur. Ik belde mijn vrien­din­ne­tje.
‘En? En? Hoe was het? Je bent toch wel geweest?’
‘Ja, ik ben geweest en het was…uhm… nou… ja, apart.’
‘En heb je je inschrij­vings­be­wijs?’
‘Nee.’
‘O, da’s shit.’
‘Ja.’

Kijk, dat is een clou van niks. Een open einde, een verhaal dat je laat zitten met een leeg McDonalds-gevoel, zoals bij films als Halloween 7.

Bij Sammy was het van hetzelfde laken een pak. Resumé: lieve, ste­ke­blin­de Sammy, een kater van twintig, gaat plots op trot in Amsterdam. Niemand weet of hij ooit nog zal terug­ke­ren. Een spannend gegeven, zo’n oude, terug­dein­zen­de kater tusssen auto’s, uit­laat­gas­sen, belletjes van de tram en grote Duitse herders. Maar van Sammy’s bele­ve­nis­sen op straat weten we nagenoeg niets. We weten alleen dat hij na acht dagen naar het asiel is gebracht, waar mijn ouders hem helemaal verzwakt aan­trof­fen.

Het is heus wel een mooi verhaal hoor, dat van Sammy. Een kat met een onwaar­schijn­lij­ke leeftijd trotseert zonder blin­den­stok tal van obstakels en keert na een week heelhuids terug. Maar als clou is het niks. Het is een clou als in Danielle Steel’s Real Story’s, of als in de ergste films van Meryl Streep.

En toen zat ik dus met twee clou’s van niks. Het spijt me.

6 reacties

  1. Dat ze het kan, toont ze nu juist door deze twee ver­haal­tjes, die niets met elkaar te maken hebben, tenzij dat ze beide een soort erger­lij­ke jeuk in der autrices ach­ter­hoofd ver­oor­za­ken omdat niet-affe ver­haal­tjes haar onge­mak­ke­lijk doen voelen, een heel klein stukje gefaald, zeg maar, schijn­baar logi­scher­wijs tot één stukje te knutselen.
    Zoiets.

  2. @ Susan: Jawel, een paar geinige details: die vrouw, de hyp­no­ti­seu­se (is dat een woord?) had nog nooit pro­fes­si­o­neel zo’n kwijt­raak­vraag gekregen, maar ze deed zulke ‘waar-zijn-mijn-sleutels-sessies’ wel met vrienden. Dat vond ik een leuk idee: even bij een vriendin langsgaan om erachter te komen waar je de afstands­be­die­ning hebt gelaten.

    @ Ivo Victoria: Je hebt natuur­lijk gelijk. Ik ben een lui varken.

    @ Joost: Ook jij hebt gelijk. Want zo ging het. Niettemin had ik met wat bloed, zweet en tranen mijzelf kunnen dwingen gewoon zo mooi te schrijven dat niemand door zou hebben dat we hier met een kutclou te maken hebben.

    @ Zus: Misschien had ik dat als clou moeten nemen. Money-makes-the-world-go-round.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.