Wat te doen in geval van groot verlies en Sammy die omhoog kijkt

En toen zat ik dus met ‘een clou van niks x 2’. Want zowel het verhaal van de hypnotiseur, als het verhaal van Sammy die omhoog kijkt, was een typisch geval van ‘En toen, en toen?’, ‘Nou, toen niks.’

Om te beginnen het verhaal van de hypnotiseur. Ik belde mijn vriendinnetje.
‘En? En? Hoe was het? Je bent toch wel geweest?’
‘Ja, ik ben geweest en het was…uhm… nou… ja, apart.’
‘En heb je je inschrijvingsbewijs?’
‘Nee.’
‘O, da’s shit.’
‘Ja.’

Kijk, dat is een clou van niks. Een open einde, een verhaal dat je laat zitten met een leeg McDonalds-gevoel, zoals bij films als Halloween 7.

Bij Sammy was het van hetzelfde laken een pak. Resumé: lieve, stekeblinde Sammy, een kater van twintig, gaat plots op trot in Amsterdam. Niemand weet of hij ooit nog zal terugkeren. Een spannend gegeven, zo’n oude, terugdeinzende kater tusssen auto’s, uitlaatgassen, belletjes van de tram en grote Duitse herders. Maar van Sammy’s belevenissen op straat weten we nagenoeg niets. We weten alleen dat hij na acht dagen naar het asiel is gebracht, waar mijn ouders hem helemaal verzwakt aantroffen.

Het is heus wel een mooi verhaal hoor, dat van Sammy. Een kat met een onwaarschijnlijke leeftijd trotseert zonder blindenstok tal van obstakels en keert na een week heelhuids terug. Maar als clou is het niks. Het is een clou als in Danielle Steel’s Real Story’s, of als in de ergste films van Meryl Streep.

En toen zat ik dus met twee clou’s van niks. Het spijt me.