We hadden het over het grote verlies

Dit is een vervolg op dit.

‘Wat? Een hyp­no­ti­seur? Echt?’ Ik verslik me in mijn koffie.
‘Ja, echt’, zegt ze.
‘Wat heb je dan gezegd? Ik ben m’n inschrij­vings­be­wijs kwijt, kunt u effe helpen?’ Met moeite houd ik mijn lach in.
‘Niet helemaal’. Ze moet gelukkig zelf ook lachen. ‘Ik heb gezegd: ‘Ik wil me iets her­in­ne­ren”.
‘Haha’, zeg ik.
‘Haha’, zegt zij.
‘Dus die denkt dat jij langskomt om je te her­in­ne­ren dat je vroeger bent misbruikt?’ Ik beland in een giechel.
‘Hihi’, zegt ze.
‘Hihi’, hik ik.
‘Maar ik hoop eigenlijk dat ik me voor die tijd nog herinner waar ik het heb gelaten’ zegt ze, en ze houdt op met giechelen. ‘Want zo’n afspraak kost zeventig euro.’

Ik giechel nog even door.

Wordt vervolgd…

3 reacties

  1. Weet je wat wij,(Perso, Ro en ik) hier altijd doen? Iemand die denkt dat hij/zij zich het best kan ver­plaat­sen in de kwijt­ra­ker gaat zoeken. Het werkt, heel grappig, er was zelfs een keer één poging nodig voor het terug vinden van de res­tau­ran­ta­gen­da. Gijs ver­plaatste zich in Ro, deed de kel­der­kast open en haalde de agenda van de plank, had Ro in een verwarde bui gewoon daar neer gelegd. Hilarisch, sindsdien doen we het vaker en het gaat vaker goed dan niet. Jij even zoeken bij haar?

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.