Wat u nog van mij wilde weten

Ik vroeg u of u nog iets te vragen en had en dat had u.

Ex‐buurvrouw vroeg:
Wanneer doen we nog eens iets leuks en ont­span­nends? Bin­nen­kort heb ik weer aaaaalle tijd waar­schijn­lijk.
Lieve Ex‐buurvrouw. Ik stel voor dat we in januari iets heel leuks en ont­span­nends gaan doen. Iets als loca­tie­fes­ti­vals en culturele magazines bedenken onder het genot van een kopje koffie en een éclairke.

Dhr. ‘ti vroeg:
Wanneer zijn jullie van plan voor nako­me­lin­gen te zorgen?
Mijnheer ‘ti, als ons leven eindelijk in rustiger vaarwater terecht­komt op het gebied van werk, huis en financiën, gaan wij vast op een drafje voor nako­me­lin­gen zorgen. Mijn emigratie hier naartoe en überhaupt het feit dat wij elkaar pas vier jaar kennen, noopt ons ertoe nog even pas op de plaats te maken. De meeste stukjes van ons leven liggen inmiddels wel weer op de juiste plek, maar er zijn nog wel wat ongewisse factoren in ons bestaan. We wachten nog heel even met de volgende aard­ver­schui­ving.

Lies vroeg:
Hoe heb je dat gedaan, dat met die nacht­kast­jes en oude covers? Met foto, als­je­blieft :-)
Beste Lies,
Ze zijn net helemaal klaar. Hoe ik het heb gedaan? Eerst alle covers die ik gebruikte ingescand, zodat er geen wonderen uit 1948 verloren zouden gaan. Daarna de plaatjes gesor­teerd en een beetje gepland wat ik waar zou doen. Ver­vol­gens met pritt­stif­ten en scharen in de weer en hopla, klaar is kees. Hieronder een belabberd fotootje van een van de twee kastjes – mijn foto­toe­stel is stuk.

Frommel zei:
Ik wacht nog op de Leuven‐tips…
Beste Frommel, mijn excuses, het is soms nogal een zooitje op de post­af­de­ling.
Ik verwijs je in elk geval door naar de tips die ik hier al eens gaf. Kun je verder nog iets spe­ci­fie­ker zijn? Leuven is namelijk vooral een leuke struin‐ eet en drinkstad, maar als je iets recht­streek­se­re vragen stelt, kan ik misschien waar­schu­wen dat dat hier niet te vinden is. ;)

Roos vroeg:
Ja, ik mis Niet Lief ook! Valt er niet opnieuw zoiets op te zetten???
Dat is misschien best een optie, maar ik ben nog even totaal niet in de gele­gen­heid daar zelf de eerste stap in te zetten, dus ik zeg hold that thought.

Sillyfish vroeg:
Boe­ken­tips!
Waarde Sillyfish, ik ben een waar­de­lo­ze lezer dezer dagen. In vakanties lees ik met gemak vijftien boeken in drie weken, maar aangezien ik al vijf jaar nau­we­lijks op vakantie ga, kom ik misschien net aan vijf boeken per jaar. Het afgelopen jaar las ik het laatste deel van Harry Potter en ik was ver­drie­tig dat het gedaan was. Ik las Het zijn net mensen van Joris Luyendijk en ik vond het een fijn boek, terecht een best­sel­ler. Ik las de Schrijf­wij­zer van Renkema, maar die las ik sinds 1994 al meerdere keren. Niet echt een leesboek, maar nood­za­ke­lijk voor eind­re­dac­teu­ren en zulks. Ik werd voor­ge­le­zen uit Hugo Mat­thijs­sens De avonturen van Ivanhoe, maar daar heb ik de helft van gemist omdat ik vaak in slaap val als ik word voor­ge­le­zen. En op de plee las ik het Weed­ge­niet­boek, van de Vlaming Karel Michiels over, jawel, wiet.

Juksti vroeg:
Geheim­pjes. Waar of verzonnen, dat maakt me niet uit.
Men heeft mij al vaker om geheim­pjes gevraagd op mijn weblog, maar ik ben voor spel­dis­ci­pli­ne en dat betekent dat geheim­pjes geheim dienen te blijven, anders zijn het geen geheim­pjes meer.
Ik kan wel even dat stokje lenen dat over het internet wordt gekeild, waarin men vraagt om zes dingen die (bijna?) niemand van je weet. En daarbij zoek ik dan even de onschul­di­ge zaken uit, want anders komen we toch weer bij die geheim­pjes.

1. Ik loog vroeger dat mijn opa Indo­ne­sisch was.
2. Ik gooi soms bijna een heel bio­lo­gisch groen­te­pak­ket weg, wegens zó lang laten liggen dat het zelf de weg naar het afval­sta­ti­on vindt.
3. Ik stond vroeger voor de deur van mijn vriendjes met een zak­lan­taarn naar binnen te schijnen.
4. Ik vind maar weinig ont­moe­tin­gen echt leuk.
5. Ik wil graag dat andere vrouwen jaloers op mij zijn – liefst vanwege mijn vriendje.
6. Ik kraste in mijn dagboek en ver­an­der­de namen, data en clas­si­fi­ca­ties van mensen (van ‘leuk’ naar ‘stom’ etc.) in de hoop dat ik zo mijn geschie­de­nis voorgoed kon ver­an­de­ren.

7 reacties

  1. Hulde! Een groen­te­pak­ket hebben dat niet alleen bio­lo­gisch is, maar zelfs héél bio­lo­gisch, en dat dan wegens de non‐consumabele staat ook nog bijna, maar kennelijk uit­ein­de­lijk toch maar niet weggooien. Dat is nog eens zorg voor het miljeu.

  2. O nee hoor, ik kon het gewoon niet laten om mijn kromme mis­in­ter­pre­ta­tie van je zinnetje wereld­kun­dig te maken. Vroeger had ik dat dagelijks, rea­geer­drang, oudere jaar­gan­gen van bepaalde blogs (zie link) wemelen nog van mijn melige, slimme, hemel­ter­gen­de en tenen­krom­men­de on‐ en off‐topic comments. ‘t Slijt.

    Zo, dat was er weer één.

  3. Ik geloof dat deze ont­boe­ze­min­gen nog leuker zijn dan echte geheim­pjes. Echte geheimen zijn vaak niet erg grappig… nou, soms dan. Maar zelden zo leuk als het proberen te ver­an­de­ren van je eigen geschie­de­nis. Bedankt! :)

  4. @ Joost Brum­mel­kamp: Ik weet er alles van, als reageur ben ik stil­ge­val­len inmiddels. Als weblogger nog nét niet.
    Mijn zinnetje was trouwens ook wel van het ont­spo­ren­de soort, ik beken.
    Juksti: Fijn dat je kunt waarderen dat er steekjes los zijn. ;)

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.