Stukjes in het wild

Mijn leven heeft mij nodig en daarom heb ik weblogst­ress

Ik denk dat bijna alle weblog­gers het wel kennen: weblogst­ress.
Weblogst­ress is de stress die je hebt als je geen stukjes schrijft, als om wat voor reden dan ook je bezoe­kers­aan­tal daalt, of als je ‘s nachts in bed bezig bent met wat er aan je weblog moet ver­an­de­ren.

Vroeger had ik heel over­zich­te­lij­ke weblogst­ress. Het was de stress van een kleuter: geen ver­ant­woor­de­lijk­he­den, alleen maar lol. Je moeder ruimt de rotzooi wel op. Als beginnend weblogger heeft namelijk niemand nog ver­wach­tin­gen: jijzelf niet, je lezers niet en het internet als opdracht­ge­ver is ook al geen baas die veel van je verwacht.

In de begintijd was eigenlijk alles gemak­ke­lijk. Ik weblogde nog bij punt.nl en omdat ik daar een van de dino­sau­ri­ërs was, had ik gelijk een handjevol bezoekers. Die bezoekers waren de schrij­vers van de andere paar oer­we­blogs op punt.nl en door een beetje heen en weer te linken, stuurden we onze fami­lie­le­den over en weer.

Na verloop van tijd bloeide punt.nl op en bood het platform me een enorm voordeel: ik verscheen bij elk stukje in de cate­go­ri­ëen ‘laatste berichten’ en als iemand reageerde in ‘laatste reacties’. Daardoor gene­reer­de ik sowieso bezoekers, zonder dat ik daar zelf iets voor hoefde te doen. Toe­ge­ge­ven: ik heb zelf ook inspan­nin­gen geleverd, zoals daar zijn: beter gaan schrijven, virtuele vriendjes maken en bij anderen reageren.

Punt.nl had nog een ander voordeel en dat was hun toptien van best bezochte blogs. Wegens dino­sau­ri­ër­sta­tus stond ik in het begin zelfs met maar honderd bezoekers per dag hoog in die toptien en wegens iets beter gaan schrijven, bleef ik daar nog lang in. Misschien was dat nog wel een groter voordeel dan de cate­go­ri­ëen met laatste berichten en laatste reacties, want elke doler op punt.nl wilde natuur­lijk weten welke weblogs zoveel bezocht werden. En dan zit je dus in een fijne opwaartse spiraal, want hoe meer mensen willen weten wie je bent, hoe hoger je in dat lijstje komt, hoe meer mensen willen weten wie je bent.

Eén nadeel: de weblogst­ress werd groter naarmate ik hoger in dat lijstje kwam. Woorden als ‘best bezocht’ gaven mij plots rode vlekken zodra de cursor begon te knipperen. Want, woei, de mensen hadden misschien nog niet eens zulke hoge ver­wach­tin­gen van mij, maar ík… ik had hui­zen­ho­ge ver­wach­tin­gen van mijzelf.

Gelukkig was er een meevaller: ik zat gro­ten­deels in de ziektewet en ik had voldoende tijd om me te ontdoen van de rode vlekken en om de knip­pe­ren­de cursor te geven wat hij ver­wacht­te. Ik tikte erop los, netwerkte virtueel een eind in de rondte, deed gekke wer­vings­ac­tie­tjes en had een hoop lol, óndanks de weblogst­ress.

We tele­tijd­mas­jie­nen even naar nu.

Alles is anders, maar één ding is hetzelfde: de weblogst­ress. Die bestaat nog steeds, al zeg ik ‘m al bijna met een zachte g.
Twee jaar geleden verhuisde ik van punt.nl naar een eigen domeintje. Dat was spannend, want plots had ik geen auto­ma­ti­sche aanwas van bezoekers meer. De bussen met Japanners die via de lijstjes van het platform bij mij uit­ge­la­den werden, zouden voorgoed verleden tijd zijn en voortaan moest ik op eigen houtje zorgen dat de boel niet stilviel.

Wie schetste mijn verbazing toen dat behoor­lijk goed bleek uit te pakken. Natuur­lijk duikelden mijn bezoe­kers­aan­tal­len een beetje; er zijn altijd slordige rrs‐lezers die niet mee­ver­hui­zen, of mensen die geen zin hebben in alweer een nieuwe blad­wij­zer. Bovendien waren wapen­fei­ten als Dutch Bloggies en een Volkskrant‐publicatie al niet meer van invloed op mijn ‘unique visitors’. Maar al met al bleef alles enigszins op peil.

En toch had ik grote weblogst­ress en dat had één belang­rij­ke oorzaak: mijn leven heeft mij tegen­woor­dig nodig. Mijn vroegere leven kabbelde ook wel voort als ik achter het com­pu­ter­scherm zat te kauwen op een stukje. Mijn werk, de muziek, mijn vrienden: alles kabbelde wel verder terwijl ik me bezig­hield met webloggen. En als het stukje goed uit­ge­kauwd op jullie bordje lag, was het vrijwel altijd gedaan met mijn weblogst­ress. Maar tegen­woor­dig kauw ik de hele dag door. Op het leven. Op betaalde stukjes. Op les­op­zet­jes. Soms gebeurt dat eveneens achter het com­pu­ter­scherm, andere keren ben ik op toernee naar Brussel, Antwerpen of Gent. En ‘s avonds ben ik uit­ge­kauwd.

En nu komt het ergste: ik vind een weblog dat niet een paar keer per week wordt ververst geen weblog. En dat is precies wat ik in 2008, mijn jubi­le­um­jaar heb gedaan: ik heb mijn weblog ontdaan van het predicaat weblog door soms weken niet te schrijven. Tot 2008 flipte ik al de pan uit als ik zonder aan­kon­di­ging drie dagen niets liet horen. Dan vreesde ik al voor een crash van mijn bezoe­kers­gra­fiek­je, dan putte ik me uit in duizend excuses en dan deed ik daarna extra mijn best. Dit jaar lapte ik al mijn principes aan mijn laars en zweeg ik soms wel drie weken.

Je zou zeggen dat weblogst­ress went, na vijf jaar. Maar neen, want de enige remedie tegen weblogst­ress is ‘het goed doen’. Dus: je weblogt of je weblogt niet, maar niet iets ertus­sen­in. En als weblogst­ress iets teweeg brengt, dan is het wel ambi­va­len­tie. Ik wil het wel, maar ik kan het even niet. Of ik kan het wel, maar ik wil het even niet. En dat leidt tot een half­bak­ken weblog.

Goed, en dan nu to the point: ik worstel hiermee. Ik heb al van alles gepro­beerd. Mezelf beper­kin­gen opleggen met hooguit drie­hon­derd woorden per stukje of de hele maand een thema. Dat hielp eventjes, maar was niet afdoende. Mezelf nergens toe dwingen en alleen schrijven als het vanzelf gaat. Dat leidde tot enorme wri­ters­blocks. Mezelf uit­hu­we­lij­ken aan col­lec­tie­ve weblogs, maar dan schreef ik niet méér voor zezunja.nl. Mezelf uitdagen door andere weblogs te beginnen: die waren hetzelfde lot beschoren. Kortom: een wor­ste­ling.

Dus mocht u af en toe denken: wat veel stukjes met een Droste‐effect (bloggen over bloggen), dan weet u waar het aan ligt. Morgen wilde ik eindelijk eens de mensen bedanken die me een award of iets anders liefs toe­stop­ten de afgelopen maanden, maar ik voorzie nu al dat dat weer gaat over hoe ik het weblog heb ver­waar­loosd en dat ik het niet waard ben.

Nu is het nog weblogst­ress, maar als ik niet oppas, wordt het een weblog‐burn‐out. Mijn nieuwste maat­re­ge­len zijn: geen sta­tis­tie­ken checken, ook kut­stuk­jes plaatsen, want als mijn per­fec­ti­o­nis­ti­sche zelf de overhand neemt, ver­schijnt er nooit meer iets. En zelfs als een stukje veel te lang is: gewoon plaatsen.

22 reacties

  • Roos

    Mmmm, ja, ik ken het fenomeen. Te leuke of te goede stukjes willen schrijven wil me nog wel eens verlammen en dan komt er helemaal niets meer. Kom maar op met die kut­stuk­jes, krijg ik inspi­ra­tie van :-)

  • Rose

    Hoppa! Ik heb vandaag een week en een dag niet geblogd. Stress. Pure stress. Want ook ik vind dat ik minimaal twee keer per week moet bloggen om mijn schrijf­plank nog een weblog te kunnen en mogen noemen. Wat nu?

  • Lilimoen

    Hey Zezunja, ik zit zelf niet met zo’n stress rond webloggen, maar ik denk aan stoppen en zelfs aan alles weggooien. Het enige wat me tegen­houdt is dat ik dan mijn rubrieken kwijt ben en daar staan voor mij toffe her­in­ne­rin­gen in.
    Ik merk dat ik minder tijd heb en dat ik de woorden niet vind om te schrijven wat ik wil schrijven. Ik heb hopen inspi­ra­tie, maar het talent dat jij, Yuri of Flora hebben (om er enkele te noemen) heb ik niet en dus vind ik jullie stek gezel­li­ger dan de mijne. Maar kijk, hier krijg jij wellicht weer stress door, dus houd ik maar op.
    Ik mis je (oeps en hier krijg je wellicht ook vriend­schaps­stress van). :-p

  • Soes

    Kijk‐kijk‐kijk. Kom ik effekes niet langs, schrijft ze 3 stukjes in 3 dagen tijd.
    Nee, ik doe niet aan rss. Dan lees ik de reacties namelijk ook in zo’n rss feeder en dat wil ik niet. Ik wil op de site zelf zijn.
    De sfeer van het weblog opsnuiven zeg maar.
    Ennuh, ik heb je nooit een weblo­ga­ward toe­ge­stopt: die dingen zijn zoooo lelijk. Maar je staat nog steeds tussen mijn favou­rie­ten. Ook als je een tijdje niets schrijft.…

  • Rian

    Ik ben vrij stres­se­rig aangelegd, maar juist niet als het mijn weblog betreft. Gek eigenlijk. Ik check ook nau­we­lijks de bezoe­kers­aan­tal­len, zo’n 2x per maand. Misschien zou ik het wat serieuzer moeten nemen..

  • oker

    Her­ken­baar. Maar het is zo cliche dat iedereen roept dat ie het druk heeft en een blogpauze inlast, dat ik er eigenlijk niet aan wil beginnen.
    Maar als ik dan mijn oudere stukjes lees, weet ik dat mijn huidige stukjes ongein­spi­reer­de blaat zijn van een blogger die zijn geweten sust en toch maar wat plaatst.

  • frommel

    ik voel me schuldig dat ik de laatste tijd minder schrijf/plaats. alsof ik de boel ver­waar­loos. en dan worstel ik daar ook nog eens mee. het is een raar ding zo’n weblog…

  • eddiefromohio

    En de bovenkant van mijn rech­ter­oor doet pijn. Sta je voor me, dan is het het oor aan de lin­ker­kant van mijn hoofd dat steekt. Ah, ik wou ook even aan de klaagmuur. Excuus.

  • Luna

    Wat ook helpt! Meer foto’s plaatsen! Vooral van de poezen! Kost weinig moeite (ik neem aan dat je als kat­tenei­ge­naar mappen vol met poezenfoto’s hebt… En moet je zien hoeveel reacties daarop komen! Hou de F5‐knop maar ingedrukt! ;-)

  • Zezunja

    Ik ga hier nog reageren, maar ik heb nu al rea­geer­stress, omdat ik er eventjes over wil nadenken. Dat kan dus nog even duren, mijzelf kennende.

  • Drs. Johan Arendt Happolati

    Vrouwe Zezunja,
    Het werd hoog tijd dat iemand eens zo’n blog­the­ra­peu­tisch stukje schreef: ik dacht namelijk dat alleen ik met het probleem worstelde, maar ik ben blijkbaar in goed gezel­schap.
    Bij mij is het probleem dat ik vind dat ik vroeger enkele mooie stukjes geschre­ven heb *kuch* en dat dat steeds moei­lij­ker gaat, omdat de lat dus steeds hoger komt te liggen.
    Ik vind het wel een beetje flauw van mezelf dat ik dat ver­ma­le­dij­de bloggen zo belang­rijk ben gaan vinden. Johan Arendt, denk ik dan bij mezelf, wees nu toch eens niet zo ijdel. De wereld zal heus wel blijven draaien ook zonder signalen uit­ge­zon­den vanop jouw blog.
    ‘t Zijn toeren.
    De Drs.

  • Bart

    Bij mij is het hele blog­ge­voel langzaam uit­ge­flak­kerd. Eerst was het: of goeie stukjes, of geen stukjes. Toen was het: ik ben te druk. Nu mijn website zelfs geheel uit de lucht is, realiseer ik me dat het verlangen me online te laten gelden gewoon is uit­ge­flak­kerd. Net als jij beleef ik veel van mijn creatieve inspan­nin­gen gewoon tijdens de werkdag. Toen ik aan mijn log begon was het de voor­naams­te uit­laat­klep.

    Blijft onver­an­derd dat lezers andere belangen hebben dan schrij­vers, en dat ik je woorden best mis als ze hier druppelen en niet stromen.

  • FrankiePebbles

    Het is een defi­ni­tie­kwes­tie. Futiel. Mens, kan jouwwat schelen hoe jij precies weblogt in ver­ge­lij­king met anderen en of dat misschien soms verandert. Je wilt toch lezers die bij jou passen en met jou mee­groei­en? En niet andersom; geen mirakel dat webloggen dan stres­seert (klinkt dit Vlaams of niet?). Ach nou ja. Zo denk ik daarover.

  • ysabje

    ik ken het gevoel en ik heb nog maar een prut­se­ri­ge handvol lezertjes. Ik kom nog ni aan veertig per dag. Toch vind ik dat ik ze het verplicht ben om iets te schrijven, hun trouw moet toch beloond. Maar ik voel ook wel dat het me wakker houdt. Ik blijf bezig, ik kijk beter en ik denk cre­a­tie­ver. Dat was lang geleden. Ook al weblog ik nog maar enkele maanden, ik probeer het als een externe, maar zelf­op­ge­leg­de motivatie te zien…

  • Lies

    Geef mij maar blogger die af en toe een mooi stukje schrijft dat me doet glim­la­chen, dat me raakt. Liever dat dan veel­schrij­vers waar ik gewoon geen tijd voor heb, en die meestal ook geen hoge kwaliteit leveren.
    Zezunja, zolang je me af en toe betovert met je woorden, blijf je lekker in mijn fee­drea­der staan. Al is dat maar één keer per maand. Je inspi­reert me. Kwaliteit is honderd keer belang­rij­ker dan kwan­ti­teit!

  • Bert

    Het grootste risiko is dat je spon­ta­ne­ï­teit verdwijnt. Dan kun je het wel schudden. Dus cheer up en fuck them.

  • julie

    Zit zo’n beetje met hetzelfde probleem. Ik hoop het op te lossen met eindelijk een nieuwe en spamloze layout. Vind ook dat er vaker iets te lezen moet vallen dan eens om de maand, zoals nu spijtig genoeg het geval is. En ik mis het schrijven ook wel enorm hard!

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.