Eigenlijk was ik dus ook best creepy

Mijn Weederhelft groeide op in the middle of nowhere zonder kabel-tv. Met als gevolg dat mijn referentiekader niet het zijne is. Waar ik nog exact weet wat de overeenkomst was tussen de clip I won’t let you down van PhD en There’s a fraction too much friction van Tim Finn (lopende mensen op straat), heeft hij niet eens ’n vage herinnering aan één van die twee clips.
Het is heerlijk om uit hetzelfde jaar te zijn, om in dezelfde hoek te zitten en bijna dezelfde taal te praten, maar het is lastig om alle beelden uit mijn jeugd te moeten navertellen.
Toen ik vrijdag zag dat ze bij The Best Of Paul de Leeuw de scène met Lionel Richie zouden herhalen, begon ik in al mijn enthousiasme te orakelen over de verwijzing naar de clip en dat gekleide beeld. Mijn Weederhelft keek me glazig aan en ik realiseerde me dat ik zijn Sky Channel/Music Box-leemte betrad.
En dus deed ik wat ik vaker doe, ik zocht het clipje op op youtube en probeerde uit te leggen hoe hip dat clipje wel niet was in de jaren tachtig.
Meestal komt mijn enthousiasme wel over (zie verder de clips van PhD en Tim Finn) maar deze keer zaten zowel mijn Weederhelft als ik vol verbijstering te kijken. Wat een creepy clip is dat eigenlijk! Moet je je voorstellen dat een vent je zó achtervolgt.
‘Vond men dit toen niet creepy?’, vroeg mijn Weederhelft.
‘Ik weet het niet meer’, bekende ik, ‘maar ik vond het prachtig en ontzettend romantisch.’
‘Mijn lief fronste en ik zocht gauw op in welk jaar ik zoiets in hemelsnaam prachtig vond.
Het antwoord stelde me gerust. In 1984. Toen was ik tien.
Goddank.

Kijk en huiver…