En ineens was alles onbe­lang­rijk

En als je dan weer buiten staat, met een a4’tje dat met Wordpad een beetje beschre­ven is in een standaard let­ter­ty­pe, en waaronder drie hand­te­ke­nin­ge­tjes het grote werk moeten doen, dan vraag je je wel af waarom dat 9 weken, 4 huilbuien, 1 tocht naar Amsterdam, 4 fiets­toch­ten van mijn vader, ongeveer 70 euro en tig domme opmer­kin­gen van amb­te­na­ren heeft moeten kosten.
Maar als je dan een paar uur later een hummeltje van nog geen 17 uur oud in je armen mag houden, een hummeltje dat de zo hard bevochten mee­wer­ken­de echt­ge­noot in de toekomst peter zal noemen, dan is alles ineens bijzaak.

17 reacties

  1. oooh eindelijk, van harte gefe­li­ci­teerd!!

    en de drie keer is scheeps­recht denkende amb­te­na­ren wens ik dat ze drie keer de gezamelde werken van kafka moeten lezen.

  2. Dank jullie wel!

    @ pr’muts: Nee hoor. “een hummeltje dat de zo hard bevochten mee­wer­ken­de echt­ge­noot in de toekomst peter zal noemen”. Mijn geliefde wordt door het hummeltje peter genoemd omdat hij peetvader is van het kindje van zijn zus. Niks schok­kends. ;)

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.