Stukjes in het wild

En wat heb ik daarmee te maken?

Het ergste aan dat hele verhaal over die ‘bur­ger­lij­ke stand = onbepaald’ (1, 2) is natuur­lijk het bureau­cra­ti­sche aspect, het gevoel dat je buiten alle wetten valt en dat niemand naar je luistert. Het gevoel van onmacht dat je krijgt als iemand zegt: ‘Ik kan het niet helpen, ik maak de regels niet.’ Of: ‘Als we voor iedereen een uit­zon­de­ring moeten maken, dan kunnen we wel aan de gang blijven.’ Dat gevoel is natuur­lijk het meest moe­de­loos­ma­kend.
Maar bijna even erg, hoewel van een ander kaliber, zijn de bizarre amb­te­na­ren­zin­ne­tjes van de dames die ons te woord staan.

Ik: “Dus wij kunnen dit vandaag niet meer regelen?”
Ambtenaar: “Nee, maar gelukkig heb ik al een goede daad gedaan vandaag. Ik heb een vluch­te­ling een defi­ni­tie­ve ver­blijfs­sta­tus gegeven.”

Ik: “Maar als ik die trouwakte al ooit had, dan heb ik die nu zeker niet meer. Ik ben al bijna vijf jaar geschei­den!”
Ambtenaar: “Ja, dat is vreemd hè? Ik heb mijn trouwakte ook niet. Die van mij ligt in de hel… bij mijn EX!”

Ik: “Maar het is toch bizar dat jullie zeggen dat ik alleen maar een hand­te­ke­ning hoef te zetten en dat ik ver­vol­gens twee maanden bezig word gehouden?”
Ambtenaar: “U vindt twee maanden lang? Dat is helemaal niet lang! En u mag blij zijn dat u alleen maar op en neer hoeft naar Amsterdam. De meeste mensen moeten hiervoor naar Ghana.”

8 reacties

  • gewebkijk

    „De meeste mensen moeten hiervoor naar Ghana.”
    is er garantie dat dat de zaak dan wel oplost? (ik zou onmid­del­lijk gaan)

  • Rietje

    ‘Zucht’ op dat soort ach­te­lij­ke opmer­kin­gen is waar­schijn­lijk de enige juiste reactie.

    Ik vind het knap dat je al die amb­te­na­ren nog steeds heel hebt gelaten :-)

  • Kaat

    Ik mailde vandaag een vriendin of het neer­knup­pe­len van de Bel­com­pa­ny man strafbaar zou zijn. “Volgens mij niet”, mailde ze terug. “Dat is het risico van bij de Bel­com­pa­ny werken en dus bedrijfs­ri­si­co”. Datzelfde geldt voor ambtenaar zijn, denk ik zo.

  • esther

    Wat een lolbroek, zeg. Ik zeg: alle gemeente‐ambtenaren verbannen naar Ghana, misschien leren ze daar nog wat van!

  • Rian

    Het is overal ter wereld hetzelfde.
    Een Canadese vriendin stond oog in oog met de federale politie in Brazilie (die handelen dit soort zaken af) en ontplofte bijna van woede vanwege alle onnozele han­de­lin­gen. In de ver­on­der­stel­ling dat de FP geen Engels sprak siste ze naar haar man: this is the biggest fart I’ve ever seen in my life. Waarna de federale poli­tie­man met een glimlach wees op een bordje aan de muur met de tekst:
    Indien u een ambtenaar beledigd, wordt u direct opgepakt en krijgt u een gevan­ge­nis­straf van 6 maanden.
    Gelukkig voor mijn vriendin liep het goed af.

  • Zezunja

    ER STOND EEN JOEKEL VAN EEN D/T-FOUT. DANK AAN DEGENE DIE ME ZO DISCREET MAILDE!

    Zo, nu even de digitale schreeuw­mo­dus uit.

    @ Terrebel: Het erge is dat ze zelf niet inzien dat het maffe uit­spra­ken zijn. Ze kijken er bloed­se­ri­eus bij.

    @ Gewebkijk: Ja, en hoeveel Ghanezen zou Leuven herbergen? Dit is een onge­loof­lijk witte stad. Hoe komen ze erop…

    @ Rietje: Ik ben al een paar keer luid­ruch­tig uit­ge­va­ren, in een zaal zonder enige privacy. Maar echt meppen? Nee, NOG niet.

    @ Kaat: Ik ben meer van de verbale gevechten. Licha­me­lijk ben ik van het paci­fis­ti­sche soort. Hoewel het vast enorm zou opluchten om eens een flinke dreun te verkopen.

    @ Esther: Het erge is: dit waren drie ver­schil­len­de vrouwen. Er is dus bij allemaal – al die amb­te­na­ren – een steekje los. Dat geloof je toch niet?

    @ Rian: Ik ben ook wel eens bang dat mijn ver­ont­waar­di­ging op een dag tegen me gaat werken. Ik vind dat je dit soort dingen niet zomaar over je kant moet laten gaan en dat je dus moet laten weten dat je ver­bijs­terd bent over de gang van zaken. Maar ik ben ook bang voor een trei­te­ri­ge zeur­pie­ten­be­han­de­ling als wraak.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.