Gelukkig heet nog niemand Zezunja

Toen ik klein was werd ik ongeveer 50 procent van de tijd Maaike genoemd. Mijn naam kwam in Amsterdamse contreien nog niet zóveel voor, dus mensen vonden ‘m moeilijk te onthouden. Gek genoeg had ik al heel jong door dat dat geen probleem was, maar juist een voordeel. Het is leuker om de enige Maartje te zijn, dan je naam met drie klasgenoten te moeten delen, zoals de Maaikes. Ook al onthouden ze die naam dan beter.

Ik was dus geschokt toen ik de lijst met voornamen uit 2008 onder ogen kreeg (het getal achter de naam is het aantal keer dat de naam vorig jaar aan een pasgeborene werd gegeven).